حدیث بی قراری ماهان

E-comerce Translate

2010-01-08T14:28:00.001+03:30

572
followed, and multilingual e-mail services are being provided by rediff.com,
indiatimes.com, etc. In the future, with digital signatures becoming legal in India,
one can send documents on the Internet and full use of postal services on the Internet
will take place.
Consumer goods. Many Web sites offer customers, goods like electronic items,
music cassettes, CD’s, cell phones, telephones cameras, etc. Some of these items are
branded and some are not. The payment options available to the customer are payment
online using a credit card or payment on delivery. These services were not famous
initially and the number of transactions made online was very low. But, over time, the
popularity of Web sites offering these services has increased. This has been a result of
continuous promotion efforts by Web sites like indiatimes.com. The biggest problem
that arises in these Web transactions is that of after sales service. Once the sale is
made, the customer has no direct contact with the Web site. In this situation, the after
sales service part of the purchase leaves a big question mark in the mind of the
customer. As most of these goods are expensive and require maintenance, the
customers are wary of buying them from a Web site. To lure customers, these Web
sites offer these goods at a discount of around 10-15 per cent from the market price.
But, customers prefer buying these goods after seeing and touching them in a shop.
Another problem is the long time it takes for the delivery of the ordered goods. It takes
around one to two weeks for the delivery.
Quadrant 3
Things are the recipients of service with a high degree of customization. In this quadrant,
the direct recipient of service is not a person or the customer. The direct recipient of
service is a tangible possession of the customer. In these services direct contact of the
customer and the service provider is required as the recipient in an object that has to be
in contact with the service provider, so that service can be performed on it. Hence these
services cannot be delivered on the Internet. But can be promoted and ordered.
Some of these services are described below.
Insurance services. Various Web sites operating in this category (Gill, 2000) are
indiainsure.com, weassure.com, licindia.com, bimaonline.com, assureindia.com, and
firstpolicy.com. These sites are trying to educate people and to build a community.
They provide critical information to people who are going to buy insurance policies.
Firstpolicy.com helps the user to know how much insurance one needs. To do so it has
a portfolio planner, which helps to calculate one’s insurance requirements.
Another important thing for the consumer is settling on the right policy for him.
This varies according to the needs and income of different customers. As a result, a
huge scope for customization exists. The Bima consultant on bimaonline.com throws
up a list of policies after the consumer inputs his basic requirements. The next step is
to calculate the cost. To help the consumer in this area both bimaonline.com and
firstpolicy.com offer a premium calculator. The next step is buying the policy.
Bimaonline.com and assureindia.com provide an extensive list of sales agents.
These sites also contain modules that could be of great help to the insurance
professionals. Agents can list themselves at bimaonline.com and assureindia.com.
Assureindia.com also provides a module on education opportunities in insurance.
Thus, we see that these sites not only offer B2C services but also offer B2B services.
The problem in this area is that the policies cannot be bought offline because cyber
573
laws are not yet in an advanced stage to provide for buying of policies on the Internet.
As a result, the delivery of the services is not possible on the net. The customer can
get all the information that he wishes for, but to buy the policy, he will have to get in
touch with an insurance agent.
Another drawback is that a single portal does not offer all services, so the consumer
has to search different portals to gather all the required information.
The future prospects of insurance services on the Internet are bright. The insurance
portals are popular because private insurers have flooded the markets. There is a need
for a financial portal that will broker products from different firms at its site. Also the
consumers will be able to make comparisons, get quotes, and buy at one go. They could
even participate in reverse auctions. So the need is for a single Web site that comes out
with a single screen for all the services.
Architectural design. Architectural deigns of famous and latest buildings, designers,
trends and ideas are available on the Internet in the form of articles, books and
publications. Some Web sites for these are www.greatbuildings.com, www.plannet.
com, etc. No Web site was found to be offering it’s architectural services on the net.
Although this service cannot be delivered on the net, the scope of its online promotion
still remains. There is immense scope of customization here as design can be according
to the tastes of the customer and as per his budget. But customized services on the
Internet can be offered only after firms start offering their basic services initially.
Today architectural design is aided by computer software like CAD and hence
customization of architectural design on the Internet is not a very distant possibility. If
it is made possible, it could turn into a profit earner for the service provider.
Real estate. Large databases for homes, offices and other properties are available on
the Internet. Customers can look for a location of their choice in these databases and
find out the price of the property. A number of Home Finance options are also available
on these Web sites. A person can choose a property of his choice from the ones that are
listed on the Web site. Detailed maps are given to pinpoint the location of the property.
The customer can then request for the property to be shown to him, by giving his
contact address on the Web site. The final deal is struck only after the propery has
been shown to him, and the payment is not made online. Examples of these Web sites
are www.realtor.com, www.realestate.yahoo.com, etc.
Design centres. Interior designing for homes and offices, computer designs and
automobile designs are some of the services being offered on the Internet. Interior
design libraries are available online from which a person can see the latest designs and
ask for a designer to visit at his contact address. Example of such a Web site is www.
interiordesign.net.
Automobile designs are being offered to a very large extent. Remodelled cars are
shown on the Web site. The customer can choose the design of his choice and find out
the price for it. He would have to go to the service providers work shop to get the
remodelling done, but the design and it’s price can be seen on the Web site. Example is
www.dcdesigns.net.
Dell Computers gives it’s customers to design computers and servers, as per their
specifications on their Web site. The cost of the computer is then calculated according
to the configuration chosen by the customer. The order can be placed on the Web site
and the product is delivered to the doorstep of the customer. The Web site of Dell

574
Quadrant 4
Things are the recipients of service with a low degree of customization. These services
do not have scope for customization and are offered as standard for all customers.
Delivery of these services is not possible on the net. The difference that Internet has
made is that the customer can choose and order these services from the comfort of his
house. This advantage comes from the Internet being an interactive medium of
communication.
Service that fall in this quadrant are described below.
Appliance repairs. Online troubleshooting, maintenance tips and expert advice are
available on the Internet to repair household appliances. Repairs manuals of common
appliances are also available to help people do minor repairs at home. A very large
number of Web site are preset which are offering these services. But, if following the
tips on offer on these Web sites does not repair the appliances, then they have to be
physically taken to a workshop for repair. Appliances for which tips are available
online are microwave ovens, refrigerators, washing machines, televisions, etc. The
Web sites offering these services are www.repairclinic.com, www.doityourself.com/
appliances, www.appliancerepair.net, etc. Some Web sites offer free pick up and
delivery of the appliance from the house of the customer, provided it falls in its service
area.
Dry-cleaning. A number of dry-cleaning and laundering services have their own
Web sites. These Web sites are primarily for promotional purpose. They also give
details about the prices charged and the cleaning process being used by them. Some of
these Web sites are www.siliconvalleycleaners.com/www.fbodaily.com www.
americleaners.com/www.ezdrycleaners.com, etc. The Web sites also offer tips on
garment care and for removal of tough stains. The Web sites also offer the option of
pick up and delivery from the customer’s doorstep provided that he falls under his
service area. The procedure for order placement starts by online registration. After
this, the customer downloads the order form, fills it, and places it in the laundry bag.
The laundry bag is picked up from his doorstep and delivered after dry-cleaning is
done, and other requests are fulfilled. Registration has to be done only for the first time.
After that, registration is not required. These sites have elaborate policies pertaining to
pick up and delivery and loss, if any, during the process.
Car servicing. A few Web sites list the service stations for automobiles in a
particular area. The automobile is picked up from the customer’s house and delivered
after service. This facility is available after registration on the Web site. An example of
such a Web site is www.positivelypella.com/establish/autos.htm.
Accounting services. Accounting firms have set-up Web sites to offer services of
chartered accountants to customers. Customers can get some free advice online, but for
detailed accounting they have to contact a chartered accountant of the firm. Examples
of a few such Web sites are www.mdsegal.com, jfwhite.co.uk, etc.
Insights and implications
The convenience of receiving service may be the lowest when a customer has to come
to the service organization and must use a specific outlet. Offering service through
several outlets increases the convenience of access for customers, but may start to raise
problems of quality control as convenience of access relates to the consistency of the
EBR
575
service product delivered. Another study can be undertaken to investigate this issue of
quality of services delivered through Web Sites.
For some types of services the organization will come to the customer. But since it is
more expensive to take service personnel and equipment to the customer than vice
versa, the trend has been away from this approach to delivering customer service. In
many instances, however, direct contact between customers and the service
organization is not necessary; instead the transactions can be handled at arm’s
length by the use of IT and the Internet. Through the use of these technologies many
service organizations have found that they can bring their services closer to the
customer, yet obtain important economies from operating out of a single physical
location.
This paper describes a model in which to understand which services can be sold and
delivered with the help of Internet and advanced telecommunications, information, and
multimedia technologies.
The service sector will continue to be the engine of growth in the coming years. The
appreciable growth in this sector has been achieved not at the expense of the
manufacturing sector, but because the service sector has grown at a faster pace.
Hence, services form an important part of any economy. The Web has sparked an
explosion of creativity and innovation. At the same time the Internet seems likely to
revolutionize communications-intensive industries and activities. The growth of the
service sector has been phenomenal. So a combination of these could have a good
future.
This model should be of value to researchers, as it suggests a different way of
looking at service businesses. Undoubtedly there is also room for further refinement of
the model proposed.
The model proposed in this paper can contribute usefully to management practice.
First, marketing managers can obtain a better understanding of the nature of their
product, and of the characteristics of their service delivery systems. This identification
should help them identify how these factors shape marketing problems and
opportunities and thereby affect the nature of marketing task. Second, by recognizing
which characteristics their own service shares with other services, often in seemingly
unrelated industries, managers will learn to look beyond their immediate competitors
for new ideas as to how to resolve marketing problems that they share in common with
firms in other service industries.
References
Bakos, Y.J. (1997), “Reducing buyer search costs implications for electronic marketplace”,
Management Science, Vol. 43 No. 12, pp. 1676-92.
Bateson, J.E.G. (1995), Managing Services Marketing, The Dryden Press, Orlando, FL.
Berry, L.L. and Parasuraman, A. (1991), Marketing Services: Competing through Quality, The
Free Press, New York, NY.
Bhagat, R. (2000), “Banking on net profits”, Business Today, 7-21 May, p. 69.
Bharadwaj, S.G., Varadarajan, P.R. and Fahy, J. (1993), “Sustainable competitive advantage in
service industries: a conceptual model and research propositions”, Journal of Marketing,
Vol. 57, pp. 83-99.
Bhardwaj, N. (2001), “Its online: travel is on a roll”, The Times of India, New Delhi, 28 January.

متلک های بامزه

2008-09-28T11:18:00.000+03:30

سلام خدمت تمامی دوستان
من به تازگی در حال انجام یک نوع تحقیقی هستم ، درباره متلکهایی که آقایان به خانمها می اندازند .
به غیر از جنبه مزاحمت این قضیه ، بعضی از این متلک ها واقعا با مزه هستند .
لطف کنید و این ایمیل را برای دیگران نیز بفرستید .
در صورت امکان خاطرات خود را از این متلکها به آدرسهای زیر بفرستید .
برای نوشتن این متلکها به آدرسهای زیر بروید .
aliakbarmahdikhani@gmail.com
http://www.elgoogir.blogspot.com

در قسمت نظرات خاطرات خود را بنویسید.

سوتی شبکه پیام نما

2008-06-12T20:45:00.001+04:30

جمهوری بالکل اسلامی

2008-06-12T20:41:00.002+04:30

کاربر محترم! حیا کن. IE را رها کن!

2008-06-07T17:38:00.000+04:30

هنوز اینترنت را با مزه‌ی بی‌مزه‌ی آن آیکن e ِآبی می‌چشید؟! هنوز مزه‌ی فوق‌العاده‌ی ادویه‌ی روباه آتشین را تجربه نکرده‌اید؟! واقعاً که چه‌قدر آدم‌ می‌تواند بی‌بخارو بی‌هیجان و بی-‌های مختلف باشد(!) که هنوز بعد از انقلاب FF به IE شک نکند و خود را از تجربه‌ی سروکله زدن با روباه آتشین محروم دارد آنهم حالا که نسخه سوم فایرفاکس دوست‌داشتنی تا چند روز دیگر متولد می‌شود و عاشقان همه منتظرند!
بله! این پست تبلیغی است برای یک پروژه‌ی مهم. سران خوش فکر روباه آتشین، یک ترفند تبلیغاتی جالب دیگر به کار برده‌اند. به این صورت که می‌خواهند رکورد جهانی دانلود در 24 ساعت را بشکنند و از همه کاربران فایرفاکس خواسته‌اند که در سایت دانلود، ثبت نام کرده و در روز موعود، نسخه سوم فایرفاکس را دانلود نمایند. اما آی‌تی‌نویسان وبلاگستان، چون دیدند استقبال ایرانیان کم بوده، موج تبلیغاتی‌ای در وبلاگستان به راه‌انداخته‌اند: که آآآی ملت! بیایید آبروی ایران را بخرید که تعداد کم است!
ما هم چون هم مملکتمان را خیلی دوست داریم هم فایرفاکس را عاشقیم، تصمیم گرفتیم هم ثبت نام کنیم هم تبلیغ نماییم. بدین ترتیب:

الف. چگونه در رکوردزنی روباه آتشین یا دانلود همزمان فایرفاکس 3 شرکت کنیم؟!
۱- اینجا را کلیک کنید.
۲- در صفحه ای که باز می شود دکمه PLEDGE NOW را بزنید.
۳- در کادر اول کشور خود را به عنوان Iran پیدا کنید.
۴- ایمیل خود را در کادر پایین وارد کنید.
۵- دکمه PLEDGE NOW را بزنید. کار تمام است.
می توانید با انتخاب ایران از لیست موجود در نقشه ببینید که چندمین ایرانی هستید که در این طرح ثبت نام کرده اید.(یک فتحی)
ب. چگونه از طرح ثبت رکورد جهانی برای دانلود فایرفاکس3 حمایت کنیم؟!
۱- در مدرسه یا شرکتتان یک برنامه‌ی دانلود ترتیب بدهید. می‌توانید در زمان استراحت یا ناهار، دور هم جمع بشوید و فایرفاکس 3 را دانلود کنید.(جشن موزیلا)
۲- به یکی از شبکه‌های اجتماعی(مای اسپیس، فیس‎بوک، بیبو) بپیوندید و همه‌ی دوستانتان را به شرکت در این پروژه دعوت کنید.(گروه حامیان در مای اسپیس، گروه حامیان در فیس بوک، گروه حامیان در بیبو)
۳- نمی‌دونم به فارسی، چی می‌شه دقیقاً!!(+)
۴- در توییتر این حرکت را دنبال کنید!(+)
۵- بنرهای این حرکت را در وبسایت، وبلاگ یا پروفایلتان، قرار دهید.(صفحه راهنمای لگوها)

چگونه در MS Word فرمول بنویسیم

2008-06-07T17:34:00.001+04:30

گر دانشجوی یکی از رشته های فنی-مهندسی بوده باشید حتما گذرتان به نوشتن فرمول ها و معادلات ریاضی در گزارش های کار ، تحقیق ها و یا پروژه هایتان افتاده است.نوشتن فرمول های ریاضی چندان سخت نیست اما هر چقدر هم که سخت باشد گاهی مجبور می شوید از این قابلیت استفاده کنید.البته مگر اینکه بخواهید فرمول ها را با دست خط مبارک خودتان بنویسید !!!
این مطلب راهنمای کوتاهی است برای نوشتن یک فرمول مانند آنچه که در شکل بالا مشاهده می کنید.
در Office 2003 برای قرار دادن یک فرمول در متن تان کافیست از منوی Insert بر روی Object کلیک کنید.در زبانه Create New و در قسمت Object type به دنبال Microsoft Equation 3.0 گشته و آن را انتخاب کنید و دکمه OK را بزنید. در صورتی که در لیست شما وجود ندارد، باید خودتان زحمت نصبش را بکشید.روش نصب Microsoft Equation 3.0 در پایین همین پست شرح داده شده است .
اما در Office 2007 به نوار Insert بروید و در سمت راست آن دکمه “Equation” را بیابید.با کلیک بر روی آن خواهید توانست فرمول های خود را بنویسید.

بری نصب Microsoft Equation 3.0 در کلیه نسخه های Microsoft Office مراحل زیر را طی کنید:
۱) CD نصب کننده برنامه Office را در داخل درایو CD-Rom قرار دهید.توجه داشته باشید که برای اضافه کردن این قابلیت شما باید دسترسی Admin به سیستم عامل داشته باشید و این تنها مربوط به این برنامه نیست و در حسابهای کاربری محدود (Limited) که کاربران اجازه نصب یا پاک کردن نرم افزارها را ندارند باید از کسی که دسترسی Admin به سیستم دارد بخواهند این کار را برایشان انجام دهد.
۲) از منوی Start به Control Panel رفته و سپس بر روی آیکون Add/Remove Programs دابل کلیک کنید.
۳) در پنجره باز شده (که لیست برنامه های نصب شده بر روی کامپیوتر شما را نشان می دهد) بر روی Microsoft Office XP Professional (یا مشابه آن) کلیک کنید و بر روی Change کلیک نمایید.
۴) پس از آنکه پنجره Office installation باز شد، Add or Remove Features را انتخاب کنید و به مرحله بعدی بروید.
در Office2003 ممکن است که در این لحظه پنجره “Custom Setup” برای شما نمایش داده شود.مربع کوچک کنار Choose advanced customization of applications را تیک بزنید و به مرحله بعدی بروید(عکس را ببینید)
۵) با زدن + کنار Office Tools بر روی Equation Editor کلیک کنید و سپس Run from Computer را انتخاب کنید.

۶) بر روی دکمه Continue کلیک کنید و صبر کنید تا فایل های لازم از روی CD بارگذاری شوند.در پایان دکمه OK را بزنید.

بعد از نصب ،برای راحتی کار می توانید دکمه ی مربوط به اضافه کردن فرمول ها را به نوار ابزارهای خود اضافه کنید تا مجبور نباشید هر بار به سراغ منوی Insert و سپس Object و … بروید .

- چگونه اعداد را در Word فارسی کنیم

تبلیغی برای وولکس واگن

2008-06-07T17:31:00.001+04:30

سريع‌تر سبقت بگيريد.
*
اگر شما هم يك مدل بسيار پرقدرت «گلف» فولكس واگن داشته‌ باشيد، هنگام سبقت گرفتن از خودروهای بزرگی كه طول زيادی هم دارند، آن‌ها به نظرتان كوتاه‌تر خواهند آمد.

ویژگی‌های جدید جی‌میل

2008-06-07T17:24:00.003+04:30

از 4 سال پیش که سرویس میل گوگل راه‌اندازی شد، همواره علامت بتا را در کنار لوگوی آن می‌دیدیم، این موضوع باید مایه خوشحالی کاربران آن باشد، چون نشان می‌دهد، هنوز گوگلی‌ها، جی‌میل را محصول نهایی خود نمی‌دانند و در صدد هستند هر از چندگاه ویژگی جدیدی به آن اضافه کنند.

از صبح امروز Google lab، ویژگی‌های جدیدی به جی‌میل اضافه کرده است، شما می توانید با رفتن به قسمت setting (شمال شرقی صفحه!) و بعد کلیک روی labs، لیستی از این ویژگی‌ها را ببینید و بر حسب سلیقه خود آنها را فعال کنید.

اگر labs را ندیدید با یک بار sign out و sign in، به احتمال فراوان مشکلتان حل می‌شود.

بعضی از این ویژگی‌های جدید از این قرار هستند:

- ابرستاره‌ها: می توانید علاوه بر ستاره از آیکون‌های دیگری برای نشان‌گذاری میل‌های خودتان استفاده کنید.

- مشاهده عکس‌های پروفایل دوستانتان، هنگام چت با آنها.

- شخصی‌سازی میانبرهای صفحه کلید

- ترک اعتیاد!: کسانی که اعتیاد چک کردن زود به زود میل دارند، می توانند با این ویژگی به طور موقت و مثلا برای 15 دقیقه صفحه میلشان را بلوک کنند.

- Mouse gestures: با راست کلیک کردن روی صفحه و حرکت دادن موس، یک سری اعمال از پیش تعیین شده انجام می‌شود. مثلا اگر موس را به سمت راست ببرید، به صورت خودکار، به میل بعدی راهنمایی خواهید شد.

گوگل بر اساس میزان استقبال کاربرانش از این ویژگی‌های «آزمایشگاهی»، تعدادی از آنها را به صورت پیش‌فرض در جی‌میل خواهد گنجاند.

بازی‌های جنگی بیست و پنج ساله شد

2008-06-07T17:21:00.001+04:30

شاید خیلی کتاب‌ها باشند که بارها و بارها به آن‌ها مراجعه کرده باشیم ولی فقط و فقط یک کتاب در دنیا است که من از لحظه داشتنش، سالی یکی دوبار آن را خوانده‌ام. این کتاب چیزی نیست به جز بازی‌های جنگی که متعاقبا، فیلمش نیز ساخته شد. نویسنده کتاب دیوید بیشاف است و مترجم فارسی بهیار توسلی از انتشارات نشر نو. سال چاپ کتاب در ایران ۱۳۶۶ است.

کتاب در مورد پسری است به نام دیوید لایت‌من. یک هکر نوجوان که به شکل اتفاقی به مهمترین کامپیوتر وزارت دفاع آمریکا دسترسی پیدا می‌کند و به خیال اینکه وارد یک بازی کامپیوتری شده است، اخطارهای مربوط به حمله اتمی شوروی به آمریکا را آتش می‌کند. به گفته سایت The Knights Shift این فیلم با وجود نمایش دقیق از جنگ سرد، فیلمی سیاسی نیست و در آن آدم‌های خوب و آدم‌های بد در جلوی هم صف نکشیده‌اند؛ بلکه WarGames نمایش این موضوع است که گاهی برای برنده شدن در بازی، بهتر است که بازی کنیم.

فیلم هم به اندازه کتاب جذاب است و دیدنی و امروز بیست و پنجمین سالگرد ساخته شدن فیلم است. فقط تصور کنید که یک فیلم کامپیوتر در سال ۱۹۸۳ ساخته شده باشد. زمانی که بیل گیتس برای پیش‌بینی آینده گفت بود «فکر می‌کنم ۶۴۰ کیلوبایت حافظه برای هر کامپیوتر خانگی کافی باشد» و زمانی که برای کار با مودم باید گوشی تلفن را در دهنی مود می‌گذاشتید. دیدن این فیلم تکرار خاطرات کامپیوتری قدیمی است اما موضوع آن هنوز تازه است: خطری که کامپیوترها خواهند داشت اگر کنترل زندگی ما در دست بگیرند.

کتاب بازی‌های جنگی یکی از آن کتاب‌های مشهور ژانر هکرهای جوان است. من مترجم ایرانی یعنی بهیار توسلی را نمی‌شناسم ولی واقعا برایم جذاب است که سال ۶۶ این کتاب را ترجمه و منتشر کرده و خوشحالم که آن موقع این کتاب را دیدم و خریدم. البته ترجمه چندان قوی نیست ولی به هرحال ترجمه این کتاب در آن سال‌های جنگ واقعا جذاب است. البته بدون شک آن سال‌ها لازم بوده که نشر نو در مقدمه کتاب بنویسد:
نشر نو امیدوار است با انتشار این کتاب، ضمن آنکه خوانندگان و بخصوص جوانان کشور را چند ساعتی سرگرم می‌سازد، بتواند آن‌ها را به آسیب پذیری قدرتهای استکباری آگاه‌تر سازد و به تفکر بیشتر درباره نیروی ایمان در میان ملتهای محروم و توان معجزه آسای این نیرو در آزادسازی ملتها برانگیزد.

قیمت این کتاب آن روزها ۴۵ تومان بود.

به نقل از سایت جادی

شعری از اخوان

2008-06-07T17:15:00.000+04:30

ياد آن زمان كه چندي از شور انقلابي
هرگز نبود يكدم در ديده خواب ما را
« تا مرگ شاه خائن نهضت ادامه دارد»
گفتيم و از مسلسل آمد جواب ما را
برديم ماديان ر ا از بهر فحل دادن
برعكس آرزوها شد مستجاب ما را
كوني و كله‌قندي داديم و بازگشتيم
ديگر نماند وامي از هيچ باب ما را
گر انقلاب اين است باري به ما بگوييد
ما انقلاب كرديم يا انقلاب ما را
مهدي اخوان ثالث

ادبیات رییس دانشکده خبر و اعتراض به ظهور امام زمان

2008-05-10T15:23:00.001+04:30

جدیدترین اظهارات رییس دانشکده خبر به دانشجویان: تمبونتان را می‌کشم پایین

در خبرنامه امیرکبیر آمده:
«احمدزاده کرمانی، در جدیدترین اظهارات خود، به دانشجویانی که برای مذاکره و صحبت به اتاق وی رفته بودند، وقتی که بحث بالا می‌گیرد، گفته است: تمبونتان را می‌کشم پایین.

رییس دانشکده خبر ۲۹ سال سن دارد و یکی از مواردی که دانشجویان به آن اعتراض دارند این است که رییس دانشکده هم‌سن و سال آنها است.

احمدزاده کرمانی مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه امام صادق(ع) گرفته و هم‌اکنون دانشجوی مقطع دکترا در دانشگاه آزاد است.

اقدامات محدود کننده در فعالیت‌های دانشجویی و ادبیات زننده احمدزاده با اعتراض دانشجویان همراه شده است و بازگو کردن سخنان احمدزاده نزد برخی اساتید دانشکده باعث تعجب آنها می‌شود. صحبت‌های وی به صورت شوخی بین دانشجویان رد و بدل می‌شود.

او هفته گذشته نیز با همین لحن زننده به مدیرمسئول نشریه دانشجویی «اندیشه آزاد» گفته بود: حال نمی‌کنم به شماها اجازه فعالیت بدهم.»

پتیشن در اعتراض به ظهور امام زمان

محمود احمدی‌نژاد روز دوشنبه در سخنرانی خود در جمع طلاب گفت که امام زمان دارد جهان را مدیریت می‌كند و ما داریم می‌بینیم دست هدایت آقا امام زمان در همه امور كشور نمایان است.

در وبلاگ کافه ناصری آمده:

«راستش مثل هر شیعه دیگری من هم فکر می‌کردم خوب است امام زمان ظهور کند و اعتقاد داشتم ظهور ایشان علیرغم بعضی حرف و حدیث‌ها در مورد بکش بکشی که می‌گویند در آن زمان قرار است اتفاق بیفتد می‌تواند باعث اتفاقات خوب شود. اما الان پشیمانم.

در این حد پشیمانم که می‌خواهم پتیشن راه بیندازم و از امام زمان بخواهم لطفا ظهور نکند. اگر نتایج مدیریت ایشان این وضعیتی است که در جهان می‌بینیم که اصلا در شان یک امام که هزار سال امتش را منتظر نگه داشته نیست.

توی کتاب‌های دینی ما نوشته بود ایشان می‌آیند و عدل و داد می‌گسترانند. اگر حرف آقای احمدی‌نژاد درست باشد که خب تا حالا که هیچ نشانه‌هایی از این گسترش دیده نمی‌شود.

یا باید احمدی‌نژاد حرفش را پس بگیرد یا امام زمان دست داشتنش را در وضعیت امروز جهان تکذیب کند یا من پتیشن راه می‌اندازم که آقا ظهور نکند.

اگر قرار باشد ایشان ظهور کند و آش همین آش باشد و کاسه همین کاسه، خب داریم زندگی‌مان را می‌کنیم بی‌خیال ظهور.»

پوتین رسماً دستور تحریم ایران را داد

2008-05-10T15:21:00.000+04:30

خبرگزاري انتخاب : خبرگزاری روسی اينترفاکس گزارش داد؛با فرمانی که ولاديمير پوتين روز دوشنبه امضاء کرد، روسيه رسما به کشورهای تحريم کننده جهان عليه جمهوری اسلامی ايران پیوست.

بر اساس این گزارش، پوتین که این ائین نامه را قبل از پذیرفتن نخست وزیری و در زمان ریاست جمهوری اش امضا کرده ، آمده است: تمامی سازمان ها و دستگاه های دولتی، بانک ها و موسسات و اشخاص حقوقی وحقيقی زير حوزه قضايی روسيه بايد به خاطر داشته باشند که از تاريخ سوم ماه مارس سال ۲۰۰۸ ، سی و پنج روز پيش، از انتقال، يا تامين هر نوع مواد، يا تجهيزات و يا فناروی هسته ای که امکان استفاده دوگانه نظامی و غير نظامی از آنها وجود دارد، از خاک روسيه به ايران ممنوع است.

ای آئین نامه می افزاید: تنها مواد، تجهيزات و فناوری هايی از این دستورنامه مستثنی هستند که برای «نيروگاه های هسته ای آب سبک» کاربرد داشته يا کمک های فنی مورد تاييد آژانس بين المللی انرژی اتمی که در راستای بند ۱۶ قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنيت است مجاز دانسته شده است.

قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنيت دومين قطعنامه تحريمی سازمان ملل عليه برنامه اتمی جمهوری اسلامی ايران است که علیه کشورمان صادر شد.

این آئین نامه در ادامه آورده است: افراد ذکر شده در اين دستور، کسانی که درگير تحقيقات اتمی حساس ايرانی ها هستند يا در گسترش تسليحات هسته ای نقش دارند و نام آنها از شورای امنيت اعلام شده است، اجازه ندارند وارد خاک روسيه شوند يا از اين کشور عبور کنند. ضروری است که در تعهدات جديد درباره حمايت مالی دولتی از تجارت با ايران و تماس های بازرگانی بين نهادهای مالی مستقر در روسيه و بانک های ايرانی، هوشياری به خرج داده شود. همچنین محموله های به مقصد ايران و يا ارسالی از اين کشور توسط هواپيما يا کشتی های وابسته به شرکت هوايی ايران اير يا کشتيرانی جمهوری اسلامی ايران باید در فرودگاه ها و بنادر روسيه بازرسی شوند.

لازم به ذکر است روسيه که همراه با چين از جمله کشورهای عضو گروه ۵ + ۱ در باره برنامه اتمی ايران به شمار می رود در دو سال گذشته از جمله مخالفان اعمال تحريم های شديد بر ضد تهران به شمار می رفت.

تهران هنوز به اين موضع روسيه واکنشی نشان نداده است.

به نام علم، بپیچانش!

2008-05-10T15:09:00.003+04:30

Foldit یک بازی کامپیوتری انقلابی است که به شما اجازه می‌دهد در پژوهش‌های علمی مهم مشارکت کنید.

برای اینکه با مفهوم این بازی و هدف طراحان آن پی ببرید، باید کمی در مورد پروتئین‌ها و اهمیت تاخوردگی یا پیچ خوردن پروتئین‌ها توضیح دهم:

بدن انسان از تریلیون‌ها سلول تشکیل شده است: سلول‌های عضلانی، مغزی، عصبی، خونی و ... اما چیزی که واقعا این سلول‌ها را در انجام دادن کارهایشان توانا می‌کند، چیزی نیست جز پروتئین‌. این پروتئین‌ها هستند که غذاها را تجزیه می‌کنند، باعث انتقال پیام‌های عصبی می‌شوند و مواد غذایی را در خون منتقل می‌کنند.

هر پروتئین از زنجیره درازی از اسیدهای آمینه درست شده است. اسیدهای آمینه، پروتئین‌های کوچکی هستند که از کربن، اکسیژن، گوگرد و نیتروژن درست شده‌اند. در مجموع 20 نوع اسید آمینه مختلف وجود دارد که خواص شیمیایی مختلفی دارند.

اما زنجیره دراز اسیدهای آمینه، به صورت یک زنجیر ساده باقی نمی‌ماند و تاخوردگی زیادی پیدا می‌کند تا پایدارترین شکل ممکنه را پیدا کند. هر پروتئین خاص در موقعیت و شکل خاصی پایدارترین شکل خود را پیدا می‌کند.

شکل پروتئین‌ها بسیار مهم است، مثلا پروتئینی که گلوکز را می‌شکند تا از این طریق انرژی سلول‌ها را تأمین کند، باید طوری شکل بگیرد که به راحتی قادر به شناسایی گلوکز باشد.

با توجه به این مقدمات می‌توان گفت که شناخت ساختمان پروتئین‌ها، کلیدی است برای فهم چگونگی کارکرد آنها. وقتی ساختمان یک پروئتئین مشخص شد، می‌توان داروها را چنان طراحی کرد که پروتئین‌های خاصی را هدف بگیرند.

حتی یک پروتئین ساده و کوچک می‌تواند به شکل‌ها بسیار متفاوتی تا بخورد و شکل‌های متفاوتی پیدا کند. تنوع بسیار زیادی که هر پروتئین به صورت بالقوه برای پیچ و تاب خوردن و شکل گرفتن دارد، کار پژوهشگران را بسیار دشوار می‌کند چرا که آنها را وادار می‌کند با صرف پول و انرژی زیاد و بهره‌گیری از کامپیوترها، حالات ممکن تا خوردن پروتئین‌ها را شناسایی کنند.

محاسبه اشکل مختلف تاخوردگی یک پروتئین با استفاده از کامپیوتر و الگوریتم‌های کامپیوترهای، ممکن است در نگاه اول بهترین روش به نظر برسد. اما با همه تلاش برنامه‌نویس‌ها، این برنامه‌ها آنچنان که باید و شاید هوشمند نشده‌اند. این برنامه‌ها برای پیشبینی شکل یک پروتئین، سیستم‌های کامپیوتری را مجبور می‌کنند که همه حالات ممکنه را در نظر بگیرند و میلیاردها محاسبه انجام بدهند. حتی به خاطر نیازی که دانشمندان و زیست‌شناسان به ابرریانه‌ها برای این محاسبه‌ها داشتند، آنها دست کمک به سوی رایانه‌های شخصی داوطلبانی از سراسر جهان هم دراز کرده‌اند و از سه سال پیش از نیروی محاسباتی پردازشگرهای رایانه های شخصی هم استفاده می‌کنند. در حال حاضر 200 هزار داوطلب از سراسر جهان حاضر شده‌اند، توان پردازشی رایانه‌های خود را در زمانی که کاری با آنها ندارند، در اختیار دانشمندان قرار بدهند.

اما نه ابررایانه‌ها و نه پردازشگرهای کامپیوترهای خانگی نتوانستند کمک زیادی به محققان کنند. آنها کم کم به این نتیجه رسیدند که چیزی که نیازمند آن هستند، نیروی پردازش انسانی است و نه الگوریتم های کامپیوتری!

بازی Foldit، دقیقا به همین منظور طراحی شده است. این بازی با مشارکت دانشمندان دانشگاه واشنگتن و انستیتوی پزشکی هاوارد هیوز، طراحی شده است. بعد از ثبت نام در سایت و دانلود برنامه 50 مگابایتی، برنامه ابتدا کاربران را در قالب یک بازی با مفهوم تاخوردن پروتئین‌ها آشنا می‌کند، کاربران هیچ نیازی به داشتن دانش بیوشیمی و یا مفهوم حقیقی تاخوردگی پروتئین‌ها ندارند، برنامه آنها را وادار به بازی می‌کند و در حین بازی آنها با تا کردن پروتئین‌ها امتیازهای بیشتری کسب می‌کنند و به طور همزمان با استفاده از توان پردازشی خود به دانشمندان کمک می‌کنند.

شناخت ساختمان پروتئین‌ها کلید درمان بیماری هایی مانند ایدز، سرطان و آلزایمر است.

ممکن است دانلود یک برنامه 50 مگابایتی برای کاربران ایرانی ممکن نباشد و شاید آنها علاقه‌ای به این گونه معماهای هندسی و توپولوژی نداشته باشند، اما چیزی که برای من بسیار جالب بود، فکر بکر دانشمندان برای استفاده از توان پردازش انسانی، در قالب یک بازی و به صورت اجتماعی برای تحقیقات علمی بود.

لپ تاپ دزدیده شده، سارقان را لو داد

2008-05-10T15:06:00.001+04:30

سرقت یک لپ تاپ «مک» برای 2 سارق جوان 20 و 23 ساله آمریکایی اصلا آخر و عاقبت خوشی نداشت و باعث لو دادن این دو شد.

ادمون شاهیکیان و یان فریاس، حدود دو هفته قبل از آپارتمانی سرقت کردند. اجناس سرقت شده توسط آنها حدود 5 هزار دلار ارزش داشت و علاوه بر لپ‌تاپ، شامل اینها بود: 2 تلویزیون فلت، 2 آی‌پاد ، کنسول‌های بازی و همچنین مقداری DVD و گیم.

روز سه‌شنبه یکی از دوستان یکی از این مال‌باخته‌ها با او تماس گرفت و از او پرسید که آیا با کامپیوترش آنلاین شده است یا نه. این خانم مال‌باخته ناگهان متوجه شد، که دزدان با استفاده از لپ‌تاپ او آنلاین شده‌اند. اینجا بود که فکری به سرش زد و تصمیم گرفت از برنامه Back to My Mac استفاده کند، این برنامه سیستم عامل مکینتاش به کاربر اجازه می دهد از طریق اینترنت و از راه دور به کامپیوترش دسترسی پیدا کند و آن را کنترل کند.ین خانم با استفاده از Back to My Mac، دوربین لپ تاپش را فعال کرد، با فعال شدن دوربین او دیگر می‌توانست مناظر جلوی لپ‌تاپ را دقیقا ببیند. اول او چیزی به جز یک صندلی خالی ندید، اما کمی بعد سرو کله یکی از دزدان در جلوی لپ‌تاپ پیدا شد و سپس با جستجویی که این خانم در فایل‌های کامپیوتر انجام داد، ‌توانست عکس دزد دیگر را هم پیدا کند.

خانم مال باخته هیچ کدام از دزدان را نمی‌شناخت، اما وقتی عکس آنها را به یکی از هم‌اتاقی‌هایش نشان داد، او توانست آنها را شناسایی کند.

سرانجام عکس‌ها در اختیار پلیس قرار داده شد و دزدها دستگیر شدند.

جنگ داخلی در لبنان ، چهارده کشته حاصل درگیری های خونین بیروت

2008-05-10T15:00:00.003+04:30

در حالی که از روز چهارشنبه درگیری های پراکنده ای بین طرفداران حزب الله و طرفداران دولت لبنان آغاز شده بود ، اما این درگیری ها پس از سخنرانی سید حسن نصرالله، رهبر حزب الله لبنان شدت گرفت و به رویارویی خونین طرفین انجامید چنان که می توان این درگیری ها را آغاز یک جنگ داخلی در لبنان نامید . عامل اصلی این درگیری ها مصوبه دولت لبنان بود که خواستار برچیده شدن شبکه داخلی مخابراتی حزب الله شده بود . شبکه ای که قرار بود با کمک فنی ایران در این کشور توسعه بیابد . اما حزب الله نزدیک شدن دولت به شبکه مخابراتی را خط قرمز خود اعلام کرد . درگیری ها در روز اول ۷ کشته به جا گذاشت . اما تا به حال کشته شدن ۱۴ نفر تایید شده است .

پیس از آغاز این درگیری ها انگشت اتهام دولت لبنان به سوی ایران نشانه رفت . چندی از مقامات خواستار برچیده شدن سفارت ایران در بیروت شدند و در همان روز نیروهای ناشناس که احتمال داده می شود از طرفداران دولت باشند به سوی دو ماشین سفارت ایران آتش گشودند . تابناک در مورد این حمله اینگونه می نویسد :

آتش گشودن به سوي خودروهاي ديپلماتيک ايراني در بيروت
صبح امروز نيروهاي شبه نظامي جريان «المستقبل» لبنان وابسته به سعد حريري، به روي دو خودرو ديپلماتيک ايران در بيروت در بين راه‌هاي المرج ـ برالياس آتش گشودند.

از سوي ديگر نيروهاي شبه نظامي اين جريان به همراه نيروهاي وابسته به نيروهاي قوات لبنانيه سمير جعجع و نيروهاي حزب وليد جنبلاط، راه‌هاي مواصلاتي جنوب ـ بيروت و راه‌هاي ارتباطي دمشق ـ بيروت در نقطه مرزي «المصنع» در منطقه «اشتوره» در شرق لبنان را با استفاده از سلاح مسدود کردند که با دخالت ارتش لبنان اين راه دوباره بازگشايي شد.

اين در حالي است که در اعتصاب عمومي روز گذشته بيروت نيروهاي شبه نظامي وابسته به اين سه جريان، به سوي برخي از تظاهرکنندگان با استفاده از «آر.پي.جي» هفت و سلاح‌هاي انفردي آتش گشودند.

درخواست بسته شدن سفارت ایران در لبنان و قطع رابطه با ایران

شهاب نیزو اینگونه نوشت : با تلاش‌های جدید احزاب نزدیک به غرب در بیروت برای حذف جنبش حزب‌الله و جمهوری اسلامی از صحنه سیاسی لبنان و تحولات بزرگی که از اول هفته آغاز شد و سرعت آن‌ها روز پنج شنبه شدت گرفت؛ لبنان در آستان یک جنگ داخلی تمام عیار قرار گرفته است. ولید جنبلاط رییس حزب سوسیالیست ترقی خواه لبنان شنبه گذشته در نشستی خبری خواهان اخراج سفیر ایران از لبنان و توقف پروازهای هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران به بیروت شد. در پی این اظهارات، احزاب نزدیک به غرب ادعا کردند جنبش حزب‌الله لبنان در اطراف فرودگاه بیروت دوربین‌هایی را برای شناسایی تحولات داخل فرودگاه نصب کرده و قصد داشته است به یکی از باندهای امنیتی این فرودگاه که مخصوص پرواز هواپیماهای حامل شخصیتهای مهم است، حمله کند.
.

پس از همه این ماجراها و سخنان سید حسن نصر الله رهبر حزب الله درگیری ها در لبنان وارد مرحله جدی خود شد .
گزارش اولین درگیری ها را سی ان ان اینگونه مخابره کرد :
در همین چند دقیقه اخیر اوضاع بسیار وخیم شده است . خشونتها به فاصله کوتاهی پس از سخنرانی تلویزیونی حسن نصرالله آغاز شد .صدای تیراندازی، شلیک آرپی چی و نارنجک در مناطق مرکزی شهر به گوش میرسد.

در روز اول درگیری خبرگزاری فرانسه اینگونه گزارش داد : درگيری بین طرفداران حزب الله و هواداران دولت لبنان با انواع سلاح از جمله آر پی.جی هفت در بيروت ادامه دارد و مقام های بيمارستانی در اين شهر تا کنون کشته شدن هفت نفر را در اين نبردها تاييد کرده اند. درگیری بین دو گروه در برخی از مناطق بیروت به شدت ادامه دارد و تيراندازی و بستن خيابان ها با آتش زدن لاستيک، اين بخش ها را به مناطق جنگی بدل کرده است.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، مقام های بیمارستانی و امنیتی لبنان می گویند دستکم هفت نفر در درگیری های عصر پنجشنبه کشته شده و بیش از سی نفر زخمی شده اند.

حسن نصرالله، رهبر گروه حزب الله لبنان که مورد حمايت ايران و سوريه است، روز پنجشنبه اقدام دولت لبنان را در بستن شبکه مخابراتی حزب الله، «اعلان جنگ» عليه اين گروه دانست.

دولت لبنان که از سوی ايالات متحده امريکا فرانسه و عربستان سعودی حمايت می شود، در جلسه سه شنبه خود، مسدود کردن شبکه مخابراتی حزب الله و تغيير وفيق شقير، عضو گروه امل و فرمانده امنيتی فرودگاه بيروت، را تصويب کرد.

وزير ارتباطات لبنان پیشتر گفته بود که حزب الله لبنان به کمک ایران در حال ايجاد يک شبکه مخابراتی مخصوص به خود است و این اقدام را يک خطر امنيتی برای لبنان خوانده بود.

در همين حال، آقای نصرالله روز پنجشنبه اعلام کرد که اين گروه برای دفاع از خود از سلاح استفاده خواهد کرد.

رهبر حزب الله همچنین تصریح کرد در صورتی که این گروه مورد حمله قرار گیرد« از مهماتی» که در اختيار دارد برای« دفاع» از خود استفاده خواهد کرد.

آقای نصرالله خواستار آن شد که دولت مصوبات اخیر خود در روز سه شنبه را پس بگیرد.

درگیری های روزهای اخیر در بیروت منازعه قدرت هیجده ماهه میان مخالفان و موافقان دولت لبنان را وارد مرحله جدیدی کرده است.

اما پس از سه روز درگیری شدید بین طرفداران دولت و طرفداران حزب الله در حالی که ارتش وارد این جنگ داخلی نشده است و بی طرفی خود را حفظ کرده است گزارش ها از بیروت حاکی از تصرف بیش از نیمی از پایتخت لبنان توسط حزب الله است . نیروهای حزب الله طرفداران دولت را از نیمه غربی بیروت خارج کرده اند و این در حالیست که نیمه شرقی بیروت توسط ارتش محافظت می شود
خبرگزاری دویچوله آلمان در مورد این درگیری ها و تصرف بیش از نیمی از بیروت توسط حزب الله اینگونه گزارش می دهد :
سه روز پس از تصمیم دولت لبنان برای محدود کردن فعالیت حزب‌الله، نیروهای اپوزیسیون به رهبری حزب‌الله، وارد نبردی مسلحانه با هواداران دولت شده و پس از دو روز درگیری، بیشتر مناطق بیروت پایتخت لبنان را به تصرف درآورده‌اند.

سید حسن نصرالله روز پنجشنبه ۸ مه در یک کنفرانس خبری، هرگونه تصمیم‌گیری دولت لبنان درباره‌ی امور مربوط به این حزب و قدرت تسلیحاتی‌اش را عبور از خطوط قرمز و آغاز جنگ علیه آن اعلام کرد. وی تصریح کرد که در صورت عدم لغو این مصوبات، تا پایان این جنگ پیش خواهد رفت و مسئولیت پیامدهای داخلی و منطقه‌ای آن را بر عهده خواهد گرفت.

این در حالیست که همزمان و قبل و بعد از این کنفرانس مطبوعاتی،‌ درگیری‌میان نیروهای اپوزیسیون با محوریت حزب‌الله و هواداران دولت با محوریت حزب سعد حریری، آغاز شده بود. این درگیری‌ها امروز نیز ادامه دارد و تاکنون بیشتر مناطق پایتخت لبنان به تصرف نیروهای اپوزیسیون در آمده است.

ارتش لبنان و حفاظت از جان مردم

: ارتش لبنان که بر اساس دستور فرماندهی ارتش، از هرگونه خونریزی و خشونت منع شده بود به حفاظت از جان مردم در حد توان خود پرداخته است. ارتش همچنین حفاظت از پاره‌ای از مراکز مهم سیاسی و امنیتی را نیز بر عهده گرفته است. سایر احزاب نیز با امید به جایگزین کردن راه‌هایی غیر از جنگ و خشونت،‌ شاخه‌های پنهان نظامی خود را هنوز فعال نکرده‌اند.

در ۲۴ ساعت گذشته، بیروت پایتخت لبنان به محاصره‌ی کامل هواداران مسلح حزب‌الله درآمد و ساختمان تلویزیون،‌ رادیو و روزنامه‌ی المستقبل، ارگان حزب اکثریت پارلمانی، ‌به آتش کشیده شد و برنامه‌های این تلویزیون قطع گردید.

ساعاتی پس از سخنان سید حسن نصرالله، سعد حریری رهبر حزب المستقبل و رئیس فراکسیون اکثریت از حزب‌الله و دبیرکل آن خواست تا به جای آغاز جنگ در خیابان‌های بیروت، ‌برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و انتخاب رئیس‌جمهور توافقی را بپذیرد. حریری افزود، سرنوشت مصوبات دولت و گفت‌وگوی بین احزاب باید به رئیس‌جمهور جدید سپرده شود.

نشست اضطراری اتحادیه عرب

: شب ه‌نظامیان حزب‌الله در بیروت سخنگوی دولت لبنان نیز از سخنان حریری حمایت و آن را موضع دولت دانست. از سوی دیگر دبیرکل سازمان ملل و برخی از اعضای برجسته‌ی اتحادیه عرب از حزب‌الله خواسته‌اند تا از توسل به سلاح و خشونت بپرهیزد و به پیامدهای آن بیندیشد. در این راستا، عمرو موسی دبیر کل اتحادیه‌ی عرب سفر خود به آمریکا را ناتمام گذاشت تا برای نشست اضطراری وزرای خارجه‌ی عرب درباره اوضاع لبنان آماده شود.

اما هیچیک از اینها تا کنون نتوانسته است از گسترش آتش جنگ داخلی در لبنان بکاهد و حزب‌الله همان گونه که دبیرکل آن در کنفرانس مطبوعاتی عصر دیروز اعلام کرد، اهمیتی برای مصوبات سازمان ملل قائل نیست و به حمایت سران عرب و کشورهای اسلامی نیز نیازی ندارد.

در همین حال منابع آگاه گفته‌اند نیروهای وابسته به سعد حریری به شرق بیروت رفته و مشغول هماهنگی با نیروهای مسیحی اکثریت هستند. گفته می‌شود که اکثریت قصد دارد تحرکاتی را در این زمینه شروع کند.

با وجود آنکه رهبران اکثریت از مواضع قبلی خود عقب‌نشینی کرده‌اند ولی از سطح تنش‌ها کاسته نشده است. یک منبع آگاه وابسته به اپوزیسیون گفت: «اپوزیسیون دیگر اهمیتی به اظهارات رهبران اکثریت نمی‌دهد و تا زمانی که دولت فواد سنیوره استعفا ندهد، تنش‌ها خاتمه نخواهد یافت».

این در حالیست که موضوع امنیت ولید جنبلاط رهبر حزب سوسیالیست ترقی‌خواه تبدیل به بحث روز در لبنان شده است. صبح امروز نیروهای اپوزیسیون منزل جنبلاط در بیروت را به محاصره خود درآوردند. ارتش نیز برای حمایت از جنبلاط حلقه امنیتی محکمی را پیرامون منزل وی تشکیل داد. گفته شد که جنبلاط پس از موافقت اپوزیسیون و شخص نبیه بری رییس مجلس، بیروت را ترک کرده است. اندکی بعد جنبلاط در گفتگو با شبکه الجزیره گفت که مانند دیگر شهروندان، بیروت را هرگز ترک نخواهد کرد.

آماده‌باش نیروهای اسراییلی

: : شیمون پرز، رییس‌جمهور اسراییل در همین حال نیروهای اسراییلی در مرز با لبنان به حالت آماده‌باش کامل درآمده‌اند. تلویزیون اسراییل به نقل از منابع آگاه در ارتش اعلام کرد: «حزب‌الله تمامی خطوط قرمز را پشت سر گذاشته و این احتمال وجود دارد که حوادث جاری مقدمه‌ای برای بروز تحولی خاص در منطقه باشد».

شیمون پرز رییس‌جمهور اسراییل نیز طی سخنانی گفت: «ایران در ورای حوادث و تنش‌های جاری در لبنان قرار دارد که این حوادث به سود هیچکس از جمله اسراییل نیست».
این در حالیست که سفیر عربستان در لبنان خبر از مذاکراتی با همتای ایرانی خود داده است. عبدالعزیز خوجه سفیر عربستان گفت: «با سفیر ایران تماس گرفته و از وی خواستم تا با حزب‌الله مذاکره کند تا بحران کنونی خاتمه یابد».

سفیر عربستان افزود: «سفیر ایران به من اطلاع داد که با حزب‌الله مذاکره کرده و پاسخ حزب‌الله قاطع است به گونه‌ای که تا زمان برآورده شدن خواسته‌های اپوزیسیون از مواضع خود عقب‌نشینی نخواهد کرد».

آغاز خروج اتباع خارجی از لبنان

در همین حال عربستان، کویت و ایتالیا شروع به تخلیه اتباع خود از لبنان کرده‌اند. به نظر می‌رسد در آستانه‌ی دومین سالگرد جنگ ۳۳ روزه میان حزب‌الله و اسرائیل، آنچه امروز در لبنان می‌گذرد نشانگر صحت تحلیل‌هایی است که پس از پایان جنگ در رسانه‌ها مطرح شده بود.

تحلیلگران معتقد بودند که ناکامی اسرائیل در جنگ و در نتیجه پیروزی حزب‌الله این امکان را به حزب‌الله خواهد داد تا خواسته‌هایش را بر دولت لبنان تحمیل کند و در صورت عدم تسلیم دولت و جریان موسوم به ۱۴ مارس،‌به اسلحه و خشونت روی آورد. اسلحه‌ای که توانست بزرگترین قدرت تسلیحاتی خاورمیانه را در رسیدن به خواسته‌هایش ناکام بگذارد.

تحلیلگران لبنانی معتقدند سلاح حزب‌الله که طی دو دهه‌ی گذشته مشروعیت خود را از “مقاومت” برای آزادسازی زمین‌های اشغال شده‌ی لبنان کسب می‌کرد، پس از رویارویی با مردم و احزاب رقیب در داخل کشور، مشروعیت خود را برای همیشه از دست خواهد داد.
خشونت های بيروت روز چهارشنبه و پس از آن آغاز گرديد که حزب الله به دنبال درخواست دولت از اين گروه اهل تشيع در مورد برچيدن شبکه ارتباطات خصوصی خود، برگزاری يک اعتصاب کارگری يک روزه را عليه دولت خواستار گرديد. اعضای حزب الله راه های منتهی به فرودگاه بين المللی بيروت را بستند و موجبات ايجاد تأخير در پروازها و يا لغو پروازها را فراهم آوردند. ارتش لبنان نيز راه بندهائی را به وجود آورد تا از رسيدن تظاهرکنندگان به ساختمان های دولتی جلوگيری به عمل آورد.
کاخ سفيد روز جمعه ضمن ابراز نگرانی از اقدام حزب الله لبنان در تصرف بخش هايی از بيروت، از ايران و سوريه خواست حمايت های خود را از اين گروه متوقف کنند.

گوردون جاندرو، سخنگوی شورای امنيت ملی کاخ سفيد، با اشاره به حمايت آمريکا از دولت فواد سينيوره، نخست وزير لبنان، گفت:«ما نسبت به اقدامات اخير حزب الله بسيار نگران هستيم».

گروه مسلح حزب الله روز جمعه پس از سه روز درگيری بخش غربی و مسلمان نشين بيروت را به تصرف خود در آورد، اين در حالی است که ائتلاف حامی دولت اين اقدام را «کودتای خونين و مسلحانه» خوانده است.

در جريان درگيری سه روزه موافقان و مخالفان دولت لبنان در بيروت دستکم ۱۴ نفر کشته و ۳۰ نفر زخمی شده اند.

آقای جاندرو همچنين گفت: آمريکا از حزب الله لبنان می خواهد تا به «تلاش های خود در راستای سرپيچی از تصميمات اخير دولت دمکراتيک لبنان پايان دهد».

دولت لبنان در جلسه سه شنبه خود، مسدود کردن شبکه مخابراتی حزب الله و تغيير وفيق شقير، عضو گروه امل و فرمانده امنيتی فرودگاه بيروت، را تصويب کرد.

در واکنش به این تصمیمات حسن نصرالله، رهبر حزب الله، روز پنجشنبه دولت لبنان را متهم کرد که با اين اقدام به اين گروه اعلان جنگ داده است. پس از اظهارات آقای نصرالله درگيری های در بيروت شدت گرفت و تا سحرگاه روز جمعه ادامه يافت.

«ايالات متحده در حال رايزنی با ديگر کشورها و از جمله شورای امنيت سازمان ملل متحد است، تا با انجام اقدامات مقتضی، کسانی که مسئول خشونت های بيروت هستند را به پاسخگويی وادار کند».

گوردون جاندرو

از اين درگيری ها به عنوان خشونت بارترين روز ها پس از پايان جنگ داخلی در لبنان که طی سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۰ ادامه داشت، ياد شده است.

آقای جاندرو همچنين روز جمعه گفت:«رابطه حزب الله با ايران و سوريه، سابقه اين گروه در تروريسم بين المللی و همچنين تدارکات و حمايت مرگبار اين گروه در آموزش گروههای افراطی عراقی، نشان می دهد که اين گروه تهديدی برای صلح و امنيت است».

سخنگوی شورای امنيت ملی آمريکا افزود:«ايالات متحده در حال رايزنی با ديگر کشورها و از جمله شورای امنيت سازمان ملل متحد است، تا با انجام اقدامات مقتضی، کسانی که مسئول خشونت های بيروت هستند را به پاسخگويی وادار کند».

در همين حال، آقای جاندرو تصريح کرد:«ما از ايران و سوريه می خواهيم که حمايت های خود از حزب الله و اقدامات اين گروه برای بی ثبات کردن دولت لبنان را متوقف کنند».

اين در حالی است که سخنگوی وزارت امور خارجه ايران روز جمعه « دخالتهای ماجراجويانه» آمريکا و اسرائيل را عامل بروز حشونت های چند روز اخير لبنان دانسته است.

محمد علی حسینی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران همچنین گفته است:« تلاش‌های بی‌دريغ صورت گرفته از سوی جمهوری اسلامی ايران برای کمک به تفاهم ميان گروه‌های مختلف سياسی در آن کشور با مساعدت و همراهی کشورهای ديگر همراه نبوده است».
.

سردبیر : این عکس را ببینید . این عکس بارها توسط شبکه های عربی از جمله العربیه در این دو روز نشان داده شده است . واقعا حکایت عجیب دو سر باختی در کمک های ایران به حزب الله جاریست . از طرفی اکثریت مردم داخل ایران از این کمک ها ناراضی هستند و معتقدند چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است . از طرفی دیگر این کمک ها ذهنیت بسیاری از مردم کشورهای عربی را نسبت به ایران بد کرده است و این گمان را در ایشان تقویت می کند که ایران قصد دخالت در امور داخلی لبنان را دارد و مردم طرفدار دولت در لبنان نیز به واسطه همین کمک ها در ساخت شبکه مخابراتی و یا کمک های مالی ایران به لبنان یکی از مهمترین عوامل جنگ داخلی لبنان را ایران می دانند حال آنکه ممکن است ایران در واقع کوچک ترین نقشی در آغاز این درگیری ها نداشته باشد و حتی سعی کرده باشد از این رویارویی به واسطه رایزنی های خود جلوگیری کند . اما باز تنها چیزی که این وسط باقی میماند ناراضیاتی داخلی مردم ایران از کمک های دولت و جدیدا شهرداری به حماس و حزب الله است و از آن طرف تقویت این دید توسط شبکه های عربی که به دلیل حمایت مالی ایران از حزب الله عامل اصلی این خون ریزی ها ایران است . این بازی دو سر باخت چه سودی برای حکومت ایران دارد ؟ وقتی مردم داخل ایران و مردم کشورهای عربی هر دو ناراضی هستند این پولی که می تواند خرج یکی از هزاران مشکل داخل کشور شود با کدام منفعت در لبنان خرج می شود . ؟

زهره وطن خواه ، دختر رالی ایران در آرزوی پاریس داکار

2008-05-10T14:55:00.001+04:30

در یکی از روزها نه چندان خوش یمن و در دور سیزدهم مسابقات کارتینگ ایران، نحسی سیزده، گریبان گیر یکی از رانندگان می شود. چرخ اتومبیل به کنار پیست می خورد و اتومبیل از زمین بلند و سرنگون می شود اما دختر جوانی که راننده آن است جان سالم به در می برد، او هنوز هم با گذشت سال ها، شغل اتومبیل رانی را در ایران ادامه می دهد. « زهره وطن خواه »، اکنون یکی از قهرمانان رالی ایران است. که با او گفتگو کردیم.

چی شد که به اتومبیل رانی روی آوردی و این علاقه از کی شروع شد ؟

از بچگی سرعت و رانندگی را خیلی دوست داشتم و البته بیشتر از همه به موتور سواری علاقه من بودم. از ۱۲ سالگی دزدکی کلید ماشین بابام را بر می داشتم و رانندگی می کردم. حتی شاید جالب باشه بدونین که وقتی
وقتی در کنکور رشته مهندسی الکترونیک قبول شدم، آن قدر خوشحال نشدم نسبت به زمانی که گواهی نامه ام را گرفتم.

من در سال ۸۱ از طریق یکی از دوستانم مطلع شدم که خانم ها هم می توانند در رشته اتومبیل رانی شرکت کنند.

به همین خاطر من هم در سن ۲۵ سالگی عضو این فدراسیون شدم و در اولین دوره هم من به عنوان راننده رالی در مسابقات شرکت کردم.

خیلی ها میگن اتومبیل رانی شغلی مردانه است، این را قبول دارین ؟

من این حرف را قبول ندارم چرا که در اتومبیل رانی تمرکز و قدرت فکر و دور اندیشی مهم است و برخی از خانم ها نیز این توان را دارند. البته نمی توان منکر شد که تمایل به این ورزش در بین آقایان بیشتر از خانم ها است.

سال ۱۳۸۲ من تنها دختری بودم که با آقایان در مسابقات کارتینگ شرکت کردم و در همان مسابقات مقام چهارم را کسب کردم. در مسابقات رالی در سال ۱۳۸۱ هم به عنوان دومین بانوی راننده و در سال ۱۳۸۲ هم به عنوان قهرمانی این رشته دست پیدا کردم.

و این در حالی بود که وقتی ما که به عنوان اولین زنان ایرانی این ورزش را شروع کردیم، همه آقایان به چشم زنگ تفریح به ما نگاه می کردند اما پس از قهرمانی نگاه ها تغییر کرد و الان در رالی حرفه ای ایران، با مربیان سابق خودم مسابقه می دم. اخبار

اما خیلی ها عقیده دارن خانم ها خوب رانندگی نمی کنند.

شاید یک مشکلی که برخی خانم های ایرانی در رانندگی دارند کمبود اعتماد به نفس باشه، اما ما ثابت کردیم خانم ها هم می توانند خوب رانندگی کنند. الان در تهران خیلی موقع ها دخترها پا به پای پسرها رانندگی می کنند و لایی می کشند که اصلا خوب نیست و بهتره این جوان ها بیایند و هیجانشان را در پیست خالی کنند. من تا قبل از سال ۸۱ یکی از تفریحاتم «کل انداختن» با آقایان بود ولی بعد از ثبت نام در فدراسیون اتومبیل رانی این موضوع به شدت فروکش کرد.

یک راننده خوب باید چه خصوصیاتی داشته باشه؟

باید قدرت عکس العمل بالا داشته باشه، شجاع و نترس باشه و در کنارش اعتماد به نفس خوبی هم داشته باشه. از طرفی هم باید باهوش باشه و پیش بینی خیلی جلوتر از خودشو بکند.

آیا در این رشته ورزشی آمادگی بدنی مهمه ؟
بله. مثلاً در سرعت بالا ما باید تنها توسط ترمز، سرعت ماشین را کم کنیم و گرفتن فرمان در اون سرعت و ترمز گرفتن فشار زیادی روی بدن میاره.

الان که راننده رالی هستید، شده تو بیابون گیر کنید ؟
خوب خراب شدن ماشین برای هر کسی پیش می یاد و خیلی موقع ها که در این شرایط گیر می افتیم خودم مجبور به تعمیر می شم .

پس دست به آچار هم می شوید؟
من عشق تعمیر دارم و خودم هم در درست کردن ماشین خودم کمک می کنم. پرچ می کنم، جوش می دم و از این کارها لذت می برم.

آیا به غیر از این رشته ورزشی در رشته دیگری هم فعالیت تخصصی داری ؟
من چهار سال پیش پرواز با «پاراگلایدر» را شروع کردم و دو سال به صورت حرفه ای این کار را انجام می دادم. در نهایت به علت سوانحی که در این رشته ورزشی برای دیگران به وجود آمد، پدر و مادر من اجازه ادامه این کار را به من ندادند و من رو بیشتر به رشته اتومبیل رانی تشویق کردند. یکی دیگه از رشته هایی که قبلاً انجام می دادم، تیراندازی با کلت بادی بود. بعضی وقت ها هم بیلیارد بازی می کنم. کوه نوردی هم می کنم و در سال ۸۵ تولنستم قله دماوندم را فتح کنم.

یک خانم اتومبیل ران چه فرقی با خانم های دیگه داره ؟
به نظر من فرق عمده ای نداره. فقط یک مقدار جسارت بیشتری داره. خیلی از دختر خانم ها وقتشون رو بیشتر در سلمونی و یا مزون لباس می گذرونند ، اما من بیشتر توی مغازه های مکانیکی و پیست هستم و کارهای ماشینم را انجام می دم و این کار برایم خیلی هم لذت داره.

آیا رقیبی هم در ایران داری ؟
آره رقیب دارم. اما بیشتر رقیب های من آقایان هستند نه خانم ها!

ماشین مورد علاقت چیه ؟
ماشین رویایی من «پورشه» است. البته ماشینی که در ایران دوست دارم و و جود داره، «بی ام و» سری سه است. الان هم یک پژو ۲۰۶ تیپ پنچ دارم .

جالب ترین خاطره ات از مسابقات چیه؟
در رالی کویر که دو روزه بود، وقتی از تهران به کاشان رسیدیم شب وقتی به هتل برای خواب رفتیم و مدتی نگذشت بهمون گفتن شیشه های ماشین خورد شده اما ما روز بعد با اون شرایط مسابقه دادیم و اول شدیم.

الان شغل اصلی ات چیه ؟
من با اینکه مهندسی الکترونیک خوندم اما درآمد زندگیم را از اتومبیل رانی بدست می آورم. در مسابقات سرعت، سایپا حامی مالی منه و در رالی، شرکت داچ. در مسابقات سرعت هم در کلاس ۱۴۰۰ سی سی با پراید و در رالی در کلاس ۱۶۰۰هم با تویوتا کرولا مسابقه می دهم.

با اینکه شما گفتید خودروسازان ایرانی از شما حمایت می کنند. ولی به نظر می یاد اتومبیل رانی دربین خودروسازان ایرانی چندان اهمیتی نداره و این شرکت ها بیشتر روی والیبال و فوتبال سرمایه گذاری کرده اند در حالی که در دنیا خودرو سازان روی ورزش اتومبیل رالی تمرکز می کنند ؟
این شرکت ها نمی دونند که از راه تبیلغ می تونند خیلی درآمد کسب کنند و وجهه خودشون را افزایش بدن. همین الان در کنار ما ترکیه و بحرین با برگزاری ( مسابقه) «فرمول وان» توانستند درآمد خوبی کسب کنند.

خانم وطن خواه، ما دکتر مهندسان خوبی در جهان داریم اما با اینکه ادعای رانندگی داریم اما هیچ راننده موفقی در جهان نداریم؟
علاقه اتومبیل رانی بین جوان های ایرانی وجود دارد ولی در اروپا بچه ها از بچگی و دبستان در مدرسه های اتومبیل رانی آموزش می بینند و در سن ۱۸ سالگی رانندگان قهاری می شوند. اما در ایران از سن ۲۴ سالگی جوان ها تازه این رشته رو شروع می کنند و خودم هم از ۲۵ سالگی شروع کردم. اما آرزو می کردم که از شش سالگی این ورزش را شروع می کردم و سعی می کنم دختر خودم را هم از همین سن آموزش بدم.

آرزوی نهایی شما در اتومبیل رانی چیست؟
من آرزو دارم در رالی «پاریس داکار» به عنوان یک زن ایرانی شرکت کنم.

تاییدسخنان احمدی نژاد توسط امام جمعه مشهد در مورد مدیریت جهان توسط امام زمان

2008-05-10T14:52:00.002+04:30

محمود احمدی نژاد چندی پیش در مورد مدیریت جهان توسط امام زمان سخنانی گفته بود که بازتاب گسترده ای داشت . احمدی نژاد در آن سخنان که در جمع طلاب مشهدی بیان می شد گفت که باید زودتر داخل کشور را جمع چور کنیم و وارد عرصه مدیریت جهان بشویم . احمدی نژاد در این سخنان گفته بود : «امام زمان دارد جهان را مدیریت می‌كند و ما داریم می‌بینیم دست هدایت آقا امام زمان در همه امور كشور نمایان است. ” که این بخش سخنان او مورد اعتراض تعدادی از نمایندگان مجلس قرار گرفت که معتقد بودند امام زمان مسئول گرانی و ضعف عملکرد دولت فعلی نیست .

امام جمعه مشهد ، دیروز بخش عمده ای از خطبه نماز جمعه را به همین سخنان احمدی نژاد اختصاص داد .
امام جمعه مشهد مقدس با اظهار تأسف از افرادي كه به بهانه مخالفت با دولت و بعضاً به نام اصولگرايي، مباني اعتقادي را نيز زير پا مي گذارند، سخنان رئيس جمهور در جمع طلاب و روحانيون مشهد مقدس را جزء مباني اعتقادي شيعه خواند.
آيت الله علم الهدی در گفتگو با رجانیوز، با طرح این سؤال که اگر وجود مقدس امام زمان(عج) جهان را مدیریت نمی کند، پس چه امامتی بر ما دارد؟، افزود: اگر اینطور باشد که دست امام زمان بسته و او گوشه گیر است.

وي با اشاره به اين عقايد انحرافي ادامه داد: اين افراد امام زمانی را معرفی می کنند که هیچ كاری به كار دنيا ندارد و فقط در پس پرده غیبت نشسته است. داستاني هم درست کرده اند که حضرت در جزیره “خضراء” که جزیره ای خوش آب و هوایی است، به همراه خانواده مشغول زندگی هستند و دیگر کاری به کار مردم ندارند که چه بلايا و کشتارهايي بر سرشان می آید. همانجا نشسته و منتظر است تا یکباره خداوند بخواهد و ظهور کند و با قدرت غیبی، همه دستگاه های کفر را از کار بياندازد و بر جهان مسلط شود.
امام جمعه مشهد با رد اين عقايد خاطرنشان كرد: اگر امام زمان(ع) اینگونه بود، طبیعتاً باید همان روز اول پس از غيبت، ظهور می كرد، چراكه امام زمانی که می خواهد یک مرتبه و با یک امداد غیبی، همه دنیا را به هم بزند و بر همه جا مسلط شود، روز اول هم می توانست این کار را انجام دهد. پس چرا همان هنگام این کار را نکرد؟
وي اضافه كرد: در حمله مغول این همه سفاکی ها صورت گرفت، در جنگ جهانی اول و دوم این همه انسان کشته شدند، در حال حاضر حجم وسيعي از کشتار در دنيا صورت می گیرد، در حاليكه اگر امام زمان همان روز اول پس از غيبت ظهور می کردند، هيچ يك از این جنایات اتفاق نمی افتاد.
علم الهدي با طرح اين سؤال كه “اگر بنا بود امام زمان در آینده تشريف بياورند و اكنون هیچ نیازی به ايشان نیست، اساساً چرا ما امام ۱۲۰۰ ساله بايد داشته باشیم؟”، ادامه داد: اگر امام زمان(ع) امروز جهان را مدیریت نمی کنند و در تحولات جهانی و در مدیریت نظام ما نقش ندارند، چه احتیاجی به ايشان هست؟ با اين نگاه خداوند مي توانست همان روزی که روز ظهور است، امامي خلق کند تا دنیا را اصلاح نماید. چرا پسر امام حسن عسکری(ع) این قدر بايد در پس پرده غیبت بماند؟

وي با تأكيد بر اينكه ولايت كليه امام عصر(ع) بر تمام شئون عالم جزء مبانی اعتقادی ماست، اظهار داشت: اساساً زمینه ظهور را خود حضرت مهیا می کنند و حوادث جهان را جهت می دهند.
امام جمعه مشهد با اشاره به الطاف امام زمان بر انقلاب اسلامي از روز اول پیروزی گفت: رجعت امام(ره) از پاریس به ایران با عنایت امام زمان(ع) بود. شهید مطهری نقل می کردند که جمعه شبی به امام زنگ زدم و عرض كردم كه تمام فرودگاه ها را بسته اند، پدافندها مجهزند و در صورتي كه به ايران بياييد، هواپیما را می زنند. شورای انقلاب هم تصمیم قطعی گرفته است كه شما نیایید و این سفر را به تعویق بیاندازید. امام جواب دادند امروز صبح جمعه به آقا امام زمان متوسل شده ام و بعد تصمیم خود را گرفته ام و به هر نحو ممکن روز یکشنبه (۱۲ بهمن) می آیم.
وي با ذكر نمونه ديگري از الطاف امام زمان ادامه داد: ۲۱ بهمن درحالیکه انقلابيون از هر نوع تصمیمی مستأصل شده بودند، امام فرمودند مردم از خانه ها بیرون بریزند و حكومت نظامي را بشكنند. مشهور است این دستور را امام(ره) در نتیجه توسل به آقا امام زمان(عج) صادر کردند. البته نمی گوییم که امام(ره) با امام زمان(ع) رابطه داشته اند بلكه حضرت عنایت فرمودند و القا کردند.
اين استاد اخلاق با تأكيد بر نقش و دخالت امام زمان(عج) در این نظام، افزود: ما در همه مسايل و وقایع نقش امام زمان(ع) را می بینیم. به عنوان نمونه دانشمندان هسته ای که سال گذشته به مشهد آمدند، برای من نقل کردند كه برای پیشبرد برنامه هسته ای دستگاهی خریده بودند که در آن حفره های نامرئی زده شده بود که با دستگاه هاي الکترونیکي هم دیده نمی شد و این سبب شده بود که این دستگاه كار نكند و اهداف مورد نظر ما را محقق نکند. کار به بن بست خورده بود که در آنجا متوسل به وجود مقدس امام زمان (عج) شده بودند و بعد از آن متوجه علت عيب دستگاهها شده بودند.

وي با تأكيد بر اينكه “اگر بگوییم سخنان آقای احمدی نژاد درست نیست، معتقد به امام زمان بیکاره ای شده ایم که باید در جزیره خضرا و بحر ابیض پیدایش کرد”، گفت: در اين شرايط، ناداني هم پیدا مي شود و مي گويد که جزیره خضراء و بحر ابیض همان مثلث برموداست و بعد هم آمریکاییها مثلث برمودا را کشف می کنند و می گویند اینجا امام زمانی نیست.
امام جمعه مشهد همچنين تصريح كرد: سخناني كه آقای احمدی نژاد در جلسه طلاب مشهد بيان كرد، اصول مبانی اعتقادی ما درباره حضرت حجت(ع) است و خلاف آن، خلاف مبانی اعتقادی ماست.
وي در واكنش به ادعاي يك نماينده بازمانده از ورود به مجلس هشتم مبني بر اينكه “اگر آقاي واعظ طبسي در آن جلسه بود، اجازه بيان چنين اظهاراتي را نمي داد”، ضمن اظهار تأسف از اين اظهارات افزود: عده ای که نام خود را اصولگرا گذاشته اند، برای مبارزه با دولت و احمدی نژاد حاضرند مبانی اعتقادی را زیر پا بگذارند. اين چه ادعايي است؟ يعني اگر آقای طبسی در آن جلسه بود، در جواب آقای احمدي نژاد می گفت امام زمان در مدیریت نظام دخالتی ندارند؟ یعنی می خواهید از آقای طبسی یک آدم غیرمعتقد به وجود مقدس امام زمان(ع) بسازید؟

علم الهدي با اشاره به اينكه اين افراد گاهي در مسيري مي افتند كه از روي لجاجت حتي منکر ضروریات دین هم می شوند، گفت: اتفاقاً آقای احمدی نژاد در آن جلسه مطلبی گفتند که دقیقاً این ادعا را نقض می کند. گفتند: «آقایی آمده به من گفته شما مدعی ارتباط با امام زمان شده اید، من در پاسخ گفتم من چه زمانی چنین ادعایی کرده ام؟ ما این سخنان را پای منبرها شنیده ایم و از شما یاد گرفته ایم و نزد شما درس پس می دهیم. یعنی شما یک چیزهایی به ما گفته اید که به آن مطالب اعتقادی ندارید؟» رئيس جمهور کجا ادعا کرده که من هرکاری می کنم، با تأييد امام زمان(ع) است.
وي خاطرنشان كرد: آيا اگر کسی پیشرفتهايی در نظام داشت و گفت بنده در این پیشرفتها نقشی ندارم بلكه این عنایت امام زمان است، منظورش این است، هرکاری که مي كند، یعنی امام زمان انجام داده است؟

امام جمعه مشهد با اشاره به تحقيقات و حساسيت دشمنان درخصوص مهدويت و درخصوص بخشي از اظهارات رئيس جمهور كه هدف اصلي از لشكركشي به منطقه را همين مسئله دانسته بود، اظهار داشت: چندي قبل نظاميان امريكايي به مسجد سهله هجوم بردند و این مسجد را كه به عنوان خانه امام زمان(عج) است، مورد اهانت قرارداده و افراد درون آن را قتل عام کردند. یک نفر را هم بازداشت كردند و مورد ضرب و شتم قرار دادند و از او پرسیدند که آيا تو مهدی هستی؟!

وي افزود: آیا سربازان امریکایی با پندار خود این کارراکردند یا فرماندهان به آنها دستور داده بودند؟ فرمانده نظامی امریکایی چگونه از این قضایا خبر دارد که این مسجد منسوب به امام زمان (عج) است؟ قطعا این مسئله توسط اسلام شناسانی که امریکایی ها دارند، به آنها گفته شده است. امریکا در ضمن اهداف شیطانی که برای اشغال منطقه از جمله چپاول منابع طبیعی عراق، محاصره ایران و… داشته است، روي این موضوع هم حساسيت ويژه اي دارد و آقاي احمدي نژاد هم اين موارد را مورد توجه قرار دادند.

علم الهدي با اشاره به اينكه برخي اساساً عقيده اي به امام زمان ندارند، درباره اظهارات يكي از وابستگان به جريان سياسي دوم خرداد مبني بر اينكه امام عصر(ع) تا ۵۰۰ سال ديگر هم ظهور نمي كنند، تأكيد كرد: لعن الله الوقاتون. خدا كساني را كه وقت تعيين مي كنند، چه براي آمدن و چه نيآمدن حضرت، لعنت مي كند.

وي با اشاره به اينكه برخي گروههاي سياسي در رقابتهاي خود تا شرك به خدا نيز پيش مي روند، اظهار داشت: سال گذشته يكي از اينها گفت ما ليبرال دموكرات هستيم. ليبرال دموكراسي به معناي شرك است چراكه اصل اول دموكراسي حاكميت را حق مردم مي داند در حاليكه كسلمان حاكميت را حق خدا مي داند. ان الحكم الا لله.

امام جمعه مشهد در واكنش به انتقاد از رئيس جمهور درباره سخن گفتن از امام زمان(ع) اضافه كرد: اين مسائل ناشي از ضديت با دولت است و چون دولت رقيب سياسي آنها است، اگر آقاي احمدي نژاد نعوذاً بالله به امام زمان بي احترامي مي كرد، اينها طرفدار حضرت مي شدند و حالا چون از امام زمان(ع) صحبت كرده است، اينها موضع گرفته اند.

وي ادامه داد: اين افراد تصور مي كنند سخن گفتن از امام زمان مانند ذكر گفتن و دعا خواندن است، در حاليكه مسأله حضرت مسأله روز و زندگي ماست. اگر اعتقاد دارند كه جامعه ولايي است، در رأس جامعه ولايي امام زمان(ع) است، آيا اين منطق درستي است كه رئيس قوه مجريه از امام سخني نگويد؟

علم الهدي در پايان با اشاره به تأييدات رهبري مبني بر پرتلاش بودن اين دولت خاطرنشان كرد: جامعه، جامعه ولايي است و زير نظر ولي فقيه اداره مي شود و ولي فقيه هم ولايتش را از امام زمان(ع) مي گيرد .

مقاله محمد علی ابطحی در مورد کمک ۳ میلیاردی شهرداری تهران به لبنان

2008-05-10T14:50:00.001+04:30

ر خبرهای داشتیم که شهرداری تهران مبلغ ۳ میلیارد تومان به لبنان کمک کرده است و قرار است کمک های بیشتری را نیز در آینده انجام دهد از آنجمله آنکه در بازسازی لبنان مشارکت داشته باشد . پیش از این بارها دولت جمهوری اسلامی به کشورهای دیگر کمک مالی کرده بود اما این مسائله که شهرداری که تمام درآمدش از جیب مردم همان شهر تامین می شود به کشور دیگری کمک کند از نکات عجیب در دنیای معاصر است . محمد علی ابطجی معاون رئیس جمهور سابق ایران در این مورد مطلبی در وبلاگش نوشته است .
هفت تیر ۷tir.com به قلم محمد علی ابطحی : چند روزی بود که تلویزیون المنار حزب الله لبنان تصاویری از دیدار آقای چمران و معاونان شهردار تهران از لبنان رانشان می داد که نقشه های بازسازی بیروت را نشان می داد. پیرو این دیدارها خبر اختصاص ۳ میلیلردتومانی شهرداری تهران به بازسازی لبنان انتشار یافت. طبیعتا این رقم کارستانی در امر بازسازی لبنان نیست ولی منتخبان مردم تهران که برای خدمت به مردم انتخاب شده اند به چه دلیلی میتوانند از بودجه ی عوارض مردم تهران به بازسازی لبنان کمک نمایند. دولت درچارچوب سیاست های کلان که کمک فراوانی به بازسازی لبنان کرده است ولی شهرداری تهران که از مردم تهران برای شهر تهران پول می گیرد واین همه گرفتاری شهری، فقر ونابسامانی اجتماعی در همین تهران هست، چه مجوز شرعی برای پرداخت پول به بازسازی لبنان دارد؟ امروز با یکی از اعضای اصلاح طلب شورای شهر تهران صحبت می کردم. در شورای شهر هم گفته شده که امر بازسازی لبنان که در اثر جنایات اسرائیل تخریب شده است، کار خوبی است ولی چرا از جیب مردم شهر تهران و از محل عوارض پرداخت شده ی مردم تهران؟. این در حالی است که خود شهردار تهران آمار عجیبی از فقرداده است. اگر این روش می خواهد ادامه یابد خوبست روی برگه عوارض مردم تهران نوشته شود که این پول فقط برای شهر تهران نیست ودر بازسازی سایر نقاط ذنیا هم می تواند استفاده شود تا لا اقل پول حلالی به بازسازی لبنان اختصاص یابد. یادم آمد که در محاکمه ی آقای کرباسچی یکی از مواردی که مطرح شده بود خرید یک دستگاه تایپ یا کامپیوتر برای مدرسه ای در گرگان بود که نمی بایست در خارج تهران مصرف شود

سردبیر : اساسا نمایندگان شورای شهر تهران وکیل مردم تهران هستند و تنها تا جایی که موکلینشان به ایشان اختیار داده است می توانند مصوبه تصویب کنند و بودجه شورا را نیز تنها برای همین موکلین یا با اجازه این موکلین می توانند خرج کنند بنا بر این هرگونه مصوبه ای که خارج از چارچوب اختیاراتی باشد که موکل به وکیل واگذار کرده است ، غیر قانونی است .

گل آقا به احمدی نژاد : شنیدم در نبود ما مملکت را میخندونی

2008-05-10T14:47:00.003+04:30

خارج از دستور
اوس پیمان : کاریکاتوری که در بالا میبینید توسط نیک آهنگ کوثر یکی از کارکنان سابق هفته نامه گل آقا به مناسبت سالگرد ارتحال گل آقا کشیده شده است . هر چند خود گل آقا آخرش آرزو به دل مرد ، بنده که همیشه یک پای ثابت آبدارخانه گل آقا بودم شهادت میدهم که گل آقا خیلی دلش میخواست یک غیر روحانی رئیس جمهور شود تا بتواند کاریکاتورش را بر روی جلد مجله بکشد و حسابی سبیلش را دود دهد اما همیشه از بد شانسی او در تمام دوران چاپ هفته نامه گل آقا روحانیون رئیس جمهور میشدند و گل آقا مجبور بود که به دود دادن سبیل معاون اول قناعت کند و یحتمل با وجود آن همه ذکاوتی که داشت باز نمی توانست هرگز به خواب هم ببینید که ایران صاحب یک رئیس جمهور غیر روحانی آن هم به سبک احمدی نژاد شود . یادم است وقتی خاتمی انتخاب شد گل آقا منتظر انتخاب معاون اول جدید بود چون خواننده ها از بس حبیبی را سوژه طنز او دیده بودند خسته شده بودند اما خاتمی هم حبیبی را به عنوان معاون اول خود انتخاب کرد .
گل آقا هم عکس خندانی از حسن حبیبی روی جلد زد در حالی که شاغلام داشت براش اسفند دود میکرد و میخواند : ای حبیب من ، ای عزیز من ، باز هم ، عشق روی تو شد نصیب من

.

شاید خالی از لطف نباشد که خاطره ای از گل آقا به قلم نیک آهنگ کوثر در اینجا بیاورم :
من یک آدم خیالباف و نسبتا پررو بودم. البته در گل‌آقا اندکی رودار شدم! تا قبل از رفتن به آن مجموعه، موقع حرف زدن با دختران دانشگاه سرخ و سفید می‌شدم، اما انگار بعد از گل‌آقایی شد، ماجرا برعکس شده بود!

اولین روزها، صابری گفت که برای خودت یک امضا درست کن، یک نام مستعاری چیزی، من هم گفتم “نیکان” که صدایم می‌زنند، یا “نیک‌آقا”. این را که گفتم، باید قیافه خدابیامرز را می‌دیدی. توی دلش داشت می‌گفت که این فسقلی، هنوز غوره نشده می‌خواهد پسوند آقایی ما را هم کش برود!

سیستم پرداخت گل‌آقا هیچوقت خوب نبود. انگار ارثیه توفیق به این مجموعه هم رسیده بود. هر از گاهی این مساله موروثی را با بدجنسی تذکر می‌دادم. خدا بیامرز هم البته با همان نگاه تیزش یک جوابی می‌داد…

کار کردن در بقیه نشریات یک تابو بود. امان از تابوشکنان! اما بعضی‌ها خوش شانس بودند مثل من که چند کار می‌کردند، و یکی بدشانس می‌شد مثل ابوالفضل زرویی که تا رفت همشهری، به او گفتند یا اینجا، یا آنجا.

چیزی که حال می‌کردم، روحیه دادن به ما مقابل وزرای بازدید کننده بود. گاهی حس می‌کردم به هسته مبارکم هم نمی‌گیرم‌شان! این دیگر اوج پررو بازی بود. وزرای نسبتا بیچاره هم یک جوری از گل‌آقا حساب می‌بردند، حتی برای اینکه زشت کشیده نشوند و جلوی عیالات مربوطه آبروی‌شان نرود.

به من می‌گفت، تو چرا این آدم‌ها را “کریه” می‌کشی؟ من هم بهانه می آوردم که چه کار کنم قیافه‌شان کج و کوله است؟ آخرش هم می‌گفتم من “کریه‌کاتوریستم”!

وقتی برای ثبت نام در فوق لیسانس دچار مشکل شدم، نامه نجات بخشی برایم خطاب دکتر افروز، رئیس وقت دانشگاه تهران نوشت:

برادرم، دکتر غلامعلی افروز،

از میان جوانان مستعد در هنر کاریکاتور، مقداری هم نصیب گل‌آقا شده. که چهره مقامات را دو جور می‌کشند. صاف و صوف، یا کج و معوج.
از میان ایشان، یکی همین نیک آهنگ کوثر است!
بسته به نظر جنابعالی است، یا مشکل قانونی‌اش را حل می‌کنی، یا منتظر عواقب آن می‌مانی.

امضا:

این نامه در آموزش دانشگاه آنقدر دست به دست شد که اصلا پرونده من را داشتند فراموش می‌کردند!

تذکرهای صابری با روان ‌نویس سبز، روی قطعه کاغذهای کوچک همیشه به یاد ماندنی است. یادداشت‌ها عمومی نمی‌شد، و وقتی از تو پاسخی می‌خواست، به خودت می‌گفتی وای به روزگارم، اما پیشش که می‌رفتی، ترست می‌ریخت. همیشه یک جور جذبه معلمی خاص داشت.

روزی که فهمیدم می‌خواهد مجله را ببندد، با او صحبت کردم. گمان آخرین باری بود که اینقدر طولانی حرف زدیم. کلی گریه کردم بعدش. انگار آن روز داشت می‌گفت که رفتنش نزدیک است.

همیشه مشاور خوبی بود. خیلی بهتر از بقیه آینده را می‌دید. انگار می‌دانست چه بلبشویی قرار است بشود که رفت…

کيبورد های کامپیوتر پنج برابر کثيف‌ تر از سنگ توالت

2008-05-10T14:43:00.002+04:30

بنا بر يک تحقيق علمي، ميزان باکتري‌ها و ميکروب‌هاي موجود روي دکمه‌هاي کامپيوتر، بيشتر از مقدار متوسط اين موجودات بر سنگ سرويس‌هاي بهداشتي است.

در پي تقاضاي مجله «ويچ کامپيوتر»، يک بيولوژيست به وسيله ميکروسکوپ‌هاي الکترونيکي، کيبوردهاي يک شرکت عمده را مورد آزمايش قرار داده و نتايج شگفت‌‌آور آن را در اختيار اين مجله قرار داده است.

در اين بررسي، پنج کيبورد مورد آزمايش شده از ميان کيبورد‌هاي يک شرکت صاحب نام انگليسي، ۱۵۰ برابر ميزان قابل قبول موجودات مضر براي سلامتي انسان در محيط کار را نشان داده و حاكي از آن است كه وجود موجودات ميکروسوپي مضر بر بقيه کيبوردها، پنج برابر سنگ توالت‌هاست.
بر پايه تحقيقات انجام شده، اصلي‌ترين علت وجود ميکروب‌ها و باکتري‌ها، تميز نكردن کيبوردها از يك سو و تماس هميشگي دکمه‌ها با انگشتان آلوده کاربران، از سوي ديگر است.

در اين زمينه، بيولوژيست‌ها و مسئولان بهداشتي، دو عامل اصلي را در انتقال و رشد ميکروب‌ها و باکتري‌ها روي کيبوردها ذکر مي‌کنند:
يکي از عوامل اصلي، انتقال ميکروب‌ها و باکتري‌هاي انگشتان آلوده کاربران است. در حالت عادي، افراد در مدت يک ساعت، بارها دست خود را به دهان و بيني مي‌برند و ميکروب‌هاي موجود در اين نواحي را با زدن کيبورد به دکمه‌هاي آن منتقل مي‌کنند. از سوي ديگر، افراد پس از بيرون آمدن از توالت با دست‌هاي آلوده، ميکروب‌هاي موجود بر دست‌ها را به کيبورد منتقل مي‌کنند؛ اين موضوع بيشتر درباره افرادي صادق است که پس از بيرون آمدن از توالت، دست‌هاي خود را نمي‌شويند.

دومين عامل رشد ميکروب‌ها روي کيبوردها، تغذيه به هنگام کار كردن است، چرا که ريزه‌هاي غذايي که روي دکمه‌ها و شيارهاي کيبورد و اطراف آن به جاي مي‌ماند، لانه مساعدي براي توليد و تکثير آنهاست.
يکي از بيولوژيست‌هاي فرانسوي در اين باره مي‌گويد: تغذيه به هنگام کار با کيبورد و با دست‌هاي نشسته، مثل اين است که فرد در توالت غذاي خود را صرف کند و حتي بدتر.

در يک نظرسنجي در همين زمينه، بيش از ۱۰ درصد کاربران کامپيوتر، هرگز کيبورد خود را تميز نمي‌کنند و ۲۰ درصد هم هرگز به فکر نظافت موس کامپيوتر خود نيستند.
توصيه مسئولان بهداشتي به عنوان پيشگيري از ابتلا به ميکروب‌هاي کيبوردي، شستن دست‌ها با صابون پس از کار کردن با اين وسيله و پيش از غذا و پرهيز از خوردن در هنگام كار و نظافت کيبوردها در فواصل کوتاه با اسپري‌هاي مخصوص است .

فایل صوتی گفتگوی تلفنی مازیار ناظمی با علی دائی در مورد مایلی کهن

2008-05-10T14:38:00.003+04:30

دانلود

آغاز دور جدید طرح امنیت اخلاقی : برخورد با شرکت های خصوصی

2008-05-03T15:18:00.002+04:30

فرمانده اداره مفاسد اجتماعي نيروي انتظامي که اکنون به “امنيت اخلاقي ناجا” تغير نام داده، روز چهارشنبه با ‏اشاره به اينکه از نيمه دوم ارديبهشت طرح برخورد با بدحجابي در شرکت هاي خصوصي به اجرا در مي آيد، بعضی ‏زنان شاغل در شرکت هاي خصوصي را به فساد اخلاقي متهم کرد، و گفت: در بعضي از شركتها، خانمها اصلا ‏روسري سرشان نيست و لباس مبتذلي بر تن دارند، و اين شرکت ها به لانه فساد تبديل شده است.‏

احمد روزبهاني همچنين مديران شرکت هاي خصوصي را به فساد اخلاقي متهم کرد و گفت: “کارفرمايان برخي ‏شرکت ها براي رسيدن به اهداف ناسالم خود پول لوازم آرايش و لباس کارکنان زن خود را مي دهند”.‏

وي در جمع خبرنگاران اضافه کرد: “چرا بايد در كشور جمهوري اسلامي، گزارش دهند كه يك شركت، بيش از ‏تعداد انگشتان دست، دختران را به فساد كشيده است”. وي در ادامه ادعا کرد: “خانم هايي كه نيازمند شغل هستند، ‏با مراجعه به بعضي از اين شركتهاي خصوصي، با كسب درآمد ناچيز به صورت ماهانه، پول لوازم آرايش و ‏لباس خود را از كارفرمايان، به منظور رسيدن به اهداف ناسالم اين افراد دريافت مي‌كنند.”‏

فرمانده امنيت اخلاقي نيروي انتظامي همچنين اجراي طرح برخورد با بدحجابي در شرکت هاي خصوصي را ‏هشداري براي شركتهايي دانست كه وي از آنان با عنوان شرکت هايي نام برد که خلاف عرف، شرع و قانون ‏فعاليت مي‌كنند. اين فرمانده ارشد نيروي انتظامي همچنين برخي از شرکت هاي خصوص را “لانه فساد” ناميد و ‏گفت: “در مواردي مشاهده شده كه يك چهارديواري به نام شركت، باز و تبديل به لانه فساد، مكاني براي ارتباطات ‏نامشروع، خريد و فروشهاي غيرقانوني و غيرمجازشده و زماني كه داخل شركت مي‌شويم، به نظر مي‌رسد اين ‏شركت، شركتي در خارج از كشور است و قانون اين كشور، شامل اين مكان نمي‌شود؛بطوريكه در بعضي از ‏شركتها، خانمها اصلا روسري سرشان نيست و لباس مبتذلي بر تن دارند”.‏

وي ارتباطات زنان شاغل در شرکت هاي خصوصي با همکاران شان را خلاف اعلام کرد و گفت: “ارتباطاتي كه ‏اين خانم ها با همكارانشان برقرار مي‌كنند، بر خلاف قانون، شرع و عرف است، و بايد گفت اين شركتها، خانه‌هاي ‏خصوصي نيستند و نظارت بر اين شركتها، وظيفه نيروي انتظامي است.”‏

‎‎با حکم يا بدون حکم؟‎ ‎

پيش از اين فرمانده نيروي انتظامي اعلام کرده بود قصد دارد ماموران تحت امرش را براي برخورد با بدحجابي ‏روانه شرکت هاي خصوصي کند. وي “برخورد با‎ ‎شركت‌هاي خصوصي كه قانون را رعايت نمي‌كنند را طرح ‏جديدي در فاز امنيت اجتماعي” عنوان کرد.‏

اسماعيل احمدي مقدم هم چنين به خبرگزاري فارس گفته بود: “بعضي از شبه شركتها اساسا براي مسائل ‏غيراخلاقي از پوشش شركت‎ ‎استفاده و اقدام به سوء‌استفاده از زنان و دختران مي كنند”. وي افزود: “در اجراي ‏اين طرح نظارت دقيق‌تري‎ ‎بر فعاليت شركت‌هاي خصوصي مي‌شود تا اگر روابط ناسالمي در آنجا ايجاد شده، ‏روابط‎ ‎كنترل شده و در صورتيكه خلاف هايي در آنجا مشاهده شد برخورد شديدتري صورت گيرد”.‏

همان روز معاون دادستان در امور نظارت بر ضابطان نيز از صدور مجوز از سوي دادستاني براي اجراي ‏طرح امنيت اجتماعي در اماكن و شركت هاي خصوصي خبر داد.‏

محمود سالار كيا با تاکيد براينکه “ورود به شركت هاي خصوصي‎ ‎توسط پليس نياز به حكم قضايي دارد” گفت: ‏‏”نيروي انتظامي براي كنترل شركتهاي‏‎ ‎خصوصي جهت كنترل ناهنجاري ‌ها با دستگاه قضايي هماهنگي ‌هاي لازم ‏را برقرار كرده، و‎ ‎بعد از اخذ حكم قضايي ورود پيدا مي ‌كند”.‏

اما احمد روزبهاني فرمانده مفاسد اجتماعي نيروي انتظامي ديروز در خصوص اينکه ماموران اين نيرو با کدام ‏مجوز قصد ورود به ورود به حريم شرکت هاي خصوصي را دارند، به خبرنگاران گفت: “قانون اين اجازه را به ‏ما داده است و در مواردي که اجازه نداده باشد با مجوز قضايي وارد شرکت هاي مذکور مي شويم.”‏

وي با اشاره به “آيين‌نامه نظارت بر اماكن عمومي”، درباره تفويض اختيار برخورد با تخلفات عمومي از سوي ‏نيروي انتظامي گفت: “هيات وزيران در جلسه مورخه ۲۳ خرداد ۶۳ آيين نامه ايي را تحت عنوان آيين نامه ‏نظارت بر اماکن عمومي به تصويب رسانده که به استناد و تبصره ذيل ماده ۲ آن، شرکت هاي خصوصي از نظر ‏انتظامي و کنترلي مشمول اين آيين نامه قرار گرفتند”. استناد به اين آئين نامه در حالي مطرح مي شود که خود ‏نيروي انتظامي به شکل امروزي آن از اوايل دهه هفتاد تشکيل شده است.‏

وي برخي از مديران شرکت هاي خصوصي را “افراد سود جو و فاسد” معرفي کرد و گفت که آن ها “با تاسيس ‏شرکت در اين پوشش ارتکاب اعمال خلاف شرع، مخل امنيت و خطرناک” انجام مي دهند، و با طرح چنين ‏ادعايي گفت: “به استناد بند ۵ از اصل ۱۰۵ قانون اساسي اختيارات کنترل بر نظارت بر اين محيط ها از جمله ‏اقدام مناسب براي پيشگيري از وقوع جرايم را بر عهده قوه قضائيه واگذار کرده و اين وظيفه از طرف رياست قوه ‏قضائيه به دادستاني کل کشور واگذار شده که از اين طريق دادستاني کل کشور اين وظيفه را به ماموران انتظامي ‏تفويض شده است”.‏

وي از ورود نيروي انتظامي به برخي منازل مردم نيز خبر داد اما گفت: “شرکت هايي وجود دارد که تحت پوشش ‏منزل، افرادي نامحرم در آن کار مي کنند و يا اينکه افراد عامي و عادي در آن تردد دارند بنابراين پليس مي تواند ‏پس از ورود به اين گونه شرکت ها مي تواند در صورت مشاهده مواردخلاف شرع و قانون با آن برخورد کند”.‏

احمد روزبهاني در برابر سئوال يکي از خبرنگاران که از وي پرسيد “اگر براي پليس درب شرکت باز نشود، ‏چگونه وارد شرکت خواهيد شد” تلويحا به شکستن در و ورود به عنف به شرکت ها اشاره کرد و گفت: “در ‏صورتي که پليس قصد ورود به شرکت را داشته باشد و درب آن باز نشود، مسائل قانوني را به سرعت طي ‏خواهيم کرد زيرا خود قانون اين اجازه را به پليس مي دهد که بلافاصله با آن هماهنگ شده و سريعاً وارد عمل ‏شويم”.‏

اين مقام نيروي انتظامي در ابتداي اظهاراتش گفت که هدف اصلي از برخورد بدحجابي شرکت هايي هستند که ‏ثبت نشده يا تابلو ندارند اما در پايان مصاحبه مطبوعاتي وقتي خبرنگاران از وي پرسيدند اغلب شرکت هاي ‏خصوصي تابلو دارند، گفت: “ما اجازه نمي دهيم که کسي با گذاشتن تابلو بر سر در شرکت هر گونه کار خلافي ‏را مرتکب شوند”.‏

وي هم چنين خبر داد که در ارتباط با طرح برخورد با بدحجابي، شرکت هاي خصوصي و نمايندگي شرکت هاي ‏خارجي در تهران و سراسر کشور مورد بازرسي قرار خواهند گرفت.‏

‎‎نیروی انتظامی و جوانان و نوجوانان‎‎

فرماندهان نيروي انتظامي مي گويند طرح برخورد با بدحجابي در شرکت هاي خصوصي، بخشي از طرح امنيت ‏اجتماعي و اخلاقي است که از يک سال پيش در سراسر کشور به اجرا در آمده است.شمار بسياري از بازداشت ‏شدگان در طرح امنيت اجتماعي و اخلاقي از ابتداي سال ۸۶ تاکنون را نوجوانان تشکيل مي دهند.‏

محمد زاهدي معاون فرمانده نيروي انتظامي استان‏‎ ‎گلستان ۱۲ اسفند ۸۶ از رشد ۱۲۷ درصدي بازداشت شدگان ‏کمتر از ۱۴ سال طي يک سال اخير خبر داد و گفت: “شمار مجرمان دستگير شده تا سن ۱۴‏‎ ‎سال در استان ‏گلستان طي ۱۱ ماه نخست امسال ۱۲۷ درصد نسبت به مدت مشابه سال قبل‏‎ ‎افزايش داشته است”. به گفته وي ‏‏”تعداد دستگير شدگان در سنين ۱۴‏‎ ‎تا ۲۵ سال به دليل ارتکاب جرايم مختلف ۹ درصد رشد و در سنين ۲۵ تا ۳۹ ‏سال يک درصد‎ ‎رشد داشته است”.‏

پنجشنبه ۲۲ آذر ۸۶ نيز خبرگزاري رسمي جمهوري اسلامي در گزارشي از برگزاري همايش امنيت اخلاقي در‏‎ ‎زادگاه محمود احمدي نژاد، از قول فرمانده‎ ‎انتظامي شهرستان گرمسار نوشت: “۸۵ درصد از بازداشت شدگان ‏در طرح امنيت اجتماعي‎ ‎نيروي انتظامي طي ۶ ماه اول سال ۸۶ بين ۱۶ تا ۲۶ ساله بوده اند”.‏

سرهنگ رضا حسيني در مورد طرح‎ ‎مبارزه با بدحجابي نيز گفت: “درموضوع بدحجابي ‪ ۸۲‏‎ ‎درصد ‏دستگيرشدگان ‪۱۶‏‎ ‬‎تا ‪ ۲۶‏‎ ‎ساله و مابقي در سنين بالاتر قرار دارند”. وي همچنين آماري از محدوده سني بازداشت ‏شدگان رابه اتهام آنچه مقامات دولتي “اقلام ضد فرهنگي” مي نامند و شامل فيلم و موسيقي غير مجاز مي شود، به ‏اين شرح اعلام کرد: “۹۰ درصد دستگير شدگان در سنين ۱۶ تا ۲۶ سال‏‎ ‎قرار دارند و ۷۰ درصد بازداشت ‏شدگان به علت تهيه و توزيع تجهيزات ماهواره نيز در‎ ‎سنين ۱۶ تا ۲۶ سال قرار دارند”.‏

خبرگزاري رسمي جمهوري اسلامي، ايرنا هم به نقل از شرکت‏‎ ‎کنندگان در اين همايش و با اشاره به “جوان بودن ‏دستگير شدگان طرح امنيت اجتماعي” مدعي شد: “دشمن روي نوجوانان و جوانان سرمايه‌گذاري كرده كه مقابله با ‏اين‎ ‎توطئه دشمن نيازمند همكاري همه دستگاهها است”.‏

به ادعاي برخي از مقامات کشور بسياري از بازداشت شدگان در طرح امنيت اجتماعي تا قبل از دستگيري ‏گرايش هاي مذهبي نيز داشته اند.فرمانده برکنار شده نيروي انتظامي استان تهران رضا زارعي در پايان مهر ماه ‏‏۸۶ و در همايش “امنيت، پليس و اصناف” كه در كرج برگزار شد، گفته بود: “بررسي‌هاي انجام شده از ‏دستگيرشدگان‎ ‎طرح افزايش امنيت اخلاقي نشان داده که بيش از ۶۴ درصد آنها نمازخوان‏‎ ‎هستند”.‏

گذشت چند ماه از آن ماجرا اما به دستگيري خود وي منجر و اخباري در خصوص اتهامات سنگين اخلاقي و مالي ‏وي در رسانه ها منتشر شد.

عکس از سفر دیروز محمود احمدی نژاد به هند و دیدار با خانم رئیس جمهور

2008-05-03T15:16:00.002+04:30

غرامت ايران را از عراق بگيريد

2008-05-03T15:12:00.001+04:30

با وجود آن که دولتمردان عراقي در ديدارهاي رسمي با همتايان ايراني خود همواره از نقش سازنده تهران در برقراري ثبات و کمک به بازسازي اين کشور قدرداني مي کنند و خواستار گسترش روابط دوستانه دو همسايه مي شوند، برخي موضع گيري هاي دستگاه ديپلماسي اين کشور از سمت وسويي کاملا مغاير با اين اظهارات به ظاهر دوستانه حکايت مي کند. مغايرت مواضع دستگاه ديپلماسي بغداد با سخنان دوستانه دولتمردان اين کشور در مورد ايران هنگامي بيشتر خودنمايي مي کند که پاي روابط عراق با ساير کشورهاي عربي به ميان مي آيد. در چنين مواقعي دولتمردان عراقي با فراموش کردن تمامي پيوندهاي ديرين خود با تهران، مواضعي اتخاذ مي کنند که به مذاق سردمداران ناسيوناليسم عرب خوش بيايد. در تازه ترين اين موضع گيري ها وزارت امور خارجه امارات يادداشت رسمي از سوي وزارت خارجه عراق دريافت کرد که در آن از ادعاهاي واهي اين کشور درباره مالکيت جزاير سه گانه ايراني حمايت شد. به نوشته روزنامه الاتحاد چاپ امارات متحده عربي در اين يادداشت ضمن حمايت از ادعاي امارات درباره مالکيت جزاير سه گانه، تنب کوچک، تنب بزرگ و ابوموسي استفاده از ابزارهاي مسالمت آميز از سوي امارات را در اين خصوص خواستار شد. وزارت امور خارجه عراق در پايان اين يادداشت آورده است: سياست دولت عراق حمايت از اجماع و همبستگي کشورهاي عربي در قبال مسايل کشورهاي عرب است و همواره خواهان تقويت روابط کشورهاي عربي با يکديگر، تعهد به تصميمات صادره از نشست سران کشورهاي عربي، قوانين اتحاديه عرب و فعال کردن مساله رايزني ها و هماهنگي ها ميان کشورهاي عربي است. در همين راستا شيخ عبدالله بن زايد آل نهيان، وزير امور خارجه امارات از موضع عراق در اين باره قدرداني کرد. هر چند حمايت کشورهاي عربي به ظاهر متحد ايران از ادعاهاي واهي امارات بر جزاير سه گانه ايراني خليج فارس تازگي ندارد و پيش از اين نيز شاهد اتخاذ مواضعي از اين دست از جانب کشورهايي چون سوريه و ليبي نيز بوده ايم اما يادداشت رسمي حمايت بغداد از ادعاهاي ابوظبي، مي تواند و بايد براي گردانندگان دستگاه ديپلماسي کشورمان به عنوان زنگ خطري جدي تلقي شود. زنگ خطري که در صورت به صدا درآورده شدن لزوم تغيير اساسي برخي رويکردها در نحوه تعامل با بغداد را بيش از پيش نمايان مي کند. در همين چارچوب پيگيري جدي و تلا ش در جهت دريافت غرامت جنگ تحميلي ۸ ساله از عراق، به عنوان يکي از کارآمدترين اهرم هاي فشار بر بغداد، توصيه مي شود. غرامتي که بر اساس قطعنامه هاي شوراي امنيت سازمان ملل متحد که در آن ها عراق به طور رسمي به عنوان متجاوز و آغازگر جنگ شناخته شده است، حق مسلم ملت ايران به شمار مي رود و دولتمردان حق ندارتد به بهانه ملا حظات سياسي از آن چشم پوشي کنند.

آمیتا باچان هم وبلاگ‌نویس شد!

2008-05-03T15:08:00.001+04:30

سرانجام آمیتا باچان -ستاره مشهور 65 ساله بالیوود- هم تاب نیاورد و نتوانست از فرصت‌ها و امکاناتی که وبلاگ و وبلاگ‌نویسی در اختیارش قرار می‌دهد، چشم بپوشد و در 65 سالگی وبلاگ‌نویس شد! او 17 اپریل، همین 12 - 10 روز پیش وبلاگ‌نویسی را شروع کرد.

باچان برای وبلاگ‌نویسی از سرویس وبلاگ‌نویسی هندی BigAdda استفاده کرده است که سرویس خوب و کارآمدی به نظر می‌رسد.

اما نکته مهم در مورد وبلاگ‌نویسی باچان این است که او واقعا «وبلاگی» می‌نویسد و برخلاف اکثریت قریب به اتفاق مشاهیر سیاسی و هنری جهان که با مفهوم وبلاگ آشنا نیستند، می‌داند داشتن یک وبلاگ پویا با بنا کردن یک سایت ایستا تفاوت زیادی دارد. او وبلاگ نوشتن را برای وبلاگ نوشتن می‌خواهد و باز برخلاف بسیاری از مشاهیر که می‌خواهند از وبلاگ‌نویسی به عنوان ابزاری برای افزایش محبوبیت و یا نشان دادن به‌روز بودن خود استفاده کنند، از همان روز نخست وبلاگ‌نویسی برای علاقمندانش می‌نویسد.

نگاهی گذرا به پست‌های آمیتا باچان نشان می‌دهد که به شدت فریفته وبلاگ شده است، به صورت منظم آپدیت می‌کند و در وبلاگش در مورد اتفاقات روزانه و خاطراتش می‌نویسد. خوشبختانه او مثل بسیاری از هندی‌های دیگر به انگلیسی می‌نویسد.

پراتیکشا، 22 اپریل:
حین شلیک در «علاء‌الدین» به خودم صدمه زدم و پشت و لگنم آسیب دید. به بیمارستان رفتم و MRI‌ گرفتم. چیز نگران‌کننده‌ای پیدا نشد، ولی درد با وجود مصرف دارو ، تحمل‌ناپذیر است ...

این پست 552 کامنت داشت!

چند صد کامنتی که باچان هر روز دریافت می‌کند، او را مجبور کرده است که از چند نفر دیگر برای جواب دادن کامنت‌ها کمک بگیرد! وبلاگ باچان ترافیک زیادی پیدا کرده است و علاقمندانی از همه جهان: از آمریکا، بریتانیا، استرالیا، کانادا و هلند با کامنت‌هایشان آن را بمباران می‌کنند!

ستاره 65 ساله هندی در مورد وبلاگ‌نویسی به خبرنگار AFP چنین گفته است:
«فایده این وبلاگ این است که می‌توانم به کمک آن نظراتم را آزادانه و بدون محدودیت بیان کنم و با علاقمندانم تعامل داشته باشم. وبلاگ به من اجازه می‌دهد که خودم را ابزار کنم، احساسات و افکار و نظراتم را منعکس کنم و به اشتراک بگذارم و به آنچه مردم به من می‌‌گونید، گوش کنم.» او اضافه کرده است که به کمک وبلاگ می تواند شایعات بی‌مورد را تکذیب کند.

باچان با وبلاگش جاپای امیرخان دیگر ستاره بالیوود گذاشته است که از اینترنت برای به اشتراک گذاشتن افکارش استفاده می‌کند. فیلم‌های جدید باچان با عناوین Bhootnath و «عموی شیطان‌صفت» ماه دیگر به نمایش گذاشته می‌شوند.

آمیتا باچان 11 اکتبر 1942 در الله‌آباد به دنیا آمد. او پسر شاعر سرشناس هندی به نام «هاریوانش رای باچان» است. او در اوتارپرداش در رشته‌ای غیر از سینما تحصیل کرد ولی به بمبئی رفت تا در آنجا بخت خود را در رشته بازیگری آزمایش کند.

او که با راجیو گاندی نخست‌فقیر فقید هندی دوست و همکلاس بود، توانست توصیه‌نامه‌ای از ایندیرا گاندی دریافت کند و نقشی در یکی از فیلم‌های هندی پیدا کند. باچان از سال 1969 کار بازیگری را شروع کرد و بعد از ایفای نقش در 20 فیلم ناموفق سرانجام شانس به او روی آورد و در سال 1973 با فیلم «زنجیر» طعم موفیت را چشید، او در این فیلم نقش یک ضدقهرمان خشن را داشت.

سال 1975 او با فیلم شبه‌وسترنی «شعله» به اوج شهرت و موفقیت رسید. باچان در سال 94 از بازیگری کناره‌گیری کرد، اما تقاضای رسانه‌ها و علاقمندانش او را متقاعد کرد که 4 سال بعد مجددا بازیگری را از سر بگیرد. باچان در بیش از 160 فیلم ایفای نقش کرده است و از این لحاظ می‌توان او را رکورددار دانست.

جزئیات تکان دهنده نا آرامی های ایلام و کشته شدن ۳ نفر در تیراندازی ماموران

2008-05-03T15:02:00.003+04:30

ر اساس آخرین اخبار دریافتی تعداد قطعی کشته شدگان ناآرامی های اخیر ایلام ۳ نفر بوده و ۲۸ نفر هم مجروح شده اند.

داریوش قنبری نماینده مردم ایلام در مجلس هفتم در گفت و گویی با بیان مطلب فوق تصریح کرد: البته تعداد مجروح ها قطعا بیشتر است چون بسیاری از ترس اینکه تحت تعقیب قرار گیرند درمان خانگی را به مراجعه به بیمارستان ها ترجیح داده اند. اما آمار قطعی زخمی ها همان ۲۸ نفر است.

عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس هفتم اضافه کرد: کشته شده ها سه نوجوان ۱۲، ۱۶ و ۱۷ ساله هستند و سن و سال این افراد نشان می دهد که ماموران به صورت بی هدف به سمت مردم تیراندازی کرده اند و ضمن اینکه اطلاعاتی که ما به دست آورده ایم حاکی است مامورانی که در مقابل فرمانداری به سمت مردم تیراندازی کرده اند پلیس ضد شورش نبوده اند بلکه از هنگ مرزی آورده شده بودند.

قنبری در خصوص نحوه وقوع حادثه خاطرنشان کرد: همان شب اول یعنی حدود ساعت ۵/۳ بامداد، مسوولان برگزاری انتخابات رای آوردن من را به عنوان نفر اول به من تبریک گفتند و من هم با توجه به اینکه مطمئن شده بودم رای اول هستم تصمیم گرفتم ساعتی استراحت کنم و البته با توجه به ماجرای چرت دم صبح آقای کروبی همه دوستان به شوخی می گفتند امشب را نخواب چون ممکن است آن ماجرا تکرار شود و من هم بی توجه ساعت ۴ بامداد خوابیدم و ساعت ۳۰/۶ صبح مطلع شدم که در آرا تغییراتی صورت گرفته و به همین دلیل در جلسه شورای تامین استان شرکت کردم و در آنجا به من گفتند الان دوم شده ای ممکن است باز هم در آرا تغییر صورت بگیرد بنابراین به طرفدارانت بگو اگر محیط را ناامن کنند ما از اقتدار استفاده می کنیم و من هم با اعتراض به اینکه آرا تغییر پیدا کرده اند گفتم اگر می خواهید امنیت حفظ شود از آرا صیانت کنید در غیر این صورت عامل بروز هر حادثه خود شما خواهید بود.

قنبری تاکید کرد: در همین زمان مردم مطلع شده بودند که آرا جابه جا شده و به همین دلیل حدود ۵۰۰ نفر از طرفداران من که برای شادی جمع شده بودند به سمت فرمانداری حرکت می کنند و ماموران بدون هیچگونه اخطار یا حتی اقدام دیگری در همان گام اول با سلاح به سمت مردم تیراندازی می کنند در حالی که با یکی ماشین آب پاش یا حتی باتوم هم می توانستند اوضاع را کنترل یا مردم را که تجمع آرامی هم برگزار کرده بودند را متفرق کنند.

وی اضافه کرد: هم اکنون پلیس ضد شورش در شهر ایلام در حال مانور است و چهره شهر نظامی شده و شرایط روحی مردم هم اصلا مساعد نیست بنابراین باید هر چه زودتر با عوامل بروز حادثه ایلام برخورد شود تا با مجازات عاملان کشت و کشتار در این شهر آلام مردم تسکین یابد.

قنبری گفت: در حال حاضر نهادهای امنیتی، کمیسیون امنیت ملی مجلس، شورای عالی امنیت ملی و وزارت کشور در حال بررسی هستند و من هم در جلسات مختلف با آنان اعلام کرده ام استاندار متهم ردیف اول حوادث است و اگر چه فرماندار ایوان روز شنبه عزل شد اما فرماندار هم قطعا از استاندار کسب تکلیف می کرده است.

.
عکسهایی از شهر ایوان پس از حادثه :

مروری بر مک بوک اپل

2008-05-03T14:55:00.002+04:30

زیبا نیست؟ این لپ‌تاپ جدید من است: یک MacBookاپل با سیستم عامل Mac OS X مشهور به Leopard. این سیستم‌عامل کاملا با استانداردهای POSIX سازگار است و این یعنی از لینوکس، یونیکس‌تر است. هسته این سیستم‌عامل BSDاست و پوسته‌اش زیباترین رابط گرافیکی که من تا به حال دیده ام.

مک زیبا است. سفید است با دگمه‌های بسیار راحت و مشخصا طراحش به آهنربا علاقه خاصی دارد. بسته شدن در لپ‌تاپ، با یک آهنربا تضمین شده و حتی رابط برق هم به شکل آهنربایی جذب سوکت مخصوصش می‌شود. با یک گیگابایت رم و یک پروسسور دو هسته‌ای واقعی، به راحتی ده برنامه مجزا را اجرا می‌کند و به هیچ شکلی کم نمی‌آورد. در طول چهار روز اخیر حتی یک کرش هم نداشته‌ام و آپ‌تایم سیستم تا وقتی است که به خاطر آمدن پچ جدید برای سیستم عامل آن را ری‌استارت ک

این لپ‌تاپ و سیستم‌عامل جذاب، ارزان هم هست. من از بازار ایران یک میلیون و سیصد هزار تومان خریدمش که نسبت به خیلی از کامپیوترهای دیگر، ارزان است. احتمالا بعدها هم درباره‌اش خواهم نوشت اما فعلا این خلاصه را داشته باشید:

نکات مثبت

کیفیت بسیار بالای سیستم عامل
یکپارچگی سیستم‌عامل به این معنا که همه چیز در آن با هم هماهنگ است
فلسفه متفاوت از لینوکس و ویندوز در طراحی رابط کاربری که نتیجه‌اش، رابطی کاربردی، زیبا و راحت است
کیفیت بالای سخت‌افزار
دارا بودن تمام نرم ‌افزارهای مورد نیاز من از آفیس گرفته تا کلاینت سیسکو و ... با کیفیتی بهتر از ویندوز و لینوکس
هسته یونیکسی مبتنی بر BSD که اگر نبود هیچ وقت حاضر نبودم سراغ سیستم‌عاملی بروم
به خاطر هسته یونیکسی، این سیستم برنامه‌های گنو را هم دارد و در نتیجه تقریبا تمام حرف‌هایی که من در مورد لینوکس می نوشتم، اینجا هم صادق است
زیبایی در کنار پایداری

نکات منفی
سازگاری کمتر با فارسی. ویندوز تا حد خوبی با فارسی سازگاری دارد و لینوکس هم که بسیار بهتر از ویندوز با فارسی سازگار می‌شود ولی در اینجا حداقل در در ادیتور پیش‌فرض من باید جهت نوشتن راست به چپ را از منو انتخاب کنم ولی در کل با فارسی نوشتن و خواندن تا حالا که مشکلی نداشته ام.
بخش‌های زیادی از سیستم مورد استفاده من آزاد نیست. مثلا رابط گرافیکی مورد استفاده من «آزاد» نیست و من نمی‌توانم کد آن را بخوانم یا تغییر دهم یا به کس دیگری بدهمش.

نکته بینابین
نمی‌دانم خوب است یا بد ولی به هرحال نام تجاری اپل به عنوان یک کالای بسیار لوکس و باکلاس در رفته که درانحصار عده‌ای خاص است. دیدن لوگوی درخشان و بسیار زیبای اپل در پشت لپ‌تاپ فعلی من باعث می‌شود آدم‌ها بدون توجه به ارزانتر بودن این لپ‌تاپ از IBMهای یک و نیم میلیونی بگویند «اوه اوه چه بچه پولداری!». البته شکی نیست که این لوگوی درخشان زیبا، دوست داشتنی هم هست (:

چرا؟

ما همیشه از خریدن اپل می‌ترسیم چون احساس می‌کنیم گران است، کارهای ما را راه نمی‌اندازد و با فارسی مشکل دارد. این مک از بقیه کامپیوترها ارزان‌تر بود، کیفیت نرم افزارهایش بالاتر بود و در کتاب ۲۰ نکته که هر کاربر ایرانی مک بهتر است بداند، علی رستگار برایم نوشته بود که با فارسی مشکل خاصی نداریم (: این شد که تصمیم گرفتم این مک را بخرم. البته این داستان فرعی بود.

روایت مستندتر این است که در شرکت کسی را دیدم که مک داشت و uptimeش از من بیشتر بود. این شد که من هم بعد از کسب اطمینان از توانایی فارسی، مک خریدم.

به نقل از وبلاگ جادی

دختری، به نام ... خدا

2008-04-28T16:23:00.000+04:30

بهزاد بلور 14/05/2007, 06:52 PM

بچه گی هام مطمئن بودم که خدا یه مرد پیر با ریشهای بلنده که تو آسمون پرواز میکنه. چرا که همه پیشواهای مذهبی وروحانیون، مرد هستن. بیشترش هم تقصیره میکلانژه هنرمند ایتالیائی یی که 500سال پیش خدا رو زیر سقف کلیسا با ریش سفید نقاشی کرد.

تو بیت المقدس (منظور قسمت قدیمه شهره) همه مرد بودن! خاخامها، پدرروحانی ها، پیشنماز مسجد. فقط بین سربازا زن بود و راهبه های آرامگاه مریم مقدس .

مردای اونجا مثله بشکه های باروت هستن و شهر پر از جرقه.

آخرین روز

بچه ها (مهدی و امید) سرمست از بوی بهارنارنج باغ زیارتگاه بهائیان و بنده با زبونی تلخ از طعم زیتونهای سیاه که از سر شاخه کنده بودم، وارد آرامگاه عبدالبهاء (فرزند بهاالله) و باب ( که ظهور بهاالله روبشارت داد) شدیم. داخل آرامگاه سکوت مطلق بود. چند زائر نشسته بودن و کتابچه به دست نیایش میکردن. مردی هم که چند دقیقه پیش، بیرون در، عکس یادگاریشو گرفتیم، جلوی درگاه مقبره روبروی شمعدانها سجده کرده بود.

ما هم با احتیاط به طرف شمعدانها و پرده حریری که جلوش بود رفتیم ( بعدأ نقاشیشو در صفحه ویژه اسرائیل خواهید دید ، چون اجازه عکس نداشتیم). پسر بچه ای که با مادرش اومده بود، ورود ما رو بهانه کرد و شروع کرد پشتک زدن و خندیدن. اصلا هم براش مهم نبود که همه تو حس رفتن و باید ملاحظه بقیه رو بکنه. جالبه که مامانش فقط یه تذکر کوچیک بهش داد. بچه هم عین خیالش نبود.

دو روز قبل از آخرین روز

چند روز قبلش توو غار زیر تخته سنگ معراج ( زیر گنبد طلائی ) که رفته بودیم و داشتیم فضا رو جذب میکردیم در حالیکه عده ای داشتن توی غار نماز میخوندن یکدفعه یه پسر بچه تفنگشو شلیک کرد و صدای عژژژژژژژژ و نور بنقش و قرمز همه رو پروند. باباش دعواش کرد. ما خندمون گرفت.

روز اول

سرمو چسبونده بودم به دیوار ندبه (قسمت مردونه اش). خاخام جوونی کله منو گرفته بود، دعا میکرد. از گوشه چشمم دیدم یه بچه کوچولو بهم ذل زده ! بعد شروع کرد با یه دوست تخس دیگه اش از کنار من تا ته دیوار ندبه کورس گذاشتن. قهقه هائی میزدن که هر کی هرچی دعا خونده بود باطل شد.

روزی پر از جرقه

داشتم خاک کتابهای کارتونمو فوت میکردم که چشمم افتاد به یک کتاب کارتونی که بخاطر پروژه کارتون بی بی سی خریده بودم. کار یه هنرمند انگلیسی(هلیا) و آمریکائیه . کتاب مصوری به اسم ballast. که درباره یه جنایتکاردیوونه و بی رحمیه. سر یکی از قتلهاش خدا روبروش ظاهر میشه تا که به راه راست هدایتش کنه.
.خدا، ولی به شکل یه دختر 5 ساله شیطونه با موهای فرفری! در پاورقی کتاب نوشته شده:" ما فکر کردیم که اگه این جنایتکار، یک مرد میانسال و بی رحمه. خدا باید درست برعکسش باشه. گفتیم تنها چیزی که میتونه این ضدیت خیر و شر رو نشون بده، همینه! که خدا به شکل یه دختربچه معصوم ظهور کنه.

روز قیامت

روزی که تو "کلیسای قیامت" دنبال راهنمام میگشتم، یه دفعه عده زیادی کشیش با کلاههای عجیب ( فکرکنم کشیشهای ارمنی یا حتی مصری بودن که کلاهشون دو تا رو گوشی داره) ازکنارم رد شدن. بادی که از این کشیشها به صورتم خورد و بوی شمعها وستونها و مجسمه ها و صخره صلیب ... منو برد به صحنه آخر فیلم "نام گل سرخ" یا name of the rose

صحنه: در حالیکه بیرون قصر، چند نفری رو به جرم کفر گوئی آتش زده بودن، پیرمردی کور وسط کتابخانه بزرگی نشسته بود و داشت برگهای کتاب "طنز الهی" رو پاره میکرد و میجوید.
"شون کانری" جلو رفت و گفت: چرا؟
گفت: اگه مردم به ما بخندن، از ما نمیترسن و بدون ترس نمیشه حکومت کرد.
( براساس رمانی از اومبرتو اکو(نویسنده ایتالیائی)

حالا اگه شیطنت پسر بچه ها و عکس اون کتاب کارتون روبه همه این مجموعه اضافه کنیم، به نتیجه این شعر سهراب سپهری میرسیم، که می فرماید :
" چشمها را باید شست، جور دیگری باید دید."

سه مرد دانا

2008-04-28T16:21:00.000+04:30

بهزاد بلور 9/05/2007, 01:20 PM

گفته شده که دو هزار سال پیش سه مغ یا سه مرد دانا، بدنبال یک ستاره راهنما راه افتادن و به
این اقلیم که اول هزارتا اسم داشته بعد فلسطین و یهودا بوده و اسرائییل شده، بعد فلسطین شده و بعد دوباره اسرائیل شده . . . رسیدن در بیت اللحم تولد مسیح موعود رو دیدن!

شباهت این داستان و ماموریت ما تو یکی از سفرای تاکسیمون به من حلول کرد.

داشتیم میرفتیم، ... نمیدونم کجا. ولی طبق معمول انگلیسیه شیکسته پیکسته تاکسیرون وتحمل
میکردیم( جمله های سه کلمه ای ) و حرفاشو یادداشت میکردیم که بعدا توو وبلاگ بنویسیم که ..!

متوجه پرچمی شدم که از گوشه پنجره یه ماشین زده بود بیرون.پرچم "یادگار سه سرباز اسرائیلی که به اسارت گروه های فلسطینی هستن.بعد پوستر " کارتر و سادات و بگین" یادم اومد، بعد نقاشی رنگی سه مرد دانا روی شیشه یه کلیسا توو لندن!
منم که خرافاتی!!!
فوری امر بهم مشتبه شد که این یه سفر معمولی نیست و تیم ما هم یه جورایی از اون جور "سه تا مرد" هاس.
حتی یه بار(درحالی که داشتم تخمه میشکستم) به بچه ها گفتم: قضاوت اذهان عمومی در مورد سفرنامه ما مثه توپ پینگ پونگ یه روز" مرگ بر.. " نصیبمون میکنه، یه روز"خوشگلا باید برقصن"
و همینطور هم میشد، میومدیم جواب مردم به سفرنامه اسرائیل رو از توو وبلاگ میخوندیم و من یکی که عین خمیر وا میرفتم. تا یه چیز ( از دید خودم بی طرف) مینوشتم فوری سه ، چهارنفر می اومدن نفس کش، تو قسمت کامنتها چاقو کشی راه مینداختن و تو ذوق میزدن و خیطمون میکردن. بدترین موقع وقتی بود که " زیر سنگ معراج" رو نوشتم. بحدی سه نظر اول توو ذوق زننده بود که برگشتم نصفه نوشته رو پاک کردم و تمام روز دمغ بودم. حتی بچه های سرکار هم فکر میکردن ما جو گیر شدیم.... آی که چقدر سوختن داره. حالا از روز جمعه که اسرائیل نامه راه بیافته دیگه چه مکافاتی بشه.

سه تا ایرانیه قد و نیم قد (بهزاد ، مهدی، امید ) بعد از تجربه ای که از ماموریتهای مطبوعاتی قبلی داشتم حدس میزدم که بعد از دو روز سفر کلامون بره توو هم ! روز سوم، قهر و دعوا و روز چهارم به خون هم تشنه شیم!
ولی حیف اینجوری نشد! فقط شب نهم سفر، دو تا جمله بینمون رد و بدل شد.
امید: بهزاد، خیلی نگ نگوئی ( تلفط نق نقو با دهن پر) ؟ ( داشتم به استاندارد سه ستاره هتل و اندازه موجهای آب استخرش، ایراد میگرفتم)
بهزاد: مواظب باش پرت نشی تو بشقاب! ( امید داشت پیتزا میخورد)
بین من و مهدی هیچ درگیری ای نشد فقط روز آخری که رفته بودیم زیارتگاه بهائیان و آفتاب و
زمین سفیدش ،چشم کور میکرد، این جمله بینمون رد و بدل شد: آهای عینک و کجا میبری!

مهدی با عینک بنده در صحن مسجد گنبد طلائی

عینک و گذاشتم چشمم و دیدم مهدی چشماشو ریز کرده، حالا نمیدونم از آفتاب تند بود یا از حرص. دیگه تا آخر سفر بچه ها به بوی ادکلنم که مثله گلاب عادت کرده بودن ، ما به قد مهدی عادت کرده بودیم و همه مون به سکوت امید.

دفتر بی بی سی شعبه هتل کالیفرنیا
در ایام ماموریت هر شب ما جل و پلاسمون و وسط لابی هتل پهن میکردیم. انگارخونه خاله اس تازه مهمون هم دعوت میکردیم. مصاحبه و عکس و... خیلی کارها رو اونجا انجام میدادیم .
دیگه با مدیر هتلم مصاحبه کردیم یعنی آتیشی نبود که نسوزونده باشیم.
اونجا منو یاده آهنگ هتل کالیفرنیا مینداخت، آدمهای عجیب و غریبی رفت و آمد میکردن. بیشتر خبرنگارای زبل و سیاستمدارای فلسطینی اونجا پلاس بودن. بعدا کاشف به عمل اومد که این هتل بخاطر موقعیتش که بالای تپه اس، قدیم قدیما مرکز ستاد نیروهای اسرائیلی بوده.بعدا عربها میخرن و عوضش میکنن.
فقط مونده بود با پیژامه و آفتابه بیایم اونجا بشینیم و به ملت تشر بزنیم و بگیم " هیسسسس.. داریم کار میکنیم" !!!

صبحها هم در اتاقهامونو باز میذاشتیم و بلند بلند با هم حرف میزدیم . گاهی هم پرتغال قل میدایدم اتاق همدیگه (اتاق ، راهرو، اتاق). انگار صابخونه ایم و بقیه اجاره نشینن.

شمعا رو فوت کن

ولی تو این سفر خیلی آدم شدیم. دوده سالها شعار (از زمان زندگی در ایران) و خبرهای کشتارتلویزیونی ( خمپاره و خودکشی) رو از روی ذهنمون، فوت کردیم! روز به روز چیزهایی میدیدیم و میشنیدیم که با تصورات قبلیمون جور نمیشد. مثله آدمائی که بهشون وحی شده قیافه هامون پر از ضد و نقیض شده بود!

پوست با نشاط ( از چیزهای جدیدی که کشف میکردیم) ولی بهت زده و نگران! نگران از اینکه نکنه چیزائی که ما از نزدیک داریم لمس میکنیم رو خواننده ها ( که شما باشین ) نپسندین. یه جورائی فهمیدیم که نگاه ما به این جامعه مال 30 ساله قبله. خود فلسطینی ها و اسرائیلی ها خیلی عوض شدن و ما از این تغییر بی خبر بودیم، یاد مثال و شعره... دنیا رو با شیشه کبود دیدنه مولانا، افتادم
اونجا وقتی شمع رو در مقبره مریم مقدس روشن کردم، به خودم گفتم "تولدت مبارک".

آرامگاه و سنگ قبر مریم مقدس

طوفان نوح
بحران فکری ما از همون روزهای اول شروع شد وقتی فهمیدیم اسم پایتخت بیت المقدس نیست و اروشلیم یا قدسه، و دو قسمت فلسطینی و اسرائیلی داره! طوفان نوح حمله ور شد.
ازاون بدتر توو خیابونائی که قدم میزدیم بچه ها سنگ پرت نمیکردن ، سربازا فرمان ایست نمیدادن. (بدون شک پشت دیوار حائل مسئله یه جورائی فرق میکنه) حیف شد میخواستیم عکسشونو بگیریم.

و صحنه ای که بالکل چشمامونو گرد کرد، دیوار ندبه یهودی ها و گنبد طلائی مسجد مسلمونا بود.هر دو در و پیکر یک بنای تاریخی بودن یعنی یه ساختمون بودن. ( توو عکس معلومه) چیزی که ما اصلا ازش بی خبر بودیم!

نتیجه اینکه...

ما، سه مرد نادان رفتیم، سه مرد دانا برگشتیم.

شیکل یا "زهرهلاهل غزه"

2008-04-28T16:20:00.000+04:30

مهدی پرپنچی 4/05/2007, 03:19 PM

خستگی در چهره اش موج می زد. هر شب حدود یازده پیدایش می شد. به جای قدم برداشتن، پاهایش را به زور روی کف مرمرین لابی هتل می کشید و هیکل درشتش را روی یکی از مبل های قسمت خلوت تر سالن می انداخت، سیگاری می گیراند و با ولع تمام می بلعیدش. شبی که باهاش آشنا شدم، لابی شلوغ بود. گوشه ای نشسته بودم و داشتم مطلبی برای همین وبلاگ تایپ می کردم که صدای کشداری پرسید: "می توانم اینجا بنشینم؟"

سرم را که بلند کردم، دیدم همان جوانی است که دیروقت هر شب می بینمش. گفتم "خواهش می کنم" و نشست. چند دقیقه ای به سکوت گذشت. پاکت سیگارم را که از روی میز برداشتم، فندکش را روشن کرد و دستش را آورد جلو. سر صحبت باز شد.

در غزه به دنیا آمده بود و همان جا، کار و زندگی می کرد. برای انجام ماموریتی در بیت المقدس بود و تا هفته ای دیگر بر می گشت زادگاهش. می گفت کارمند یکی از سازمان های امدادرسان بین المللی است. از وضعیت زندگی در غزه پرسیدم، در یک کلمه گفت: "بد."

تا فهمید کارمند بی بی سی ام پرسید از "آلن جانستون چه خبر؟" گفتم "هیچ". آلن را خوب می شناخت. می گفت محل کارش در غزه، بسیار نزدیک به دفتر بی بی سی است. پرسیدم "چرا آلن را ربودند؟" گفت "نمی دانم. بدبختی در غزه موج می زند و آدم بدبخت و ناامید، دست به هر کاری ممکن است بزند."

صدای محمد از ته چاه بیرون می آمد. کلمات را شمرده ادا می کرد و نگاه ثابتش، هر جا که می افتاد همان جا می ماند. از متوسط درآمد در غزه که پرسیدم گفت بیش از شصت و پنج درصد از حدود یک و نیم میلیون فلسطینی ساکن غزه، در فقر مطلق به سر می برند. ادامه داد طبق استاندارد های سازمان ملل، درآمد زیر دو دلار در روز، یعنی زندگی زیر خط فقر و غالب مردم غزه به زحمت می توانند روزی حدود ده شیکل (معادل دو دلار) خرج زندگیشان کنند. می پرسد "سیگارت را چند خریده ای؟" می گویم "بیست شیکل". محمد می گوید "شصت و پنج درصد مردم غزه، روزشان را با نصف پول این بسته سیگار سر می کنند."

پرسیدم "مگر واحد پول شما هم شیکل است؟" زهر خندی زد و گفت "نه. واحد پول ما فلسطینی ها، جنیه است ولی سال هاست که دیگر باید سراغ جنیه را در موزه ها گرفت."

پک عمیق دیگری به سیگارش زد و گفت "پول ما سال هاست که شده دلار و شیکل." و ادامه داد: " شیکل، زهری است که به زور به کام ما شده ولی مردم غزه، از فرط گرسنگی برای همین زهر هلاهل، له له می زنند."

اسکناس یک جنیه فلسطینی. چاپ 1939

2 سکته و 1 طلاق درتل آوی

2008-04-28T16:19:00.001+04:30

بهزاد بلور 1/05/2007, 12:27 AM

تمام اتفاقاتی که توو اون کشور تجربه کردیم یه طرف، چیزی که توو راه برگشت فرودگاه دستگیرمون شد یه طرف.

مهدی کامپیوتر به دست و کوله پشتی به دوش، داشت با خط اینترنت هتل مقاله آخرشو رو مبل

رنگ و رو رفته لابی هتل، چاپ میکرد ( پست "حدائق البهائیون" بودش) سرعت کم اینترنت، همه مونو معطل کرده بود.
تاکسی ها هم دونه دونه ما رو رد میکردن. تاکسی ای پیدا نمیشد که 4 تا چمدون و 4 تا ساک و سه تا آدم قد و نیم قدو بتونه جا بده. بالاخره یکی پیدا شد که ماها رو بریزه توو تاکسیشو بزنه رو گاز. با کوهی از چمدون که نصفش رو پامون بود، راهی فرودگاه شدیم.
بیشتر این عکسها رو مهدی گرفته، این ماله شبه ملاقات با بچه های ایرانیه تلاویوه که بعدا توو وب سایت بی بی سی درباره "اسرائیل" درباره اش منیویسم

همینطور خاطرات شبها و روزهائی که توو اسرائیل بودیم از توو سرم چرخ میزد، دلم برای این شهر که قبل از سفر از اسمش فراری بودم ، تنگ میشد. بخصوص ایرانی های بی نهایت مهربونش.
نور کمرنگ آسمون و صندلی پشتی تاکسی

برای در رفتن از ترافیک بعد ازظهرتل آویو، از کوچه پسکوچه های تنگ و خونه های بد شکش رد میشدیم، میرفتیم پشت آپارتمانهای مدرن خیابون اصلی، بعد دوباره می پیچیدیم توو پسکوچه!
راننده مون چاق و خنده رو بود با موهای سفید و چشمای سبز و پوست آفتاب سوخته. بین پنجاه تا شصت سال میزد.
نور بی رنگه هوای ابری تل آویو پسه کله شو براق کرده بود. معلوم بود که یه زمانی رفته بوده مو بکاره ولی نصفه کاره ولش کرده.

طبق معمول مهدی و راننده سر حرفو باز کردن . حرف از این شد که ما ایرانی ایم و اولین تیم مطبوعاتی هستیم که اینجوری اومده ببینه اینجا چه خبره.

تا فهمید که ما از لندن میایم سری تکون داد و گفت : منم لندن زندگی میکردم. فکرکردیم چاخان میکنه! چون هم انگلیسیش بد بود هم تاکسی محقری داشت! ما فضول... اونم دلخور...، سفره دلشو باز کرد..." داستانش طولانیه! سال 2000 یه پاساژ تو منطقه توریستی اسرائیل باز کرده بودم. وضع خیلی خوبی داشتم . نصف سال لندن، نصف سال تل آویو. چند ماه بعد از گشایش محل انتفاضه دوم ( جنبش آزادی بخش فلسطینی ها ) و بمب گذاریها شروع شد.
" توریستا دیگه نیومدن.بذبخت شدم، ورشکست شدم. زنم طلاق گرفت و لندن موند، بچه هام برگشتن تل آویو و خرجشون رو دست منه.از اون روز تا حالا 2 بار سکته کردم.
وقتی گفت 48 سالشه، شاخ در آوردم (خیلی پیرتر میزد). میگفت از ناچاری تاکسی میرونه.
جالبه که همزمان از کنار این تبلیغات رد میشدیم، ظاهر و باطن این شهر چقدر با هم فرق داره!!؟؟

...ادامه داد که :اصلا این کارو دوست نداره که هیچ درآمدش هم کفاف نمیده.
یاد چند روز پیش و تاکسی ای افتادم که توو اروشلیم/قدس سوارمون کرد. فلسطینی شیک و تمیزی بود. با بنز آخرین سیستم مسافر کشی میکرد. اصلا بهش نمی اومد تاکسی برونه!

این عکس یگی دیگه از تاکسی رون هاست، از یهودیای کابل افغانستان بود و یه کلمه هم فارسی بلد نبود. پشت ترافیک صبح تلاویو باهاش آشنا شدیم

عین همین داستان رو تعریف کرد که، سال 2000 آژانس توریستیش بخاطر شروع بمب گذاری و خالی شدن شهرورشکست شد و از اون سال تا بحال کارهای مختلف کرده تا قرضهای بانکیشو پس بده. بمب گذاریها کویا اقتصاد کشور رو به مرز ورشکستگی کشونده بوده. هر دو طرف خیلی ضرر دادن و سختی کشیدن، کسی دیگه جنگ نمیخواد.

یک گدای معتاد (آخه خمار بود) در ساحل تلاویو

این تیراندازی ها و بمب گذاری هائی که ما توو تلویزیون می بینیم و دو دقیقه بعد فراموشش میکنیم، شکاف سیاسی بینه فلسطینی های کرانه باختری و غزه رو با فلسطینی های ساکن خاک اسرائیل،داره عمیقتر میکنه، خیلی ها فقیر شدن،خیلی ها رفتن زیره خط فقر.

دیگه رسیدیم فرودگاه، چمدونا رو خالی کردیم و تاکسی برگشت به شهرش.گازداد و رفت. پشت سرشم نیگا نکرد! بهش حق میدم که از فرودگاه فراری باشه.

لطفا در قسمت شکایت به نظرها،چیزی ننویسید! چون برای دیگران قابل روئیت نیست

آوی و "اخمدی نجاد"

2008-04-28T16:18:00.000+04:30

مهدی پرپنچی 29/04/2007, 11:01 PM

دومین باری که از بیت المقدس به تل آویو رفتیم، هرم آفتاب نیمروز مدیترانه ای، امان هر سه مان را برید. از تاکسی پیاده شدیم و 350 شکیل، که چیزی معادل 82 دلار می شود، به راننده دادیم و پناه بردیم به سوپر مارکتی که چند پله ای از خیابان و پیاده روی کنارش، پایین تر بود. نوشیدنی خنکی گرفتیم و در سایه درختان بلوار عریض وسط خیابان، منتظر ماندیم تا مئیر از راه برسد.

بلوار، که به شکل زیبایی با درختان نخل و سرو و کاج تزئین شده بود، منتهی می شد به ساحل دریای مدیترانه که از جایی که ما ایستاده بودیم، چهارصد پانصد متری بیشتر فاصله نداشت. خیلی ها با مایو و حوله ای که دور کمر پیچیده یا روی شانه انداخته بودند، در پیاده رو راه می رفتند. چند قدم به سمت دریا که می رفتی، خانه ای در سمت راست خیابان بود که به استناد تابلوی کوچکی که بر سردرش نصب شده، زمانی تعلق داشته به دیوید بن گوریون، اولین نخست وزیر اسراییل.

حواس بهزاد به پری وشان سیه چشمی بود که آب دریا هنوز به تن بلورینشان خشک نشده بود و هر از گاهی قطره آبی، مرواریدوار روی بدن نیمه عریانشان غلت می خورد و زیر نور آفتاب، چشم را نوازش می داد.

دستم را سایه بان چشم کرده بودم و ساعت را می پاییدم که دیگر داشت از دوی بعد از ظهر رد می شد. مئیر از راه رسید و بعد از سلام و علیک و گپی کوتاه، رفتیم به سمت رستوران هاشدرا. داخل رستوران جای سوزن انداختن نبود و ده پانزده نفری هم در گروه های سه چهار نفره، جلوی در ایستاده بودند تا نوبتشان برسد. دختر جوان قد بلند به غایت زیبایی، روی پله ها ایستاده بود و مشتریان را هدایت می کرد داخل.

نوبت ما که شد، داخل شدیم و غذا را سفارش دادیم. امید دوربین فیلمبرداری اش را روی میز گذاشته بود. آوی، پسر جوان بیست و چند ساله ای که در رستوران کار می کرد، در همان نگاه اول یک دل نه، صد دل عاشق دوربین شد و بلافاصله شروع کرد به پرسیدن مشخصات آن. پرسید اهل کجاییم و پاسخ را که شنید، اول شوکه شد و بعد دوربین را برداشت و دوره افتاد در رستوران و شروع کرد به فیلمبرداری از مشتریان و از آنان می خواست چیزی در وصف ایران به دوربین بگویند.

تلفظ "ح" برای عبری زبانان کار ساده ای نیست. به همین دلیل، اسرائیلیان به جای آن، از حرف"خ" که به وفور در عبری شنیده می شود استفاده می کنند و به این ترتیب "احمدی نژاد" در زبان آنان می شود: "اخمدی نجاد". دختر بلوندی که چند متری آن طرف تر نشسته بود، رو به دوربین به انگلیسی گفت "پرزیدنت اخمدی نجاد، دوستت داریم" و همین شد ترجیع بند جملاتی که مشتریان رستوران با دهان های پر به دوربین آوی می گفتند.

اتفاق جالب دیگری هم در این میان افتاد. از مئیر خواستم، لیوانی برایمان بگیرد و او با اشاره به یکی از دخترانی که در رستوران کار می کرد، واژه ای به کار برد که لبخند بر لبانمان خشکید. دخترک چند ثانیه بعد با لیوانی در دست برگشت و ما هاج و واج مانده بودیم که جریان چه بود. با توضیحات مئیر دستگیرمان شد که معادل "لیوان" در عبری می شود همان واژه ای که ما در فارسی برای نامیدن عضوی زنانه به کار می بریم؛ با این تفاوت که در فارسی، کمتر کسی حاضر می شود این واژه را در ملاء عام به زبان آورد. شگفتی ما وقتی بیشتر شد که دانستیم معادل "دیوار" در عبری هم، قرینه همان عضو در فارسی برای مردان است و به این ترتیب، دو لغت جدید به ذخیره نه چندان گسترده واژگان عبری ما اضافه شد.

آوی آخر سر، دوربین را که پس می داد، خودش هم پیامی برای ایرانیان داشت. او گفت "ایرانی ها، دوستتون داریم" و بلافاصله اضافه کرد "البته بعضی وقت ها".

در اسرائیل، هر جا که گفتیم: "ایرانی ایم"، مخاطب مان تعجب کرد اما نشانی از کینه و نفرت در چشمانشان ندیدیم. در کوچه و خیابان نشانی از شعار "مرگ بر این" یا "درود بر آن" به چشم نمی خورد. پرچم هیچ کشوری را هم ندیدیم که بسوزانند یا بر زمین نقاشی کرده و از رویش رد شوند.

کارهایی که نکردیم

2008-04-28T16:16:00.001+04:30

اميد فراستی 29/04/2007, 10:06 PM

همون روزهای اول فهمیدیم که ده روز برای دیدن اسرائیل و پوشش همه چیزهایی که برنامه ریزی کرده بودیم خیلی کمه. این وسط من از همه بیشتر احساس کمبود وقت می کردم چون تصمیم داشتم حداقل چهار تا گزارش ویدیویی تهیه کنم و روی کاغذ کلی بلندپروازی کرده بودم.

با وجود اینکه حداکثر برنامه ریزی از قبل شده بود به دلیل برخورد با تعطیلات روز استقلال کنست (پارلمان) بسته بود و نتونستیم با چند تا از نمایندگانش گفتگو کنیم. یکی دو تا از اهل سیاست که تبار ایرانی داشتند هم با وجود ابراز تمایل نتونستن فرصتی هرچند کوتاه به ما بدن تا ببینیمیشون. خیلی از ایرونی ها تمایل نداشتن چهره شون دیده بشه و نتیجتا برنامه ویدیویی من با مشکلات بیشتر روبرو شد. کارت خبرنگاری داخل اسرائیل هم برای ده روز صادر نمی کردن و با یکی دو برخورد حس کردم اگه می خوام بی دردسر کار کنم باید از خیر سه پایه بگذرم. نتیجتا باز هم یه نکته منفی به پروژه ویدیویی ام اضافه شد. کار به جایی رسید که حتی خواب دیدم مهدی و بهزاد سوار دوچرخه اند و من عقب افتاده ام و دارم دنبالشون می دوم. با این حال هرچند از پروژه ویدیو راضی نیستم بقیه کارها خوب پیش رفت و در آخر با دست پر برگشتیم. پریروز مفصل برای مطالب سایت برنامه ریزی کردیم و چندتا از همکارامون هم برای کمک به ما اعلام آمادگی کردن تا هر چه زودتر صفحه مربوط به اسرائیل رو راه اندازی کنیم.

مرد 200 ساله

2008-04-28T16:15:00.002+04:30

بهزاد بلور 29/04/2007, 06:25 PM

سفر ما به اسرائیل، حکایت رد شدن سیاوش از آتشه ( سوزنده اس) . کله مون پرضد و نقیض شده، اطرافیانمونو گیج کردیم، کلی کارهای عجیب ازمون سرزد. یکیش تبرک تسبیح بود. اونم من! که معروفم به لامذهبی.

چرا تسبیح
سالهاس که عتیقه جات جمع میکنم. تقصیره صادق ... و شاهزاده ساسانیش در داستان "تخت ابونصر" که از 15 سالگی منو به راه کج خرید زیرخاکی، ... هدایت کرد.

یکسال پیش از شنبه بازار پورتوبلو لندن که نزدیک خونه مه، یه تسبیح تبتی خریدم که از
پاسپورتمم برام عزیزتره! تسبیحی با مهره های استخوان..

بین مردم تبت رسمه که از استخوان روحانیون و مقدسینشون اشیا مذهبی درست میکنن. مثله فلوت ، تبل ؛ کاسه درویشی و تسبیح.
این تسبیح از استخون یکی از این قدیسین تبتیه که نشون میده ماله 150 تا 200 سال پیشه.
فلوت استخوان(تبت)

چقدر خنده دار

شب قبل از سفر به "اسرائیل فعلی"! اولین چیزی که توو ( با عرض معذرت برای استفاده از "وو") چمدونم انداختم این تسبیح بود. بردنش، از مسواک و آی پاد و ادکلن و اینجور چیزا برام واجب تر بود. توو اورشلیم / قدس این تسبیح دردسر شد. دائم ازم میپرسیدن چی؟ جواب میدادم، اونام میخندیدن(مخصوصا به شاه مهره اش که شبیه یه جمجمه بریده شده، میگفتن: پس اینم کله اش دیگه!).
کنار صخره صلیب، سنگی که گفته میشه سنگ شستشوی بدن مسیح بوده. اون سیاهه منم

حالا نوبت منه که بخندم

وقتی پشته صف زیارت از جاهای مخصوص وایساده بودم، متوجه شدم که این اصلا رسمه که زاترا با خودشون تسبیه بیارن و تبرکشن بدن، بخصوص بین مسیحیا.
این تسبیحو دور مچ و کف دستم چرخوندم، پشت صف کوه صلیب مسیح کلی صبر کردم تا دستمو کردم توو سوراخی که به محل صلیب میرسید( نگران بودم که نکنه پرت شه اون زیر) تسبیح قاطی خاک شد. به درگاه آرامگاه بهاالله زدم وسکوتو بهم زدم. به زمین شام آخر مسیح که توریستها بخاطرش عفب رفتن و بهم خوردن!

به سنگی که مسیح دستاویز شد تا صلیب و از زمین برداره. به دیوار ندبه در کنار نگاه خاخامهای تورات به دست. به دیواره غار صخره معراج بعد از جنگ اعصاب و حلقه لیام اسب براق...

استخوانهای این قدیس که دونه های این تسبیح شده و الان دستمه، سالها بعد از مرگش رفت زیارت. زیارتی که وقتی خودش زنده بود براش غیر ممکن بود. قسمت این بود که من دستشو بگیرم و ببرم بیت المقدس !

.....ولی!!

جالبه که روز آخری از کوچه های سنگفرش کنار یه بازار قدیمی دوره رومی ها رد میشدم ( توو خود شهر قدیم بیت المقدس) که یه مغازه عتیقه فروشی دیدم.
یه مرد پیر با موهای سفید و قد بلند با شلوار کوتاه توش نشسته بود و بی نهایت بداخلاق میزد.
رفتم توو دیدم کلی مهره های باستانی که تو شهر پیدا کرده رو گذاشته برای فروش.
مقدارزیادی سفال و اینجور چیزا هم بود.
این تسبیح و دستم دید و گفت: بده بینم!
نیگا کرد و گفت: قدیمی نیست! از سن خودت کمتره...
البته تخصصش استخوان نبود.

زیر سنگ معراج

2008-04-28T16:15:00.001+04:30

بهزاد بلور 28/04/2007, 10:54 AM

اینکه با چه جنگ اعصابی بالاخره با وساطت مغازه دار و سرباز اسرائیلی ومهدی خودمون، بالاخره بار سوم، دربون تخت سلیمان رضایت داد که وارد صحن مسجد بشم، ... بماند.

(کسانی که این وبلاگ رو دنبال کردن میدونن که در سفری که از طرف بی بی سی به اسرائیل داشتیم ،دو بار منو به مسجد معروف بیت المفدس راه ندادن، و چیزی که اینجا میخونین مربوط میشه به بار سوم)
و حالا بماند که از شانس بد من مهدی پرپنچی که قرار بود پارتی بازی کنه که منو راه بدن،
غیرتی شد و با دربون داد و بیداد کرد و دربونه پاشو توو یه کفش کرد که راتون نمیدم! بالاخره بعد از نیمساعت دوندگی وارد مسجد گنبد طلایی (قبه الصخره در بیت المقدس) شدیم.

وسط مسجد و درست زیر گنبد صخره معراج بود به نظر میاومد که سنگ معراج قله صخره ایه که کل محوطه مسجدها روش بنا شده بوده و دیوار ندبه هم یکی از دیوارهای محافظ این صخره و البته دیوارمعبد باستانی یهودیان بوده.

با نور افکنهائی که از اطراف روش تابونده بودن، انگار این سنگ زنده بود و به آدم نگاه میکرد، سعی کردم از لای نرده های چوبی اطرافش دستمو بزنم بهش دستم نرسید.

مهدی گفت : خودتو نکش. یه خورده اونورتر پله میخوره میره زیر صخره . اونجا میتونی به سنگ دست بزنی. که همینم شد.
وقتی که از پله های مرمر رفتیم داخل غار زیر سنگ معراج،

.حس کردم رفتم یه سیاره دیگه. فهمیدم وقتی لوئی آرمسترانگ روی کره ماه قدم گذاشت چه حسی داشت.
داخل، هوا بوی غار میداد، بوی رطوبت و خاک.

سرمو خم کردم و رفتم توو و یه دست جانانه به درگاه کشیدم و یه دق و دلی از اینکه دستم بهش نمیرسید، در آوردم. بخاطر شکل و جنس غار صدای بیرون نمی اومد.

بعد از چند دقیقه بلند شدیم که نماز بخونیم.
مهدی شروع کرد نماز رو پچ پچ کردن تا که من کم نیارم و باهاش تکرار کنم.
بعد از رکعت اول دیگه یه چیزای جدیدی خوند که من اصلا یادم نبود. دیدم تظاهر بسه!
نماز دل خودمو میخونم.
چیزهائی که برای خودم معنی داشت رو زمزمه کردم: توانا بود هر که دانا بود... و یه شعر آهنگ داریوش: چون همسفر عشق شدی مرد سفر باش.... پندار نیک؛ گفتارنیک،...

بعد نشستیم وبه دیوار غار تکیه دادیم، خیلی ناراحت بود. منتظر یه اتفاق ماوراءطبیعه بودم که..! یه دفعه نوره بنفش و قرمز و صدای تیر اندازی و قژقژ پروندمون.
یه بچه کوچیک یه دفعه تفنگ اسباب بازیشو شلیک کرده بود! باباش یه تشر محکم بهش زد.
بعد یه پیرزن عرب اومد طرفمون و تشرمون زدن!
فهمیدیم قسمت زنونه غار نشستیم!

این خانمه بی خود میگفت، اینجا تنها جایی بود که زنونه مردونه نداشت! مردم قاطی شده بودن ولی بتدریج زنا رفتن دست راست و مردا دست چپ.ولی بهرحال منو مهدی(عکس بالا) رفتیم اونور.

همینجوری با خودم تصور کردم که اینجا چه اتفاقات عجیب و غریبی افتاده بوده . چه جنگها رو دیده و چه ....
با دقت رفتم تو بحر شکافها و شکستگی های سنگ . دیدم جنس سنگ همون سنگیه که در تمام شهر و تمام فلسطین/اسرائیل هستش. یه جور سنگ آهک یا سنگ شنه.(سنگی که ژاپنی ها تکه هاشو میزارن تو آب رودخانه که جریان آب بهش شکل تزیینی بده)

ناخونمو کشیدم روش که یه خورده سنگ پیدا کنم. از این جستجو یه تیله شیشه ای گیرم اومد و یه خورده سنگ. از اینکه یه سری پسر با شلوار جین و تی شرت از فیلتر دربون مسجد رد شده بودن خوشحال شدم ، اونا نمازو که شروع کردن من و مهدی( همه عکسها رو مهدی گرفته) بلند شدیم رفتیم. الان هم گذاشتمش وسطه یه قلب فلزی و درشو بستم.

دیوار ندبه ، و صخره ای که مسیح رو به صلیب زدن و آرامگاه بهاالله رو هم روزهای بعدش دیدم که بعدا در سایت بی بی سی درباره اش مینویسم (البته بستگی داره که بعد از خوندن این مطلب بزنین تو ذوقم، یا نه!)

هنوز در سفرم

2008-04-28T16:14:00.001+04:30

مهدی پرپنچی 27/04/2007, 01:22 PM

و ای تمام درختان زیت خاک فلسطین
وفور سایه خود را به من خطاب کنید؛
به این مسافر تنها، که از سیاحت اطراف "طور" می آید
و از حرارت "تکلیم" در تب و تاب است.

"سهراب سپهری"

هر سفری، لاجرم پایانی دارد. سفر ما هم به پایان رسید. شب پنجشنبه با دوساعت تاخیر به لندن رسیدیم و من هنوز مبهوت جاهایی ام که دیدیم، داستان هایی که شنیدیم، آدم هایی که شناختیم و ...

دیشب خواب عبدالحمید را دیدم. همان پیرمردی را می گویم که زیارت "الحرم القدس الشریف" را پس از نماز جمعه یادم داد. با یک خاخام یهودی در قهوه خانه کوچک یونس در مدخل دروازه یافا نشسته بود و قهوه عربی می خورد. در چهره خاخام که دقیقتر شدم، دیدم او را هم می شناسم. همان خاخامی بود که مقابل "دیوار ندبه"، سراغم آمد، دستم را گرفت، صاف برد کنار دیوار و دعایی به عبری خواند و گفت بگو: "آمین". گفتم و راهش را کشید و رفت.

حیف شد. از خواب پریدم و دیدم در لندنم. افسوسم زمانی بیشتر شد که یادم آمد آن خاخام یهودی و عبدالحمید مسلمان، هرگز با هم قهوه عربی نمی خورند. یادم آمد که سوءظن، بیش از آن است که اجازه همنشینی آن جماعت را دهد. عبدالحمید می گفت یهودیان قصد دارند مسجد را به آتش بکشند. امتحان سوره حمد مقابل در ورودی مسجد برای جلوگیری از چنین فاجعه ای است. دیدار از دیوار ندبه هم بدون عبور از میان صفحات فلزیاب، میسر نیست. یهودیان، نگران حملات انتحاری های مسلمانانی اند که ممکن است زائران را هدف قرار دهند.

بار نخستی که به دیدار دیوار رفتیم، دو یهودی ایرانی با ما بودند و به برکت حضور آن ها مشکلی پیش نیامد اما دوبار دیگر که برای تهیه عکس و فیلم و به تنهایی رفتیم، داستان فرق می کرد. یک بار امید و من حدود یک ساعت مقابل در، با سربازان مسلح اسراییلی کلنجار رفتیم که داستانش مفصل است. کل ماجرا و جروبحث هایمان را علیرغم ممانعت سربازان اسراییلی، ضبط کرده ام که گزارشی رادیویی آن را به زودی از رادیو بی بی سی خواهید شنید. تنها مکان مقدس در اورشلیم یا بیت المقدس که ورود به آن، نه امتحان شفاهی دارد و نه مامور اسلحه به دست در مقابلش ایستاده، کلیسایی است که مسیح در آن به صلیب کشیده شد. یعنی در بارگاه مسیح، خبری از سوءظن نیست؟

سفر تمام شد. خاطرات سفر هنوز تر و تازه اند. می دانم که با گذشت زمان، این خاطرات طراوتش را از دست می دهد اما خوبی اش این است که جا می افتد و عمیق تر می شود. سفر تمام شد اما کار ما تازه آغاز شده است. کلی مطلب داریم که باید برای پخش در رادیو و انتشار در وب سایت آماده شود.

سفر تمام شد اما
"هنوز در سفرم
خیال می کنم
در آب های جهان قایقی است
و من – مسافر قایق – هزارها سال است
سرود زنده دریانوردهای کهن را
به گوش روزنه های فصول می خوانم
و پیش می رانم

مرا سفر به کجا می برد؟
کجا نشان قدم ناتمام خواهد ماند
و بند کفش به انگشت های نرم فراغت
گشوده خواهد شد؟
کجاست جای رسیدن، و پهن کردن یک فرش
و بی خیال نشستن
و گوش داد به
صدای شستن یک ظرف زیر شیر مجاور؟

و در کدام بهار
درنگ خواهی کرد
و سطح روح پر از برگ سبز خواهد شد؟

شراب باید خورد
و در جوانی یک سایه راه باید رفت.
همین."

حدائق البهائیون

2008-04-28T16:12:00.000+04:30

مهدی پرپنچی 26/04/2007, 13:50

من مورخ نیستم. این جا در هتل دان پانورامای تل آویو هم منبعی در دست ندارم که بتوانم با مراجعه به آن، گزارشی اجمالی از چگونگی پیدایش یکی از جوان ترین ادیان دنیا به دست دهم. اگر منبعی هم در کار بود، وبلاگ جای این حرف ها نیست.

یک پر از بال کوروش ما را بس

2008-04-28T16:09:00.000+04:30

بهزاد بلور 26/04/2007, 01:41 PM

یه شب که داشتیم توو اورشلیم/قدس دنبال جای پارک میگشتیم چشممون افتاد به پلاک خیابونی که پشت یه وزارتخونه بود... شارع کوروش!

طبق معمول مهدی که از همه مردم شهر به پلاک خیابون نزدیکتر بود عکس رو گرفت.
از اون روز تا حالا که درست یک هفته میگذره، و طلسم اسم این خیابون کلافه ام کرده.

خواب نما؟ خوابشو ببینی
خواب دیدم که یه مرد ریش داربرهنه ای پرواز میکنه و در حالت خلسه وارد یه غاری میشه و منم بدنبالش میرم. از داخل یه کوره ای رد میشیم و میریم توی یک گودالی ( خیلی ترسناک بود)!

روزهای بعدش وقتی روی سنگفرشهای بیت المقدس ( شهر قدیم ومرکززیارتگاه ها) لیز میخوردم ، وقتی دم درمسجد راهم ندادن، وقتی که از کلیسای قبر مقدس مسیح بیرون اومدم دیدم کلاه سرمه ولی هیچ کشیشی دعوام نکرد، و وقتی که یک نارنج رو از زمین زیارتگاه بهائیان کش رفتم ... و وقتیکه پنج دقیقه یکبار عاشق دخترای اسرائیلی و فلسطینی میشدم، فکر کوروش هخامنشی ول کنم نبود.
اینجا رسمه که زائرا و یا عاشقا لای شکافهای سنگهای پرستشگاه ها این کاغذها رو میذارن که نیتشون برآورده بشه. چه کلیسا چه کنیسا چه مسجد.

تاریخ لازم

یکی از کارهائی که دوست داشتم اینجا انجام بدم و نشد ( چون سه ساعت دیگه پرواز داریم) جستجوی ردپای مرام کوروش در اسرائیل بود!
کوروش بعد از فتح بابل یهودیان رو آزاد گذاشت که به ایران مهاجرت کنن یا بر گردن به اورشلیم و بنای بیت المقدس رو دوباره بریزن. تمام غرامتهائی که از یهودیان در خزانه بابل بود رو بهشون برگردوند و کمک کرد که به سرزمینشون برگردن.
کوروش اول بهار 539 پیش از میلاد در معبد مردوک که خدای بابلیان بوده تاجگذاری میکنه و همه مذاهب محلی رو آزاد میذاره. خودش در معبد نماز میخونه و مردوک رو به رسمیت میشناسه.

کوروش آسوده بخواب که ما بیداریم.

دراین روزهائی که ( مثله سلسله ساسانی) اختلافات مذهبی با شعارهای همه با هم برادر و برابریم" تلویزیون و روزنامه رو پر از ضد و نقیض کرده و ما توو اسرائیل درست وسطش هستیم، به خودم گفتم بیام از چهار راه کوروش شروع کنم و به چهار بال کوروش برسم!
زر زر کردن و شعار و گذاشتم کنار،الهام از راه کوروش، رفتم سفر سنگ.

سه تا تسبیح قدیمی که با خودم آورده بودم رو بردم زیارت(یکیشون از استخوانهای یه ...حالا بماند) به دیوارهای کوچه ای که مسیح صلیبشو به دوش کشید دست کشیدم، به خاک صخره ای که به صلیب زده شد چنگ زدم، به دیوار ندبه بوسه زدم و بعد فهمیدم که فقط من اینکارو کردم! در مزار بهائیان سکوت کردم، و در غار صخره معراج نماز خوندم. همه این احساسات توو مهره های تسبیحها ضبط شده.
همه این کارها بخاطر کوروش و عواقبش فدای سرکوروش.
احساسی که بعد از این کارها دارم محشره. دیگه نه از بهائی ها فرار میکنم، نه نسبت به یهودیان بدبینم، از خود گذشتگی مسیح چراغ راهم شد، فهمیدم که به قول یک روحانی : مشکل ما هستیم، تقصیر اسلام نیست. به همه سجده کردم، همه رو دوست دارم، از ته دل.

دعای پایان
ای کاش مثله این دوربین از راه کوروش حفاظت کنیم.
ای کاش برای ما ایرانی ها این امکان پیش بیاد که به تمام این مکانهای مقدس سربزنیم و خودمونو به قول معروف re-start کنیم.

ایشاله این راه کوروش به بزرگراه ختم بشه.
ایشاله یه روز بریم پاسارگاد زیارت کوروش و وقتی میریم از جاده آسفالت و گلکاری شده بریم، نه با قایق.

ناامید

2008-04-28T16:08:00.002+04:30

اميد فراستی 26/04/2007, 13:09

سفرمان می رود که تمام شود. هنوز خیلی جا ها مانده که ندیدیم و تنها با محدودی از مردم متنوع این سرزمین فرصت صحبت پیدا کردیم. هرچند هر جا بحث بحران میان فلسطینیان و اسرائیل شد، همه از صلح گفتند، ولی امیدی به تحققش نیافتم. هرکس دیگری را متهم می کند و عدم رسیدن به آن را به گردن آن یکی می اندازد و اتفاقا حتی با جملات مشابه. در هر دو سو آدم هایی را هم دیدم که آمریکا را مانع تحقق صلح معرفی می کردند. نشانی از نسلی تازه با نگاهی تازه هم نیافتم و هر چه بدنبال افرادی با نگاه متفاوت گشتم کمتر یافتم. در هر دو سو این نگرانی که عقب نشینی از مواضع می تواند به خیانت تعبیر شود دیده می شود. عدم وحدت نظر در میان فلسطینی ها شاید از معدود نکاتی بود که از هر دو طرف به آن خرده می گرفتند و آن را هم عاملی در میان دیگر عوامل معرفی می کردند. دوستی می گفت اگر گذشته اسرائیل را می خواهید، به اورشلیم نگاه کنید، حال را در تل آویو جستجو کنید و برای آینده حیفا را ببینید. در حیفا مسلمان و یهودی در آرامش زندگی می کنند. گره این بحران آنقدر به هم پیچیده و کلافش آنچنان سردرگم است که به ظاهر تنها معجزه می تواند راهگشا باشد. اما آیا در سرزمینی که زادگاه بزرگترین ادیان بشری است، انتظار معجزه، امیدی واهی است؟

نوشته شده توسط اميد فراستی 13:09 |

مهر روادید

اميد فراستی 26/04/2007, 12:00

از همان سال ها که ایران بودم می شیندیم، بعضی ها برای معالجه یا هر دلیل دیگه می رن اسرائیل ولی توی پاسپورتشون روادید یا مهر ورود نمی زنن تا مشکلی در بازگشت به ایران پیدا نکن. تو این سفر چون هر سه ما با پاسپورت های اروپایی به اسرائیل اومدیم، بنا به قرارداد دوجانبه اروپایی ها با اسرائیل احتیاجی به ویزا نداشتیم. اما بهمون گفتن اگه نمی خواین مهر ورود توی پاسپورتتون بخوره قبل از هر چیز به مامور اداره مهاجرت این نکته رو تذکر بدین. برام جالب بود که مگه اروپایی ها هم نگرانی دارن از مهر ورود به اسرائیل که فهمیدم ظاهرا اونایی که به کشورهای عربی سفر می کنن ترجیح می دن این مهر رو تو پاسشون نداشته باشن تا مشکلی براشون پیش نیاد. احتمالا چیزی شبیه مشکلی که آمریکا با رفتن به کوبا داره و کوبایی ها هم مهر رو توی پاسپورت نمی زنن. بهزاد می گه شنیده دوبی مشکل ایجاد می کنه و اینجا هم اسرائیلی ها ازش پرسیدن چرا دوبی رفتی. خلاصه ما هم گفتیم مهر ورود رو تو پاس نزنن و او هم نزد و یه کاغذ داد که روش مهر زده بودن ولی جالب این بود که دو قدم اون طرف تر این کاغذو هم از ما گرفتن و هر چی گفتیم مشکلی پیش نمی آد گفتن نه. و البته یه بار پیش اومد و یه ساعتی دم در دیوار ندبه پلیس ها گیر دادن که اون کاغذ کو؟

نوشته شده توسط اميد فراستی 12:00

"مرگ بر ..."

اميد فراستی 25/04/2007, 18:30

دیروز در پارک یرکون تل آویو، همراه خانواده ای ایرانی بودم که به بهانه روز استقلال این کشور برای کباب خوری آمده بودند. مثل همه برخوردهای دیگرمان در این سفر، از مهمان نوازی بی دریغشان چیزی نمی گویم که ظاهرا خصلت همه شان است. با اغلبشان گپی زدم و از هر دری گفتند و طبق معمول ایران جای بزرگی را در زندگیشان پر می کند. از تلویزیون و موسیقی بگیر تا آداب و رسوم و همه آنچه آنها بعنون اخلاق ایرانی تحسینش می کردند. یکیشان حاضر بود همان دم اگر لوازمش فراهم شود به ایران برگردد، آن یکی می گفت اگر به خاطر دخترش نبود نمی آمد و یکی دیگر البته به زندگی در کشور یهود ایمان داشت ولی چشم انتظار بهبود روابط و فراهم شدن امکان دیدار از ایران و نشان دادنش به فرزندان بود. همه خاطراتشان از ایران خوب بود و هر چه کردم تا واقعیت را دریابم یا تعارف می کردند و یا به واقع بدی از مسلمانان ایرانی ندیده بودند. البته می گفتند که الزام برخی قوانین اسلامی را بر خود دوست نمی داشتند ولی بیش از این انتقادی نداشتند. یکیشان به شوخی مرتب می گفت: "مرگ بر اسرائیل". وقتی چرائیش را پرسیدم از وضع پوشش زنان در این کشور ناراضی بود و به ولنگاری زنان معترض. می گفت آزادی اجتماعی اینجا خوب است ولی دیگر نه تا این حد. خانواده ای به نسبت مذهبی بودند.

"شتاب کن ناصری"

2008-04-28T16:07:00.001+04:30

مهدی پرپنچی 24/04/2007, 11:30 PM

بنزین ما تمام شد. هر سه به شدت خسته ایم. بهزاد و من امروز (سه شنبه) مسیر بیت المقدس تا تل آویو را تقریبا بیهوش طی کردیم. امید، صبح زود راهی تل آویو شده بود تا از فرصت جشن های تاسیس اسراییل، استفاده کرده و با جمعی از ایرانیانی که بساط سور و ساطشان در پارک یارکون به راه بود، به گفتگو بنشیند.

بهزاد و من بیت المقدس را دیرتر ترک کردیم. "ویا دلاروسا" یا "طریق الآلام" را ندیده بودم. بهزاد هم مسجد الاقصی و قبه الصخره را از دست داده بود. دیروز، برای دومین بار به دیدار دیوار ندبه و الحرم الشریف رفتم و چند صد عکس گرفتم که حاصل کار به لطف زحمات امید، روی فلیکر قابل مشاهده است. بهزاد هم، همسفر عیسی مسیح شده، طریق آلالام یا مسیر رنج و محنت را با او پیموده بود. دیشب، بهزاد اوقاتش تلخ بود که چرا برای دومین بار به الحرم الشریف، راهش نداده اند.

بنا بود امروز، همگی با هم راهی تل آویو شویم، اما نه من حاضر بودم بدون دیدن مسیری که عیسی مسیح، صلیب بر دوش از جلجتا بالا رفت و مصلوب شد راهی تل آویو شوم و نه بهزاد می خواست بدون دیدن مغاره الانبیا و مسجدالاقصی از بیت المقدس خارج شود.

نهایتا قرار شد امید زودتر از ما به تل آویو برود. بهزاد و من اول به الحرم الشریف رفتیم. دم در، دوباره گیربازار بود. الفاتحه خواندیم و اجازه ورود صادر شد. از مسجد براق و مسجد الاقصی دیدار کردیم اما کارمان مقابل مسجد قبه الصخره گره خورد. مردی که مقابل در نشسته بود گفت الفاتحه بخوانید. اعصابم خط خطی شد. به سرعت خواندم و بعد به اعتراض گفتم "مرد حسابی، ما روزی چند بار باید امتحان مسلمانی پس بدهیم اینجا؟" خوشش نیامد و گفت راهتان نمی دهم. به رئیس الحرس مسجد متوسل شدیم و عاقبت با وساطت او، بهزاد به آرزویش رسید.

از الحرم الشریف خارج شدیم و پا در جای پای عیسای ناصری گذاشتیم. طریق الآلام، مسیر سربالایی است که گفته می شود عیسی مسیح، صلیب بر دوش آن را پیموده است. در طول مسیر، هر جا که عیسی از فرط خستگی از پای افتاده و بر زمین خورده، کلیسایی بنا شده است. جای جای این مسیر نسبتا طولانی را با عیسی پیمودیم. تا جایی که باتری دوربین اجازه می داد، عکس گرفتم.

وقت تنگ بود و مسیر را باید به شتاب می رفتیم. بازدید از جایی که عیسی مسیح به صلیب کشیده شده بود، اندکی به درازا کشید. به سرعت از صلیب و سنگی که پیکر عیسی را بر آن قرار داده بودند عکس گرفتم. به همه اطاق های تو در توی کلیسایی که در این مکان ساخته شده است هم سرک کشیدم و لحظات حاکم بر کلیسا را تا جایی که می شد، ثبت کردم. در نقطه ای، جمعیتی به صف ایستاده بودند و یکی یکی وارد اطاقی می شدند و کشیشی، دعایی می خواند و نوبت به دیگری می رسید. از زنی که در انتهای صف ایستاده بود، پرسیدم این "صف برای چیست؟"

گفت "می دانی وقتی پیکر بی جان عیسی را در غاری قرار دادند، پس از سه روز چه شد؟" گفتم "بله، وقتی در غار را باز کردند، او رفته بود." گفت "اینجا، همان جایی است که غار، قرار داشته."
وقت تنگ است و صف طولانی. تاکسی را برای ساعت یک، رزرو کرده ایم و امکان ایستادن در صف نیست.

به سرعت به سمت هتل راه افتادیم و حدود ساعت سه در تل آویو بودیم. باچند نفر از ایرانیان صحبتی داشیم که گزارش هایش را به زودی در سایت و رادیو، خوهید دید و شنید.

ساعت الان یازده نیم شب به وقت اسراییل است. فردا صبح زود عازم حیفا هستیم. بی خوابی امانم را بریده است.

باغ های بهایی

2008-04-28T16:06:00.000+04:30

اميد فراستی 23/04/2007, 12:22 PM

این عکس از بالای باغ های بهایی در حیفا گرفته شده و در انتهای عکس در ساحل دریای مدیترانه شهر عکا واقع است. می گویند بهاءالله از قلعه ای در شهر عکا که در آن، در تبعید زندگی می کرد محل باغ های بهایی را دیده بود و دستور داده بود زمین های این ناحیه را بخرند.

آن زمان این منطقه از حیفا در اختیار آلمان ها بوده و آنها نیز در نوشته هایشان به خرید زمین ها توسط پارسیان اشاره کرده اند. حکایت این باغ ها، فلسفه و مشخصاتش بماند برای گزارشی مفصل در سایت و رادیوی بی بی سی.

دهکده کمونیستی

2008-04-28T16:05:00.002+04:30

مهدی پرپنچی 23/04/2007, 10:22 AM

حدود 10 صبح، از تل آویو راه می افتیم به مقصد حیفا. هدف از این سفر چیز دیگری است که داستانش را به موقع تعریف خواهم کرد اما در مسیر، از جایی دیدن می کنیم که چیزی از داستان اصلی، کم ندارد. ده، پانزده کیلومتر مانده به حیفا، ماشین می پیچد به فرعی و از دروازه ای بزرگ، وارد کیبوتص هزوریا می شود.

الیسا دویر مقابل دروازه به انتظارمان ایستاده. زن لاغر اندام نسبتا قد کوتاهی است که فکر می کنم باید 60 سال را داشته باشد. به عبری، سلام و احوال پرسی می کند و جملاتی می گوید که از لحنش پیداست در خوشامدگویی است. تنها همان یک کلمه اولش را می فهمم: "شالوم."

محدوده کیبوتص یا دهکده کمونیستی / سوسیالسیتی، از همان دروازه آغاز می شود اما برای رسیدن به خانه ها و باقی قضایا، باید هفتصد، هشصد متری جلوتر رفت. خانه ها، در سمت راست بنا شده اند و سمت چپمان، به محاذات خانه ها، ساختمان های بزرگ تری دیده می شوند که یکی شان به دلیل رنگ های متنوع نمای جلویش، جلوه بیش تری دارد. در امتداد نگاهم، کوه نسبتا بلندی است که درختان پرپشتش، آدم را یاد جنگل های شمال ایران می اندازد.

الیسا یکریز حرف هایی می زند که امید و بهزاد و من یک کلمه اش را هم نمی فهمیم. فکر می کنم لابد حرف هایش به ما ربطی ندارد، بهزاد اما طاقت نمی آورد و با احترامات فائقه می پرسد Do you speak English معلوم می شود متولد واشنگتن است و سی سالی است جلای وطن کرده و در اسراییل، کیبوتص نشین شده است. زن مهربانی است با انبانی از معلومات.

تور کیبوتص ما آغاز می شود. جلوتر می رویم، می پیچیم به راست، از مقابل سالنی که ارتفاعش، بیش از سی متر به نظر می رسد عبور می کنیم و جلوی ساختمان مجاور پیاده می شویم. از پله ها که می رویم بالا، صفحات نایلونی که رویشان عکس مواد غذایی مختلف دیده می شود، ملتفتمان می کند که بناست از کارخانه تولید روکش برای بسته بندی مواد غذایی، دیدن کنیم. چهار پنج نفری از مسئولان کارخانه، دوروبرمان را می گیرند و مصاحبه، شروع می شود. دو طرف راهروی طولانی و تمیزی که در آن ایستاده ایم، اطاق هایی دیده می شوند که در هرکدامشان، چند نفری پشت کامپیوتر نشسته و چشم دوخته اند به مانیتور مقابل.

راهرو را ادامه می دهیم و به راست که می پیچیم، شیشه های بزرگی می بینیم که آنطرفش سوله ای قرار گرفته با دستگاه هایی عظیم در داخلش. لایه های نایلون شفاف از لابلای دستگاه ها می لغزد و در انتها، لوله می شد حول محوری که لابد وقتی قطرش به حد معینی رسید، بناست جایش را به محوری دیگر بدهد. مهندسی که لهجه آمریکایی دارد می گوید این نایلون، با وجود نازکی بیش از حدش، 9 لایه است. توضیح می دهد که این تکنولوژی، در اختیار تنها هفت هشت کشور جهان است. این موضوع به قدری برایشان مهم است که اجازه تهیه عکس و فیلم از داخل ساختمان به ما نمی دهند.

به ساختمان مجاور می رویم که نمایشگاه مبلمان است. توضیح می دهند که پیش تر، در این کیبوتص، کارگاه عظیم طراحی و تولید مبل مشغول به کار بوده اما چند سال پیش، بنا به تصمیم اهالی، کارگاه فروخته می شود و جایش را به نمایشگاه و فروشگاه مبل می دهد.

پس از نمایشگاه، به دیدن گاوداری کیبوتص می رویم. می گویند با این که گاوداری، تخصص اصلی کیبوتص هزوریا نیست، با این حال، تولید شیر در این جا، بسیار بیشتر از گاوداری های دیگر است. می گویند محل زندگی گاوها را از محل دوشیدنشان جدا کرده اند و گاوها، هنگام شیردوشی، به جای مخصوصی منتقل می شوند. به این ترتیب، گاوها، به محض راه افتادن به سمت محل، شروع می کنند به شیر دادن؛ به عبارت بهتر، گاوها را شرطی کرده اند تا بهتر بدوشندشان.

نوبت به منطقه مسکونی کیبوتص می رسد. تا یادم نرفته بگویم کیبوتص، به دهکده های اشتراکی گفته می شود که مالکیتش، متعلق به ساکنان آن است. ایده تشکیل کیبوتص، به اوایل قرن نوزده میلادی می رسد. گفته می شود مهاجران یهودی روسیه در سال 1909، نخستین کیبوتص را در اسراییل، تاسیس کردند. بعدها، این ایده که ریشه در صهیونیزم و سوسیالیزم دارد، به تدریج پا گرفت و تبدیل شد به یک نوع شیوه زندگی به خصوص که منحصر به اسراییل است.

در کیبوتص، هر کسی به اندازه توانش کار می کند و به اندازه نیازش از درآمد عمومی استفاده می کند. همه چیز کیبوتص، مال همه اهالی است و در عین حال، مال هیچ کدامشان نیست. در یک کلام، مالکیت در کیبوتص، اشتراکی است.

الیسا می گوید به نسبت تعداد هر خانوار، خانه هایی در اختیارشان گذاشته می شود. اگر کسی فرزند بیشتری داشت، خانه بزرگ تری نصیبش می شود و به این ترتیب، اهالی تشویق به زادوولد می شوند. مقابل کودکستان کیبوتص هزوریا، روی ماسه ها، انبوهی وسایل خانهء کهنه و خراب دیده می شود. از پرینتر گرفته تا جاروبرقی و دوربین عکاسی و یخچال و اجاق گاز و ...

الیسا می گوید "ما در کیبوتص، معتقدیم کودکان به جای اسباب بازی، باید با ابزاری که در زندگی واقعی مورد استفاده قرار می گیرد، بازی کنند." داخل کودکستان، کتابخانه، تلویزیون و ضبط صوت و ... هر چیز دیگری که در زندگی واقعی مورد استفاده قرار می گیرد وجود دارد. صندلی ها و میزها بسیار کوچک اند. بچه های سه الی شش و نیم ساله، هر کدام تختخواب و کمد و وسایل شخصی مخصوص به خود را دارند. الیسا می گوید قبلا هیچ بچه ای از اهالی کیبوتص، پیش پدر و مادر خود زندگی نمی کرد و کودکستان، بیست و چهار ساعته بود. هر چند که این رویه دیگر چند سالی است کنار گذاشته شده.

کیبوتص هزوریا، موزه هم دارد و از قضا، مجموعه ای از آثار ایرانی هم در این موزه کوچک نگهداری می شود. این آثار ایرانی ( بالغ بر یک صد قطعه) که قدمت بعضی به دو هزار سال می رسد، متعلق به یک خانم یهودی بوده که برای نمایش در موزه، به کیبوتص اهدا شده است. مجموعه ای از کیمونو های نفیس ژاپنی و همچنین تعداد قابل توجهی از مجمسه های بودا هم در دو سالن دیگر موزه نگهداری می شوند.

وقت ناهار شده. به سالن ناهار خوری بزرگی می رویم که گنجایش دست کم دویست نفر را دارد. اهالی کیبوتص، دورادور میزها نشسته اند و به خوردن غذای نیم روزی مشغول اند. انواع غذاها، در کنار آشپزخانه، روی میزهایی چیده شده و اهالی، غذایشان را می کشند و پس از صرف غذا، ظرف ها را در ماشین ظرف شویی بزرگی قرار می دهند تا شسته شود.

ناهار را که خوردیم، می رویم به بازدید کارگاه پرورش ماهی کیبوتص. کیبوتص هزوریا، یکی از بزرگترین مراکز پرورش ماهی قرمز در اسراییل به شمار می رود. این جا اجازه عکسبرداری یا فیلمبرداری به ما نمی دهند. علت را که می پرسم در یک کلمه می گویند "اسرار صنعتی". کیبوتص هزوریا، به کشورهای مختلف جهان و از جمله بریتانیا، ماهی قرمز صادر می کند. سن بعضی از این ماهیان قرمز به پانزده سال و طولشان به نیم متر می رسد. قیمت این ماهی های تزئینی، گاه به هزار و پانصد پوند (نزدیک چهار میلیون تومان) بالغ می شود.

نظام تصمیم گیری در کیبوتص، دموکراتیک است. هزوریا، سالن اجتماعات بزرگی دارد که علاوه بر تاتر و نمایش فیلم، برای برگزرای جلسات هم از آن استفاده می شود. این جلسات، به صورت زنده از تلویزیون کیبوتص پخش می شود و اهالی روستا اگر حوصله حضور در جلسه را نداشتند، می توانند بحث ها را از خانه دنبال کنند. رای گیری، یک روز پس از جلسات انجام می گیرد و حکم، حکم اکثریت است.

با این که طی سال های گذشته، صابون خصوصی سازی به تن کیبوتص های اسراییل هم خورده، اما هنوز در گوشه و کنار کشور می توان کیبوتص هایی مانند هزوریا را پیدا کرد که شکل قدیمی خود را حفظ کرده اند.

وقت تنگ است و باید راه بیافتیم به سمت حیفا. در مسیر منتهی به خروجی کیبوتص یا دهکده اشتراکی هزوریا می پرسم "مساحت این جا چقدر است؟"
– "هشت جریب."
و جمعیتش؟
– "هزار نفر."

هزوریا، علاوه بر اهالی اصلی اش، افرادی را هم به عنوان مهمان یا داوطلب در خود اسکان داده است. کیبوتصی هایی که ما دیدیم از زندگی شان راضی بودند. حالا نوبت شماست که درباره آن قضاوت کنید. سبک زندگی کیبوتصی را می پسندید؟

پی نوشت:
"کیبوتص" در عبری به معنای "دور هم بودن"است و "هزوریا" یعنی "کسی که بذر می پاشد."

برای اطلاعات بیشتر:
کیبوتص در ویکی پدیا
سایت کیبوتص هزوریا
سایت کارگاه پرورش ماهی کیبوتص هزوریا

"دختران اورشلیم"

2008-04-28T16:05:00.001+04:30

مهدی پرپنچی 22/04/2007, 01:51 AM

«- اى دختران اورشليم! شما را
به غزالان و ماده آهوان ِ دشت سوگند مى‏دهم
دلارام ِ مرا كه خوش آرميده است بيدار مكنيد
و جز به ساعتى كه از خود خواسته
از خواب‏اش بر نه‏انگيزيد!»

"غزل غزل های سلیمان"

مگر می شود "غزل غزل های سلیمان" را در کتاب مقدس بخوانی و وسوسه دختران اورشلیم یا بیت المقدس در جانت نیافتد. مگر می شود در بیت المقدس باشی و سراغ از "دختران اورشلیم" که سلیمان نبی قسمشان می دهد دلارامش را بیدار نکنند، نگیری.

دختران اورشلیم یا بیت المقدس در کجای این شهرند؟ چند روزی که از اقامتت گذشت، کم کم دستگیرت می شود که وصف دختران اورشلیم را دیگر تنها باید در کتاب ها خواند. امروزه، بیت المقدس که پر جمعیت ترین شهر اسراییل است، ملغمه ای است از هفتاد و دو ملت، و دخترانی از سراسر جهان در خیابان های آن به چشم می خورند.

اسراییل، کشوری است مهاجر پذیر یا به تعبیر درست تر، مهاجر یهودی پذیر. کافی است بدانی که تنها اندکی بیش از بیست درصد ساکنان کنونی اسراییل در این کشور به دنیا آمده اند تا حساب کار دستت بیاید. اسراییل که بیایی، انگار به سازمان ملل متحد رفته ای، چون این جا هم مانند سازمان ملل، نمایندگانی از همه کشورهای جهان گرد هم آمده اند.

در اسراییل، چیزی که بتوان لزوماً بومی و ملی اش خواند، وجود ندارد. غذای بومی اسراییلی، اسراییلی، لباس بومی اسراییلی، ضرب المثل اسراییلی و ... وجود خارجی ندارد. اسراییل، آش در هم جوشی از فرهنگ ها و ملیت های مختلف است و تنها نکته اشتراک مردمی که در آن زندگی می کنند، یا دست کم تنها نکته اشتراک هشتاد درصد مردمی که در آن زندگی می کنند، پیروی از آیین یهود است.

ساکنان هر کشوری، زبانی مشترک دارند اما همین یک زبان را با گویش های مختلف صحبت می کنند. مثلا در ایران، فارسی مشهدی، فارسی تهرانی، فارسی اصفهانی یا شیرازی، مشخصه های خاص خود را دارند و اگر با این گویش ها آشنا باشی، بلافاصله تشخیص می دهی که هم صحبت ات، اهل کدام شهر است.

در اسراییل، اگر چه همه به زبان عبری صحبت می کنند، اما نمی توان گفت کسی که مثلا در حیفا به دنیا آمده، لهجه عبری اش، مال این شهر است. لهجه در اسراییل، به جای این که به شهرهای این کشور تعلق داشته باشد، به کشورهای دیگر تعلق دارد. جای عبری با لهجه حیفایی، تل آویوی یا اورشلیمی را ... عبری با لهجه روسی، فارسی، اسپانیایی یا ... پر کرده است.

در اسراییل، همه چیز نو و تازه است. اسراییل، جامعه ای است در حال ساخته شدن و لاجرم در تغییر. با این حال، رنگ و بوی گذشته را هم به وضوح می توان در آن دید. به قول مئیر جاودانفر، تحلیلگر ایرانی الاصل مقیم اسراییل، گذشته و حال و آینده این کشور را با مسافرت به سه شهر می توان در یک روز دید: بیت المقدس (اورشلیم)، تل آویو و حیفا.

بیت المقدس شهری است مذهبی و سنتی. مئیر می گوید "آتش خشم و کینه بین ادیان مختلف، همچنان در این شهر شعله ور است؛ چیزی که نشان از گذشته اسراییل دارد. تل آویو آینه ای است تمام نما از حال این کشور و می توان حد متوسطی از گرایش های متنوع اجتماعی و سیاسی موجود در اسراییل را در آن دید. و حیفا، آینده ای است که اسراییل به سوی آن پیش می رود: مردمانی لائیک و به لحاظ دینی اهل مدارا."

از "دختران اورشلیم" می گفتم. گفتم که وصف دختران اورشلیم را دیگر باید در کتاب ها و متون قدیمی خواند. انجیلی که دم دستم هست را باز می کنم و در آن دنبال "اورشلیم" می گردم. به باب بر صلیب کشیدن عیسی مسیح می رسم:

گروهی بسیار از مردم، از جمله زنانی که بر سینه خود می‌کوفتند و شیون می‌کردند، از پی او روانه شدند. عیسی روی گرداند و به آنها گفت: «ای دختران اورشلیم، برای من گریه مکنید؛ برای خود و فرزندانتان گریه کنید. زیرا زمانی خواهد آمد که خواهید گفت: ”خوشا به حال زنان نازا، خوشا به حال رحمهایی که هرگز نزادند و سینه‌هایی که هرگز شیر ندادند!“

عکس روی جلد "غزل غزل های سلیمان" ازمجوعه عکس های مریم مومنی به وام گرفته شده.

نماز جمعه نرفتم

2008-04-28T16:04:00.001+04:30

بهزاد بلور 21/04/2007, 05:18 PM

جمعه ظهر ما با عجله بساطمون ( دوربین و میکروفن...) رو جمع کردیم که بریم نماز جمعه.

مهدی و امید (بچه های تیم بی بی سی) با سرعت و گهگاهی ایست /عکس، تند و تند از کنار حجره ها و پس کوچه های سنگی و تنگ بازار قدیم میگذشتن و من با اینکه دلم لک زده بود که ببینم توو این حجره ها چه خبره پشت سرشون روی سنگهای صیقلی کوچه لیز میخوردم.

سربازها و پلیسهای جلوی دروازه ورودی به الحرم الشریف که محوطه قبه الصخره (گنبد طلائی) و مسجد القصی است ((عکس پائین) با گنبد فلزی).....

....منو یاد کمیته های پاسداران بعد از انقلاب انداخت. دم در ورودی سربازای اسرائیلی فکر کردن که من خارجیم ونذاشتن جلوتر برم!
بعد که گفتم ایرانیم، با شک بهم نگاه کردن بدتر از همه اینکه وقتی مهدی و امید داشتن به مسئول مسجد امتحان پس میدادن (دم دروازه ورودی از کسائی که شبیه فلسطینی ها و عربها نبودن اصول الدین میپرسیدن که کلک نزنن).تا نوبت من بشه یک دختر سرباز اسرائیلی جلو آمد و با جدیت به من گفت این کلاه چیه سرته؟... من ترسیدم. اصلا نمیدونستم کلاه در این منطقه جرمه وبه تته پته، افتادم. دوباره پرسید! گفتم : من بدون کلاه هیچ جا نمیرم. گفت : نه از کجا خریدی؟ خیلی قشنگه! مثل کسی که قبل از اعدام، عفو شامل حالش شده، چشام از خوشحالی سیاهی رفت.
بعد صدای امید فراستی رو شنیدم که داشت مسلسلوار عربی حرف میزد، فهمیدم که داره ثابت میکنه مسلمونه. یاد چند شب پیش افتادم که دوستی میگفت " اگه میخوای مجانی وارد مسجد بشی و صخره معراج رو ببینی باید اشهدتو بخونی"(چند دقیقه بعد منظورشو فهمیدم)!

همین لحظه مهدی که در تمام لحظات با ضبط صوت داشت همه چیر رو ضبط میکرد گفت "فاتحه تو بخون که بیای توو". فاتحه و اشهد و نگاه نگران پلیسها( که نکنه ما داریم دردسر میسازیم) و چشمهای بی حوصله مسئول مسجد، جوگیرم کرد و گفتم: بسمه تعالی، اشهد و ان محمد ....(همین لحظه هم امید داشت به من میرسوند و مهدی میگفت اشتباه میگی) که مسئول مسجد دید کار من خرابه و بیشتر از اون دو نفر محتاجه راه راستم! و گذاشت که با بقیه برم توو البته این وسط مهدی و امید هم زدن زیر خنده و من نگران بودم که جلوی دختر سرباز اسرائیلی خیط شم.
یه مرد قد کوتاهی ( البته در مقابل مهدی، قد یه پسر 5 ساله بود) ما رو هدایت کرد و مسئول مسجد به انگلیسی گفت: مواظبش باشین. منظورشو هم فهمیدم هم نفهمیدم! دلش برای ما میسوخت و نگران بود که نکنه ندونسته یه کاری کنیم که نماز جمعه بریزه به هم.

بعد از سه ثانیه مهدی و مرد 5 ساله صد متر از ما فاصله گرفتن و ، من یه دلشوره بخصوصی داشتم، خاطرات بازخواستهای پاسدارها زمان جنگ توو خیابونهای تهران، خاطره خونه فامیلمون توو شمرون که یه دفه در باز شد و پاسدارا ریختن، توو سرم چرخ میزد و یواش یواش زانوهام شل شد. دیگه به صورت هیچکس نگاه نکردم. دراین لحظه مهدی به محل وضو رسید ومنم تصمیم گرفتم که برگردم بیرون و بعد از پایان نماز برگردم توو.

البته برای من این یک بار تجربه بود برای فلسطینی های اسرائیل هر جمعه این سد تکرار میشه.
خلاصه اینجوری شد که نرفتم قبه الصخره رو که یکی از آروزهامه،... ببینم.

نماز جمعه در "الحرم القدس الشریف"

2008-04-28T16:03:00.000+04:30

مهدی پرپنچی 21/04/2007, 09:28 AM

جمعه بیستم آوریل (سی و یکم فرورین) حدود یازده صبح به وقت بیت المقدس، با زنگ موبایل از خواب بیدار می شوم. از دوشنبه هفته گذشته، یعنی روز ورودم به اسراییل، شبی سه چهار ساعت بیش تر نخوابیده ام. شب قبل، 5 صبح به رختخواب رفته ام و حسابی گیج خوابم. گوشی را باز می کنم، دوستی از ایران زنگ زده و می گوید نگرانم بوده. حال صحبت ندارم و سوالاتش را کوتاه پاسخ می دهم و می گویم می خواهم بخوابم و عصری بهش زنگ خواهم زد. موقع خداحافظی توصیه می کند که مبادا امروز به مرکز شهر بروم. می پرسم "چرا، مگر خبری شده؟" می گوید "نه، ولی جمعه است و معمولا نماز جمعه بیت المقدس، درگیری است." به او اطمینان می دهم که برنامه ای برای نماز جمعه نداریم. خداحافظی می کنم و عین برق از رختخواب می پرم بیرون و نیم ساعت بعد در لابی هتلم.

همکارم امید را می بینم که پشت میزی نشسته و برای فیلمی که از اماکن مقدس بیت المقدس بناست بسازد، برنامه ریزی می کند. حسام، مدیر هتل، همان دوروبرهاست. می پرسم "نماز جمعه چه ساعتی است؟" نمی داند. دو دقیقه بعد بر می گردد و می گوید "یک ربع به یک". پس فعلا وقت هست. بهزاد هم پیدایش می شود و پس از چند دقیقه مشورت، برنامه ای که دیشب برای امروز چیده بودیم را عوض می کنیم و بنا می شود برویم به "الحرم الشریف" یا محل برگزاری نماز جمعه.

مژگان هم چند دقیقه بعد از راه می رسد و به سرعت از هتل می زنیم بیرون. به بخش قدیمی شهر که می رسیم، از دروازه یافا وارد می شویم و بازارچه باریک و بلندی به اسم "طریق باب السلسله" را با عجله طی می کنیم. ساعت شده دوازده و نیم و نمی خواهیم نماز را از دست بدهیم. در راه از مژگان درباره نماز جمعه و احتمال درگیری در آن می پرسم. مژگان، از یهودیان ایرانی است و سال ها در بیت المقدس یا اورشلیم زندگی کرده و با فضای سیاسی اسراییل به خوبی آشناست.

می گوید نماز جمعه معمولا به آرامی برگزار می شود مگر این که در روزهای پیش از آن، درگیری شدیدی در شهرهای کرانه باختری یا غزه روی داده باشد. اگر مناسبت خاصی هم در روزهای پیش یا بعد از جمعه در کار باشد، ممکن است حرارت خطبه های نماز بالا برود و اگر نمازگزاران دست به تظاهرات بزنند، احتمال درگیری وجود دارد.

هفته آینده، اسراییل، پنجاه و نهمین سال استقلال خود را جشن خواهد گرفت. اعراب فلسطینی، این روز را "یوم النکبه" می خوانند که به فارسی می شود "روز نکبت" یا "روز فاجعه". به موازات جشن هایی که در اسراییل برگزار می شود، اعراب هم برنامه هایی برای این روز دارند. سال پیش، آویگدور لیبرمن، از نمایندگان کنست یا پارلمان اسراییل، خواستار اعدام نمایندگان عرب تبار پارلمان شده بود که در مراسم "یوم النکبه" شرکت کرده بودند. حکم اعدام البته در اسراییل وجود ندارد اما تصور می کنم همین یک نکته برای توصیف حساسیت های فراوانی که این روزها در بیت المقدس وجود دارد، کفایت کند.

مسیر بازارمنتهی به حرم، شلوغ است و سربازان مسلح اسراییلی در جای جای آن به چشم می خورند. دویست سیصد متری مانده به مسجد، کسی از پشت سر صدایمان می کند. مقابل کوچه ای ایستاده که اگر در آن بپیچی و صد متر جلو بروی، می رسی به محوطه "دیوار ندبه" که مقدس ترین مکان مذهبی یهودیان است. ما البته به آن کوچه نپیچیده ایم و به سمت "الحرم القدس الشریف" پیش می رویم. جوان بیست و چند ساله ای به سرعت خود را به ما می رساند و می گوید که نمی توانید جلوتر بروید. علت را که جویا می شویم، می گوید: "تنها مسلمانان می توانند به مسجد بروند". می گوییم مسلمانیم. اسمم را که می گویم، نگاه مشکوکی به سراپایمان می اندازد و دور می شود.

در بیست متری مسجد، سربازان مسلح اسراییلی، مستقرند. این بار آن ها جلویمان را می گیرند. باز هم توضیح می دهیم که مسلمانیم. پاسپورت هایمان را چک می کنند و بعد از چند سوال، اجازه عبور صادر می شود. مژگان می گوید بیرون مسجد، منتظرمان خواهد ماند. نفس عمیقی می کشم و ضبط صوتم را که از ابتدای ورود به بازار روشن بوده، دوباره چک می کنم. ضبط صوت بهزاد و دوربین فیلمبرداری امید هم آماده است. به فاصله چند متر از جایی که سربازان اسراییلی ایستاده اند، مدخل بزرگ مسجد قرار دارد که بر سردرش، روی پارچه زردرنگی به حروف درشت و به عربی نوشته "باب السلسله".

پا به تنها پله مقابل مدخل مسجد که می گذارم، دو فلسطینی لباس شخصی می ایستند مقابلم که یعنی ورود ممنوع. هاج و واج نگاهشان می کنم و می فهمم که کار به آن راحتی هم که ما فکرش را می کردیم نیست. همکارم امید نزدیک می شود و می گوییم همین الان، آن ها مدارک ما را کنترل کردند. ما ایرانی ایم و مسلمان. دست به کیف می برم تا پاسپورتم را بیرون بیاورم که می گوید "لازم نیست. اگر مسلمانی، فاتحه را بخوان."

"بسم الله الرحمن الرحیم، الحمد لله رب العالمین، الرحمن الرحیم، مالک یوم الدین ... " از امتحان قبول می شوم. امید هم بعد از من و با لهجه عربی غلیظ تر، سوره حمد را می خواند. بهزاد که سر می رسد، کار خراب می شود. از زاویه ای که ما ایستاده ایم، صدها نماز گزار دیده می شوند که در داخل مسجد روی زمین نشسته اند و گوششان به خطیب جمعه است و نگاه سنگینشان روی ما. آن هایی که دیر به مسجد رسیده اند و سعی دارند خود را به نماز برسانند، به سرعت از کنارمان می گذرند و کسی مزاحمشان نمی شود اما داستان ما، متفاوت است.

بهزاد متوجه نمی شود که منظور از "فاتحه"، همان سوره حمد است. می گویند نمی تواند وارد شود. قرار می شود من و امید برویم داخل. می گویند تنها برای نماز می توانیم برویم تو. کارت خبرنگاری و توضیح ما، بی فایده است. فیلمبرداری از نمازگزاران ممکن نیست. می گویند بعد از اتمام نماز می توانیم برویم داخل و از مسجد فیلمبرداری کنیم. امید هم پس می کشد. چاره ای نبود، گفتم من برای نماز آمده ام. پیر مردی که چند دقیقه ای است نظاره گر صحنه است، به دو جوان جلوی در می گوید بگذارند داخل شوم.

خطبه رو به اتمام است. پیرمرد می گوید نامش عبدالحمید است و ادامه می دهد"دنبالم بیا". راه می افتم. چند دقیقه بعد، جلوی شیرهای آبی ایستاده ام که برای وضو تعبیه شده اند. با انگلیسی دست و پا شکسته می گوید "زود باش، وضو بگیر." جمعیت چند متر آن طرف تر، صف نماز را بسته اند. چاره ای نیست. کفش هایم را در می آورم. پیر مرد به دقت مراحل وضو گرفتنم را تحت نظر دارد.

در صف نماز که می ایستم، "الله اکبر" را گفته اند، دست ها پایین که می آیند، تازه متوجه می شوم که دستان من باز است و دیگران با دست بسته به نماز ایستاده اند. چند ثانیه ای، اعتماد به نفسم را از دست می دهم، اما به هر حال ادامه می دهم. در رکعت دوم، یادم می آید جایی که ایستاده ام، قبله اول مسلمین بوده. یاد سوره اسری و شب معراج می افتم. حالم خوش نیست. در حال رکوع، حساب می کنم چند سال است نماز نخوانده ام. جمعیتی انبوه، مقابلم به نماز صف بسته اند. اشکی که در چشمانم حلقه زده، سیلاب می شود.

نماز به پایان می رسد. جمعیت پس از نماز، به سرعت مسجد را ترک می کنند. خوشبختانه اتفاق خاصی نمی افتد. پیرمرد می گوید "بار اول ات هست که به الحرم الشریف آمده ای؟" می گویم بله. می گوید "دنبالم بیا". از یکی از درهای مسجد خارج و وارد یک کتابفروشی می شود. قرآنی بر می دارد. قرآن را باز می کند، خودکاری می دهد دستم و می گوید بنویس: "بسم الله الرحمن الرحیم. هدیه مسجد الاقصی مبارک عن ... " می گوید نام خودت، پدر و مادرت را این جا بنویس. می نویسم. ادامه می دهد: "من یقراء القران بهذا المصحف، یقراء الفاتحه". نمی دانم جمله ها را درست یادم مانده یا نه.

می گوید باید زیارت حرم را به جای بیاوری. به مسجد براق می رویم. جایی که گفته می شود پیامبر، از اسبش که براق نام داشت در آن مکان پیاده شده است. مسجد براق زیر زمین قرار دارد. حدود بیست پله که پایین می روی، اتاق کوچکی می بینی به عرض احتمالا چهار متر و طول حدودا هشت متر. روی دیوار، حلقه آهنی کوچکی هست که گویا پیامبر، براق را به آن بسته بوده است. می گوید باید دو رکعت نماز بخوانی. خودش هم با من می ایستد به نماز.

مسجد براق از مسجد الاقصی فاصله چندانی ندارد، شاید کمتر از صد متر. به گفته عبدالحمید، مسجدالاقصی یی که پیامبر در آن نماز خواند، اکنون زیر زمین قرار دارد. از پله های مسجد پایین رفتیم و وارد تالاری بلند شدیم که سقف و دیوارهای سنگی داشت. بنا بر روایات، پیامبر اسلام در حالی که پیامبران پیشین پشت سرش صف بسته بودند در این مکان دو رکعت نماز خوانده است.

به انتهای تالار که بروی، به پله های دیگری می رسی. می گوید اینجا مسجد سلیمان است که "اجنه به دستور سیدنا سلیمان، آن را بنا کرده اند." سقف این قسمت؛ روی ستون های سنگی عظیمی قرار گرفته که در سال های اخیر، ستون های بتونی دیگری در کنارشان ساخته شده است.

از این مسجد بیرون می آییم و به مسجدالاقصی جدید وارد می شویم. مسجدی است عظیم با سقفی بلند. در دو طرف ورودی مسجد، نام حسن و حسین، نوادگان پیامبر و بر طاق های بین ستون های داخلی مسجد، نام دوازده صحابه پیامبر اسلام نقش بسته است. در کنار محراب مسجد، منبر چوبی کنده کاری شده ای قرار دارد که بزرگترین منبری است که من تاکنون دیده ام.

در گوشه ای از مسجد، قفسه کوچکی قرار دارد که داخلش، پوکه فشنگ و کپسول های استفاده شده گاز اشک آور قرار دارد. می گوید در 28 سپتامبر 2000، آریل شارون با هزار سرباز مسلح اسراییلی از "باب المغاربه" که کنار مسجد براق قرار دارد، وارد محوطه حرم شد و با مقاومت شدید مسلمانان داخل مسجد مواجه شد. می گویند این گازهای اشک آور یادگاری است از آن روز که سرآغاز انتفاضه دوم فلسطینیان شد.

از مسجد الاقصی که بیرون می آیی، به فاصله حدودا دویست متر در مقابل آن، مسجد قبه الصخره قرار دارد. این مسجد که بسیار کوچک تر از مسجد الاقصی است، به اشتباه در بسیاری از کشورهای اسلامی و از جمله ایران، به عنوان مسجد الاقصی شناخته می شود. گنبد طلایی قبه الصخره، زیر آفتاب سوزان بین المقدس می درخشد. این مسجد نام خود را از صخره بزرگی می گیرد که زیر گنبد آن قرار دارد. زیر صخره، خالی است و با پایین رفتن از حدود ده پله، می توان به محوطه کوچکی وارد شد که کاملا شبیه یک غار کوچک است. نام این غار، مغاره الانبیاست. در روایات آمده که پیامبر، از روی این صخره به آسمان هفتم معراج کرد.

زن جوانی که در مغاره الانبیا به قرآن خواندن مشغول است، کارت شناسایی ام را روی سینه ام می بیند و می گوید می خواهد با من صحبت کند. به شهادت کارت شناسایی اش، دانشجوی فوق لیسانس است و در رام الله زندگی می کند. می گوید می خواهد راجع به مشکلاتشان در کرانه باختری بگوید. مصاحبه ویدئویی با روحیه غازی قاسم را بزودی در سایت بی بی سی خواهید دید و صدایش را از رادیو بی بی سی خواهید شنید.

توضیح: برای دیدن تصاویر بزرگتر و توضیحات، روی عکس ها کلیلک کنید. اگر مایلید پادکست بهزاد را هم بشنوید.

بشکه باروت

2008-04-28T16:02:00.003+04:30

اميد فراستی 21/04/2007, 0:02

امروز به شهر قدیمی بیت المقدس (اورشلیم) رفتیم. سعی کردیم به نماز جمعه برسیم. از بازار رد شدیم و دم در ورودی منتهی به محوطه مسجد الاقصی و قبه الصخره با پلیس اسرائیل روبرو شدیم. اول می خواستن بدونن که ما مسلمونیم یا نه و بعد هم کارت های خبرنگاری و پاسپورتمون رو چک کردن. حالا دو قدم اونطرف تر نوبت مسئولین حفاظتی مسجد بود که مطمئن بشن ما مسلمونیم. راهی جز خوندن سوره حمد نبود اما بعد که گفتن نمی شه از نماز فیلمبرداری کرد، من منصرف شدم و برگشتم تا بعد از نماز برم داخل. بیرون دم در کنار سربازای اسرائیلی وایستادم و منتظر ... احساس می کردم فضا خیلی سنگینه و همه این آرامش به مویی بنده. نماز تموم شد و جمعیت هجوم آوردن به بیرون. چشم ها و نگاه ها رو دنبال می کردم. خیلی آسون می شد حدس زد که چطور می شه با یه اتفاق ساده یهو همه چی عوض شه و مثه همه اون دفعاتی که اتفاق افتاده آتیش درگیری و خشونت همه جا گیر شه. پیرزنی موقع عبور به میله حفاظ سربازای اسرائیلی خورد و با عصبانیت میله رو هل داد یه طرف دیگه. سرباز مسئول به سرعت اومد و کل میله هاشونو عقب کشید و چند سانتی بیشتر راه رو برای عبور و مرور باز کرد. چشم ها در هم می افتاد و می دیدم که گاه چه خشمی از اونها بیرون می جهد. این وسط بچه ها از همه بی خیال تر رد می شدن و گاهی با لبخند یا اشاره سلامی به مامورای پلیس می کردن. حدس زدم باید کار سختی باشه تحمل این نگاه ها رو کردن، خصوصا برای مامورایی که سن و سال زیادی هم ندارن و احتمالا به راحتی درک نمی کنن این فلسطینی ها اونها را به چشم اشغالگر نگاه می کنن.

بشکه باروت

2008-04-28T16:02:00.001+04:30

اميد فراستی 21/04/2007, 0:02

از رنجی که می برند

2008-04-28T16:01:00.000+04:30

مهدی پرپنچی 20/04/2007, 12:02 PM

احمد، یوسف و باسم، سه عرب فلسطینی ساکن بیت المقدس اند. در قهوه خانه ای در بخش عرب نشین بیت المقدس با آن ها آشنا شدم. روزهای جمعه و شنبه، در اسراییل تعطیل عمومی است و کافه ها، رستوران ها، بارها و کلوب ها تا اواخر شب بازند و پذیرای مردمی که خسته از یک هفته کار و تلاش روزانه، می خواهند شبی را با دوستان و بستگانشان به تفریح بگذرانند.

کافه، مملو است از جمعیت و صدا به صدا نمی رسد، در گوشه ای نشسته ام و مشغول هضم انبوه دیده ها و شنیده هایم در طول سه روز اقامت در بیت المقدس، که ناگهان صدایی توجه ام را جلب می کند. مردی میانه سال با موهای جوگندمی، جمله ای به زبان می گوید که متوجه نمی شوم. به انگلیسی می گویم ببخشید. به انگلیسی می پرسد "عربی بلدی؟" می گویم "نه" و همین، فتح بابی می شود برای گفتگویی طولانی با سه عرب فلسطینی تبار که زاده بیت المقدس اند.

احمد می پرسد اهل کجایم و تا می شنود ایرانی ام با خوشحالی می گوید پنج سال پیش با چند ایرانی آشنا شده که در خیابان یافا مغازه دارند و به کسب و کار مشغول اند. یوسف و باسم می گویند تا حالا ایرانی ندیده اند و وقتی می گویم ده ها هزار ایرانی در اسراییل زندگی می کنند با تعجب یکدیگر را نگاه می کنند.

هر سه شان برای بنیادی مسیحی کار می کنند که خدمات عمومی به مردم بیت المقدس ارائه می کند. بر خلاف یوسف و باسم که مسیحی اند، احمد مسلمان است و می گوید از کارش برای کلیسا راضی است و از آن لذت می برد. هر سه تاکید می کنند که تفاوت دین و ایمانشان، خللی در دوستی و همکاری شان ندارد و اعراب فلسطینی، اعم از مسلمان یا مسیحی، قرن هاست با صلح و صفا در کنار هم زندگی کرده اند و در غم و شادی یکدیگر، شریک اند. می گویند مشکل اصلی شان، اسراییل است.

اعراب فلسطینی ساکن بیت المقدس، بر خلاف اعراب اسراییلی، ملیت اسراییلی ندارند اما دارای کارت های شناسایی آبی رنگی هستند که به آن ها امکان سفر به شهرهای اسراییلی را می دهد. احمد، آخرین باری که به تل آویو سفر کرده، تابستان سال گذشته بوده و این یعنی تقریبا یک سال پیش. یوسف می گوید خواهری در تل آویو دارد و سه ماه پیش برای دیدار او به این شهر رفته بوده و باسم، اصلا به خاطر ندارد آخرین باری را که به اراضی اسراییلی سفر کرده است.

فاصله اورشلیم تا تل آویو، تنها 63 کیلومتر است اما بسیاری از اعراب بیت المقدس، با این که به لحاظ قانونی، امکان سفر به تل آویو که مرکز تجاری و قلب اقتصادی اسراییل است را دارند، به ندرت به این شهر مسافرت می کنند. می گویند به دلیل مشکلاتی که هنگام سفر و عبور از پاسگاه های پلیس وجود دارد، حتی زحمت سفر به رام الله که تنها ده دقیقه با بیت المقدس فاصله دارد را هم به خود نمی دهند.

می گویند آرزویشان این است که روزی فرا برسد که بتوانند آزادانه زندگی کنند و هر جا که خواستند و هر زمان که خواستند، سفر کنند. می گویند زندگی شان، وابسته به کمک هایی است که از جامعه بین الملل می رسد و آن ها این را نمی خواهند. می گویند نمی خواهیم فرزندانمان، همان سرنوشتی را پیدا کنند که ما پیدا کردیم. می گویند خواهان صلح اند و از جنگ و خونریزی خسته شده اند. می گویند رهبران سیاسی جهان باید بدانند که مردم فلسطین در عذابند.

صحبت طولانی شد. درباره کمک های کشورهای عربی و ایران به فلسطینی ها پرسیدم و این که آیا این کمک ها، تاثیری در زندگی شان داشته. گفتند این کمک ها، دوای درد ما نیست؛ درست است که کشورهای مسلمان به ما کمک می کنند اما راه حل درگیری اعراب فلسطینی و یهودیان اسراییلی ، دست خود فلسطینیان است. گفتند فلسطینی ها باید راه مذاکره را یاد بگیرند و با اسراییل گفتگو کنند.

احمد گفت: "آرزو دارم خداوند جهان را از نو بسازد و این بار بهتر بسازد."

پی نوشت: این هم عکسی دیگر از احمد، باسم و یوسف. تفاوتش با اولی در لبخندی است که بر لبانمان نشسته. بهزاد این عکس را اول گرفت اما بلافاصله صدایش درآمد که این چه عکسی است؟ چرا شماها ماتم گرفته اید؟ حاصل زحمات بهزاد، لبخندی شد که تصویرش را بالاتر دیدید. ممنون بهزاد جان.

بیت المقدس

2008-04-28T16:00:00.000+04:30

بهزاد بلور 20/04/2007, 07:54 AM

از قبل از سفر به اسرائیل ما مواظب حساسیتی که نسبت به اسم شهر بیت المقدس وجود داره بودیم.
ولی خوب ما اومدیم اینجا و هر بار خواستیم به تاکسی بگیم داریم میریم کجا گفتیم" اورشلیم" هر بار میگفتیم بیت المقدس ، منظورمونو نمیفهمید!

عکس امروز صبح

حالا چون اصلا این شهر، شهره ضد و نقیضهای زیادیه قاعدتا این شکاف تو کلام ما هم افتاده.
اوایل که موقع گزارش دادن جرات نمیکردم بگم اورشلیم ، (چون انگاراگه اینو بگی طرفدار اشغال اسرائیلی ها هستی) از طرف دیگه هم متوجه شدم که هیچکی اینجا این اسمو بکار نمیبره، پس اشکال کار کجاست؟
اگه روی عکس کلیک کنین عکس بزرگتر رو می بینین ( عکس ورودیه بیت المقدس (شهر قدیم))

چرا تاکسی وا نستاد!

اینجا با خیلی از ایرانیای یهودی صحبت کردم و همه متفق القول میگفتن: اینجا اورشلیمه .
با راننده های تاکسی حرف زدم که یا عرب فلسطینی یا مسلمون بودن ( من تاکسی رونه یهودی فعلا ندیدم) همه میگفتن که اعراب اینجا، به این شهر میگن "قدس" و یهودیا بهش میگن اورشلیم، ازشون درباره بیت المقدس پرسیدم و اینقدر جوابشون مبهم بود که اصلا یادم نمیاد چی گفتن! ولی هیچکدومشون غیرتی نشدن وبه ما گوشزد نکردن که چرا میگیم اورشلیم! و خودشون هم موقع حرف زدن هیچ بار اسم "قدس " رو استفاده نکردن.
با یک روزنامه نگار عرب هم صحبت کردیم که بعدا صداشو از رادیو بی بی سی خواهید شنید، ایشون گفت که ما به این شهر قدس میگیم و استفاده از اسم اورشلیم برای ما حکم جهت گیریه سیاسی رو داره، ولی بیت المقدس رو تازه گی ها گروه های اسلامی افراطی باب کردن.

خایج فارس
یک ایرانی ( که بعدا صداشو تو گزارشهای رادیوی ما از اسرائیل میشنوید) گفت من خودم ایرانیم و اسرائیلی و کسی بیاد بجای خلیج فارس اسم خلیج یا خلیج عرب رو ببره من عصبانی میشم و اسم اورشلیم هم همین حکایته. چرا اینجا رو بیت المقدس یا قدس صدا میکنن. یهودیا سالها قبل اسم این شهر رو اورشلیم گذاشتن و" بیت المقدس" لقبی بوده که یهودیا به قسمت دیوار ندبه و مرکز مذهبی اینجا، دادن.
تکلیف ما چیه؟!
دوست دارم نظر شما رو هم بدونم! .... و این داستان ادامه دارد....یه راستشو بخواین بهتره که ادامه نداشته باشه!

(عکسهای اینجا رو بعد از زیارت امروز به این مطلب اضافه میکنم)

بن بست

2008-04-28T15:59:00.001+04:30

اميد فراستی 20/04/2007, 5:01

مشکلات مردم در نواحی تحت اشغال اسرائیل و آنها که ملیت اسرائیلی ندارند (اعراب ساکن بیت المقدس) یکی دو تا نیست. امشب از همراهی پرسیدم که آیا عرب های فلسطینی به خارج سفر می کنن یا نه. او می گفت تقریبا این کار غیر ممکنه. برای این کار، از طریق اسرائیل که باید فراموشش کرد و تنها از طریق مصر و بیشتر اردن این کار ممکنه که سخت تر از اجازه خروج، مجوز برگشته اونه. به این صورت عملا مردم این منطقه علاوه بر محصور شدن توسط دیوار حائل و مشکلات عبور و مرور در اسرائیل، امکان خروج بی دردسر از منطقه رو هم ندارند. با این حال ظاهرا مسیحی ها از این قاعده مستثنی هستن و به نسبت راحت تر به کشورهای خارجی سفر می کنن. آنها به طور سنتی از موقعیت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بالایی برخوردارند و مهمتر از آن هیچ وقت مشکل امنیتی برای اسرائیل محسوب نشده اند و به رغم مشکلی که با دولت اسرائیل دارند، هیچ وقت تهدید امنیتی ایجاد نکرده اند.

نوشته شده توسط اميد فراستی 5:01

خطر یکجانبه نگری

اميد فراستی 19/04/2007, 19:56

راستش از وقتی وارد اسرائیل شدیم چه ایرانیان یهودی و چه دیگر سازمان هایی که به نوعی با اونها ارتباط داشتیم خیلی از ما استقبال کردن و هر چه خواستیم و نخواستیم در اختیارمون گذاشتن. گردوندنمون، قرار مصاحبه جور کردن، مصاحبه دادن و حتی هلی کوپتر سوارمون کردن. در مقابل، دسترسی ما به فلسطینیان خیلی محدود بوده و هرچند هنوز اول سفرمونه ولی به نسبت قابل پیش بینی است که مشابه اونچه از سوی اسرائیلی ها دیدیم حتی اگر بخواهند در توانشون نباشه. اینو اضافه کنین با مثلا آدم ربایی الن جانستون و اتفاقاتی که می افته و ببینین که یه خبرنگار چقدر باید حواسش جمع باشه که فرمون بی طرفی از دستش در نره و وارد جاده خاکی نشه. طبیعتا منظورم این نیست که لزوما طرف اسرائیلی اطلاعات غلط می ده ولی همونطور که بچه ها هم قبلا گفتن، اینجا هیچی سیاه و سفید نیست و همه چی خاکستریه و ما باید بتونیم به درستی اینو منتقل کنیم.

تل آویو یا "بهارتپه" ؟

2008-04-28T15:58:00.001+04:30

مهدی پرپنچی 19/04/2007, 05:56 PM

"تل" به زبان عبری، معنای پشته و تپه می دهد و "آویو" یعنی فصل بهار. این نکته را امروز از راننده ای که ما را به فرودگاه Sde Dov در تل آویو می برد شنیدیم و چند دقیقه بعد ترکیب "بهارتپه" وارد زبان فارسی شد.
تل آویو در دهه 80 قرن نوزدهم ساخته شد تا یهودیانی که توانایی مالی زندگی در شهر عرب نشین و زیبای یافا را نداشتند در آن زندگی کنند. امروز البته این شهر در زیبایی و رفاه و آسایش به راحتی، شانه به شانه بسیاری شهرهای اروپایی می زند.

تل آویو ساخته شد تا کارگرانی که در یافا کار می کردند، شب ها محلی برای خواب و استراحت داشته باشند اما اختلاف ها بین یهودیان ساکن این شهر و اعراب یافا در سال 1921، یهودیان را به فکر تاسیس یک مرکز تجاری عمده در تل آویو انداخت و به این ترتیب، شهری که بنا بود خوابگاه کارگران شاغل در یافا باشد، به تدریج خواب از چشمان اعراب ربود و شد مرکز ثقل تجاری نخستین کشور یهودی در طول تاریخ. در سال 1954، یافا رسما به تل آویو پیوست و امروزه یافا، تنها بخش کوچکی است از تل آویو بزرگ با جمعیت بسیار اندکی از اعراب اسراییلی.
از بیت المقدس یا اورشلیم که به تل آویو می رفتیم، دیوار حائل، نخستین چیزی بود که توجه ما را جلب کرد. در بعضی قسمت ها، جاده عملا بین دو دیوار قرار می گرفت و غیر از توده بتنی بی ریخت و بد شکلی که چپ و راست اتومبیل را پر می کرد، تنها جایی که برای نگاه کردن باقی می ماند طول جاده بود.

ارتفاع دیوار، بستگی دارد به موقعیت استراتژیک زمین های مجاور؛ اگر پشت دیوار، پست باشد دیوار هم کوتاه است و اگر تپه یا ساختمان بلندی در پس آن قرار گرفته باشد، دیوار به اندازه ای بالا می رود که نتوان با تیر مستقیم، اتومبیل های در حال تردد در جاده را از آن ارتفاعات، هدف قرار داد.
کار البته از محکم کاری عیب نمی کند؛ در بعضی قسمت های جاده، به فاصله 10، 15 متری از دیوار، سیم خاردار هم کشیده شده تا فلسطینی های ساکن آن مناطق، حتی امکان نزدیک شدن به دیوار را هم نداشته باشند.
عبور از مرز تعیین شده در سال 1967، چندان دشوار نبود. پلیس مسلحی که در خط مرزی ایستاده، تنها نگاهی به داخل ماشین انداخت و به اشاره سر، مجوز عبور صادر شد. همراهانمان گفتند تنها اتومبیل هایی در این جا متوقف می شوند که قیافه سرنشینانش، شبیه اعراب باشد. دانستیم که احتمالا شکل و شمایل ما شباهتی به اعراب ندارد. ناگفته پیداست که ما در دوران نسبتا آرامی به اسراییل آمده ایم و اگر وضعیت امنیتی مناسب نبود، بدون شک رفتار ماموران هم متفاوت می بود.
هر چه به تل آویو نزدیک تر می شویم، جاده و مناطق اطرافش زیباتر و شکیل تر می شود و داخل تل آویو، تفاوتی فاحش با بیت المقدس دارد. به ما گفته بودند که بیت المقدس، شهری است مذهبی و متفاوت با تل آویو، اما راستش را بخواهید من گمان نمی کردم این تفاوت از زمین تا آسمان باشد. ساعتی بعد، وقتی تل آویو و بیت المقدس را از آسمان و از پنجره هلی کوپتری که ما را دور اسراییل چرخاند دیدم تفاوت ها آشکارتر شد.
دیوار حایل را هم از آسمان بهتر می شود دید. در بعضی مناطق، شهرهای فلسطینی و اسراییلی، کاملا به هم چسبده اند و اگر دیواری در کار نباشد و گروه های فلسطینی، قصدی برای حمله داشته باشند، کارشان چندان دشوار نخواهد بود.
پوشش گیاهی اسراییل و کرانه باختری هم، ابدا قابل قیاس نیست. اسراییل، سرزمینی است که به مدد تکنولوژی مدرن و شیوه های نوین کشاورزی و توجه و برنامه ریزی های دقیق و درازمدت، مملو شده از درختان انبوه و مزارع سرسیز، اما به مناطق فلسطینی که نگاه می کنی، جز خار و خاشاک و شاید تک درختی در دوردست ها، چیزی نمی بینی.
در شهر سدوروت، هلی کوپتر فرود آمد و پس از ده دقیقه رانندگی، رسیدیم به پاسگاهی مرزی که مشرف بود به شهرهای فلسطینی غزه و بیت حانون. سربازان اسراییلی از برج و باروی این پاسگاه، منطقه مرزی بین اسراییل و نوار غزه را که با سیم های خاردارمشخص شده ، تحت نظر دارند. در فاصله ای نه چندان دور، بالنی سفید رنگ در آسمان دیده می شود که وسیله است بدون سرنشین برای تحت نظر قرار دادن تحرکات مشکوک در نوار غزه.
پشت سر ما، برجی قرمز رنگ قرار دارد با چیزی شبیه بشکه روی آن. همراهان ما گفتند این وسیله ای است که موشک های قسام را ردیابی می کند و اگر به صدا درآمد، شهروندان سدوروت، پنجاه ثانیه فرصت دارند تا در جایی مناسب پناه بگیرند. گفته می شود اخیرا دولت اسراییل شش میلیون دلار بودجه اختصاص داده تا پناهگاه هایی در اماکن عمومی و مدارس شهر ساخته شود.
به داخل شهر می رویم و در حیاط یک ایستگاه پلیس، پشته ای از موشک های دست ساز قسام را می بینیم که روی هم انباشته شده اند و تاریخ سقوط هر کدام با گچ رویش نوشته شده. جدیدترین تاریخی که ما دیدیم، مال یازده روز پیش بود.
در مسیر بازگشت به محلی که هلی کوپترمان فرود آمد، خانه امیر پرتز، وزیر دفاع اسراییل و زمین های متعلق به آریل شارون را می بینیم که وسطش، ساختمانی نسبتا بزرگ به چشم می خورد. به ما گفتند سال گذشته، یک موشک قسام در کنار خانه امیر پرتز فرود آمده و زن عابر مسلمانی را کشته است.

به گفته همراهانمان، بیشتر اهالی شهر سدوروت، مهاجرانی هستند که ازمراکش، روسیه و اتیوپی به اسراییل آمده اند. همراهان ما، مکرر تاکید دارند که دیوار حایل، موقتی است و تنها برای حفاظت از جان شهروندان اسراییلی ساخته شده است. یکی از آن ها می گوید همان طور که دولت ایران نمی تواند حملات گروه جند الله به شهروندانش را تحمل کند، اسراییل هم تمامی تلاش خود را به کار می بندد تا از شهروندان خود دفاع کند.

روز پر مشغله ای را پشت سر گذاشتیم و به شدت خسته ام. همین الان یاسر که در هتل محل
اقامت ما در بخش عرب نشین بیت المقدس کار می کند، یک استکان چای داغ آورد. ازش پرسیدم اهل کجاست. یاسر در حالی که انگشتش را به زمین اشاره می کرد، گفت: "اینجا." پرسیدم "یعنی در بیت المقدس به دنیا آمده ای؟" گفت: "بله. زمین های فرودگاه بیت المقدس مال ماست." یاسر "مال ما"را دو بار و با تاکید فراوان تکرار کرد.

جاده برو ، ما برو

2008-04-28T15:57:00.001+04:30

بهزاد بلور 19/04/2007, 02:47 AM

اینجا روزی سه بار عقیده عوض میکنم. هیچوقت فکر نمیکردم که اینقدر از یه چیزی بی اطلاع باشم و درعین حال نسبت بهش متعصب. اول به خودم قول داده بودم که فقط به اینجا بگم "فلسطین اشغالی" !

ولی حالا یه روزی به راحتی میگم "اسرائیل" یه روزدیگه ولی حس میکنم که انگار با گفتن این اسم دارم به یه چیزی که نمیدونم چیه خیانت میکنم.
اینجا خیلی جامعه پیچیده ایه، ما ها که از بیرون گود شعارمیدیم، زیادی فلسطین و اسرائیل رو ساده گرفتیم، اینجا همه حق دارن و شاید بیشتر از هر کشوری (البته با استناد به حرفهائی که شنیدم) دیگران توو کارشون دخالت میکنن و فکر میکنن بهتر از خود این مردم صلاحشونو تشخیص میدن.
راستی یه چیز دیگه: توو این سه روزی که اینجا هستم تصمیم گرفتم اسم این شهر و نگم چون باید سه جور اسم گفت که از همه اشتباه ترش همونی که ما صداش میکنیم،اسمی که یهودیا قدیما استفاده میکردن و عربهای مسلمون هم اصلا استفاده اش نمیکنن.

تا پیش از این سفراسم اسرائیل برای من خاطره مسلسلهای یوزی زمان شاه رو زنده میکرد که روزای انقلاب از پادگانا غارت شده بود و دست ماها و بقیه مردم تهران میگشت و باهاش تیر هوائی میزدیم.

اسرائیل برای من مثه عکسای سیاه و سفید موشه دایان میموند ، یا فیلمهای سیاه و سفید جنگی قدیمی که جیپ و تانک و زیر آفتاب سوزان نشون میده.

امروز ما از این شهر تاکسی گرفتیم که بریم تل آویو یعنی منظره ها و جاهائی رو دونه به دونه دیدیم که هیچوقت تصویرش به مغزم که پر از صحنه های اخباره، خطور نمیکرد.
نمیتونم دیگه چیزی بنویسم ولی صداشو می تونین بشنوین. فردا هم قراره که 6 صبح بیدار شیم که 7 بریم فرودگاه که سوار هلکوپترمون کنن و کل کشور و از بالا بهمون نشون بدن!
بشنوین امروز تو جاده چیا دیدیم و شنیدیم و اینکه قبض رسید تاکسی اینجا چه صدائی داره: بشنوید

"به احمدی نژاد افتخار می کنم"

2008-04-28T15:56:00.001+04:30

مهدی پرپنچی 19/04/2007, 02:32 AM

هیچ فکرش را می کردید یک یهودی ایرانی ساکن اسراییل به "ایستادگی احمدی نژاد در مقابل آمریکا" افتخار کند؟ اگر فکرش را نمی کردید، اشتباه می کردید.

ایرانی های اسراییل، دست کم آن هایی که ما دیدیم به ایران عشق می ورزند و آرزویشان، دیدن دوباره سرزمینی است که آن را "وطن" خود می دانند. پیش از سفر به این جا، به ما هشدار داده بودند که ممکن است رفتار بعضی از یهودیان ساکن اسراییل، چندان دوستانه نباشد و به هدف و نیت اصلی سفر ما به اسراییل مشکوک باشند و ما را ماموران احتمالی دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی بدانند، اما در عمل، (دست کم تا حالا) هر جا ایرانی دیدیم، جز استقبال بسیار بسیار گرم و دوستانه، چیزی ندیدیم.

دیشب توی تاکسی داشتیم با هم حرف می زدیم که ناگهان راننده با شور و شعف فراوان و با لحن سوالی گفت: "بارسی؟" که منظورش همان پارسی، فارسی یا ایرانی بود.

ایوب یا به قول خودش "ایوب خان" تنها چیزی که از فارسی دستگیرش می شد، این بود که ما فارسی حرف می زنیم. انگلیسی اش هم به خوبی عبری ما بود. به زبان اشاره بین المللی، حالی مان کرد که پدر و مادرش ایرانی اند اما خودش در بیت المقدس به دنیا آمده است. 56 سالش بود و این یعنی که خانواده اش دست کم 57 سال پیش به اسراییل مهاجرت کرده اند یعنی 2 سال پس از تشکیل کشور اسراییل.

ایوب از ایران تنها تهران را و آن هم فقط به اسم می شناخت اما چشمانش از دیدن ما برق می زد و چهره اش خندان بود. در حال رانندگی، دو سه جا زنگ زد تا دامادشان را پیدا کرد و به او گفت که مسافر ایرانی دارد و بعد گوشی را داد دست من که با شاه داماد به فارسی صحبت کنم. خلاصه این که ایرانیان اسراییل، بی نهایت و حتی در حد افراط، مهمان نوازند.

داشتم از احمدی نژاد می گفتم. دیشب صحبتی طولانی داشتیم با یک روزنامه نگار ایرانی یهودی چپگرای شهروند اسراییل که می گفت به حزب کمونیست رای می دهد و اگر پشت ترافیک، اتومبیل یک یهودی افراطی کنارش ایستاده باشد (این جا، از شکل و شمایل لباس و از نوع برچسب هایی که ملت به ماشین هایشان می چسبانند، به راحتی می توان به گرایش های سیاسی آنان پی برد)، بلافاصله موسیقی عربی همیشه آمادهء داخل پخش صوت ماشینش را با صدای بسیار بلند روشن می کند و شیشه ها را می کشد پایین.

این ایرانی می گفت منهای حرف هایی که محمود احمدی نژاد راجع به محو اسراییل گفته، از او به خاطر "پایمردی اش در مقابل آمریکا" خوشش می آید. پرسیدیم انکار هولوکاست و ... چه می شود و پاسخ شنیدیم که "این حرف ها، بیشتر پروپاگانداست و معنایش این نیست که ایران می خواهد اسراییل را از بین ببرد."

جامعه اسراییل، جامعه یک دستی نیست. گرایش های سیاسی متنوعی در این کشور وجود دارد و فضای سیاسی، بسیار زنده و فعال است. در کتاب های علوم سیاسی، اسراییل را به عنوان یکی از دو کشور دموکراتیک موجود در خاورمیانه معرفی می کنند. با این وجود، همان ایرانی که ذکر خیرش رفت، می گفت "این حرف کاملا درست است" اما تاکید داشت که "دموکراسی اسراییل، به اراضی فلسطینی که می رسد، ته می کشد."
این روز نامه نگار ایرانی می گفت "به راحتی می توان تعداد شکایاتی که اعراب در دادگاه های اسراییل مطرح کرده اند را بررسی کرد و دید که شاید در مورد کمتر از پنج درصد آن ها، اقدامی صورت گرفته باشد." و ادامه داد "البته در مورد میزان بسیار اندکی از آن پنج درصد، ممکن است، رای به نفع اعراب صادر شده باشد."

امروز در یک جمع ایرانی در تل آویو این حرف ها را نقل کردم و مجلس منفجر شد.

یک ایرانی که مسئولیت برنامه ای در مورد فرهنگ و هنر ایران در تلویزیون اسراییل را بر عهده دارد، گفت "وجود تبعیض در اسراییل دروغ محض است". ایرانی دیگری با شور و هیجان و با عصبانیت گفت "اعراب نمی خواهند بپذیرند که در این کشور یک اقلیت اند، آن ها بدون این که مالیات بدهند در اسراییل کار می کنند و از همه خدمات پزشکی و رفاه اجتماعی کشور استفاده می کنند. حتی فلسطینی ها وارد اسراییل می شوند و در این جا کار می کنند و پول در می آورند اما اگر یک یهودی به اشتباه وارد خاکشان شود، تکه تکه اش می کنند."

این یادداشت طولانی شد. تا یادم نرفته این نکته جالب را هم بگویم که چهار پنج سال پیش یک عرب اسراییلی به دادگاه شکایت می برد که چرا تابلوی راهنمایی رانندگی و اسامی خیابان ها و همین طور تابلوهایی که مسافات بین شهرها را در جاده ها نشان می دهند، به دو زبان عبری و انگلیسی است و به حکم دادگاه، شهرداری ها موظف می شوند زبان عربی را هم در کنار دو زبان دیگر به کار برند. امروزه همه تابلوهای موجود در بیت المقدس و جاده بین تل آویو و بیت المقدس سه زبانه اند. ~~البته داخل تل آویو، دیگر از عربی، خبری نیست~~.

توضیح و اصلاحیه: دیروز به بخش هایی از حومه تل آویو رفته بودیم که روی تابلوهابش اثری از خط عربی نبود. امروز در دیدار مفصل تری که از این شهر داشتیم، متوجه شدم که تابلوهای تل آویو هم سه زبانه اند.

امنیت

2008-04-28T15:55:00.000+04:30

اميد فراستی 18/04/2007, 09:25 AM

ماموران امنیتی همه جا در بیت المقدس یا اورشلیم دیده می شوند. اما نکته جالب این است که آنها حضور دارند ولی جزوی از زندگی شده اند و اگر مثل ما با چشم کنجکاو به همه جا نگاه نکنی چه بسا فراموششان کنی. دم در رستوران ها، ورودی دانشگاه، ورودی سینما و فروشگاه های بزرگ ... همه جا ماموران، ساک ها را بازرسی می کنند. در کنار دیوار ندبه یا دیوار غربی کپسولی است که برای انداختن بمب و خنثی سازی اش تعبیه شده است. ولی شاید جالب ترین نکته این باشد که رانندگان تاکسی وقتی مسافر سوار می کنند از بستن کمربند ایمنی معافند تا در صورت حمله از سوی مسافر(ان) بتوانند از خود دفاع کنند (ظاهرا یکی دو مورد اتفاق افتاده است).

آب مقدس

2008-04-28T15:52:00.001+04:30

بهزاد بلور 17/04/2007, 11:57 PM

تو این بیست و چهارساعتی که اینجا هستیم ( قدس/اورشلیم/بیت المقدس) فهمیدم که این شهر مشکل آب داره!
آبیاری اینجا قطره ایه، و با اینکه این کشور کنار دریای مدیترانه اس، رسوندن آب به شهرهاش دردسره!

این یعنی که از ساعت شیش و نیم صبح به بعد فشار آب میره پائین، آب یاری محیط سبز اینجا تقریبا همه اش قطره ایه و سیفونش حتی شماره 1 و 2 داره!

جالبه که وقتی دارم اینو مینویسم آب دوش اتاق هتلم بازه که حموم گرم شه

اونجوری که روی اینترنتم خوندم اینجا از جانب آب بد شانسی آوردن. یه دریای بزرگ دارن که حتما شنیدین، بحر المیت که اینقد آبش شوره که میشه روش دمر خوابید و روزنامه خوند!
حالاعلت کمبود آب اینجا تابستونای بلند و خشکشه که شیش ماهه طول میکشه!! الان خانمی که بغل دستم نشسته میگه که "یه سالی زمستون هم بارون و برف نیامد و ما بدبخت شدیم!" البته جای ماریان توالت خالی که بگه " اگه آب ندارن چرا کوکا نمیخورن"!.

بریم جبهه

امروز برحسب اجبار رفتیم "دانشگاه زبان عبری اورشلیم" برای شرکت در یک کنفرانس جدی و ترسناک درباره "ایران، حماس و حزب الله "( فکر کنم ترجمه اش این بود). از اونائی که اگه اسلاید نشون ندن بدون شک خرخر سرسام میکنه. جالبه که همینطور هم شد!
سخنرانها اکثرا عکس و صدا نداشتن که نمایش بدن یا اگه داشتن دستگاه کار نکرد و من و مهدی که برای ضبط کنفرانس رفته بودیم دائما کله مون میرفت، اطراف نیگا کردم دیدم اونائی هم که بالای شصت سالشونه خوابه خوابن!
در نهایت لابلای خواب و بیداری من این دستگیرم شد که از دید خیلی از اسرائیلی ها حماس و حزب الله حکم نمایده ایران در مدیترانه رو داره و متوجه شدم که نشستن بین کسانی که انگار خطاب به تو دارن حرفاشونو میزنن چه حس عجیبیه! اونجا بود که فهمیدم... اینکه ما از اسرائیلی ها هی بد بگیم و گمون کنیم که تاثیر مثبتی میزاریم ، اشتباه کردیم، شدیدأ! ( به کسی بر نخوره چون حوصله ندارم برگردم این نتیجه گیری رو پاک کنم، وبلاگه دیگه) چون خودم به عنوان یک ایرانی ( نگفته نمونه که بیشتر وقتها سخنرانها رعایت عدالتو کردن) اونجا که نشسته بودم هر حرفی که شنیدم باعث شد که بیشتر و بیشتر جبهه بگیرم.
ولی تا حالا هر کسی ما رو اینجا دیده حالا چه عبرانی چه عرب بی نهایت مهمون نواز هستن و آدم هر جا میره دلش نمیاد خداحافظی کنه، حتی از کنفرانس!

جنبش دانشجوئی

این دانشگاه (همونی که توش کنفرانسه) خیلی بزرگه، امروزوقتی رفتیم تو حیاطش دیدیم کلی دانشجو از کلاسا اومدن بیرون ولی هیچ جنب و جوشی ندارن! هر گوشه اش یه دسته دانشجو یا دارن سیگار میکشن یا قدم میزننن یا اخم کردن بحث میکنن یا جوک تعریف میگن قه قه میخندن ، یا تیپ زدن و رفتن توو حس!

یاااااااا... دیگه بسه

خوشگلا باید بجنگن

موقعیت شد که با دانشجوها قاطی بشم، یه سری دختر سیاهپوست دیدم که بعد از صحبت باهاشون فهمیدم که اصلیتشون حبشی / اتیوپیائیه! البته دو تا شون اینجا به دنیا اومده بودن و یکیشون تازه دو سال بود که اسرائیلی شده بود. بین 18 تا 23 سالشون بود و به زحمت انگلیسی حرف میزدن.

فهمیدم که از مهاجرای یهودیه اتیوپی هستن، و جالبه که هی میگفتن که ماله پروژه هستن! بعدا با انگلیسیه دست و پا شکسته فهمیدم که پروژه یعنی که ارتش پول دانشگاهشون رو میده و در عوض وقتی مدرک گرفتن باید دو سال خدمت سربازی برن! البته تو واحدهای پشتیبانی میرن.( الان تو حرفایی که اینجا دور میز میشه یکی گفت که یه دختر تو جنگ لبنان کشته شده ودر ضمن نظام وظیفه برای دختر و پسرهای عرب اجباری نیست).

اسرائیل بهتره یا ایران؟

با یه سری پسر فلسطینی که توو دانشگاه عبری یاد میگرفتن حرف زدیم، 18 ساله بودن.

میگفتن که زندگی اینجا رو دوس دارن و دارن عبری میخونن که وارد بازار کار بشن. وقتی که یه اسرائیلی مسلح که فکر کنم امنیت دانشگاه بود نزدیک شد با احتیاط حرف میزدن، میگفتن که اینجا آزادی بیان فقط شعاره اگه حرفهای خلاف رژیم بزنی پلیس میگیرتت! ولی بچه های اسرائیلی میگفتن آزادی مطلق هست!
از این پسر جوون پرسیدیم که درباره ایران چی فکر میکنه گفت ایران و دوست و کشور قوی ایه ولی برای زندگی اسرائیل رو به ایران ترجیح میدم!

تابش خورشید ممنوع

پایان امروزمون هم با دو صحنه خیلی جالب تموم شد، یکی خورشیدی که پشت ابر تیره و غبار محلی مثله ماه شده بود!

ورود ایرانیا ممنوع

و مراسم عروسی یه زوج یهود ( اینجا به ما گفتن کلیمی یه اسم من در آوردیه و یهود بهتره) بیرون یه کنیسا بود که بعدش هم رفتیم رستوران بقلیش. اینجا دم در هر رستورانی کیفا رو میگردن، اینبار ماموره هی یه چیزائی به ما گفت بعدش هم با عصبانیت رامون داد توو. به خودمون گفتیم فهمیده ایرانی ایم، میخواد رامون نده و نژادپرستی راه انداخته.
رفتیم پایین دیدیم رستوران دربست رزرو شده برای همون عروسی!
فهمیدیم بیچاره ماموره میخواسته به ما بفهمونه که اینجا مهمونی خصوصیه و روستوران برای عموم تعطیله.
اینجوری روزمون تموم شده و الان حدود ه 6 ساعت از شروع شبمون میگذره و هنوز ادامه داره ( ساعت 12 شب).

اسلحه دارید؟

2008-04-28T15:51:00.002+04:30

مهدی پرپنچی 17/04/2007, 11:49 PM

دانشگاه "عبری اورشلیم" روی تپه ای قرار دارد به اسم Mount Scopus یا "هارهتسوفیم". وارد دانشگاه که شدیم، یک ربعی باید پیاده راه می رفتیم تا برسیم به "انستیتو ترومن" که به روایت جمله ای که بر پیشانی ساختمانش نوشته شده برای "ایجاد صلح" بین اعراب و اسراییل تاسیس شده است.

ورودی دانشگاه، مانند بسیاری از ساختمان های عمومی بیت المقدس، مجهز به دستگاه فلزیاب است. تا به مسئول مربوطه گفتیم روزنامه نگاریم ، گفت باید از درب دیگری که چند متری پایین تر قرار داشت، وارد شویم. پشت میزی که درگوشه ای از اطاق مجاور قرار داشت خانم جوانی نشسته بود که بدون این که به کیف های حاوی دم و دستگاه همراه ما نگاهی بیاندازد پرسید "اسلحه دارید؟" گفتیم نه و پاسخ شنیدیم: "بفرمایید".

کنفرانسی که در انستیتو ترومن برپاست، عنوان کلی "ایران، حزب الله و حماس: پول، شهادت و مهدی" را دستمایه ای قرار داده برای نگاهی عمومی به وضعیت سیاسی حاکم بر ایران در دوران پرزیدنت احمدی نژاد و همچنین اتهاماتی که در مورد روابط ایران با جنبش هایی نظیر حزب الله و حماس مطرح است.

وقت ناهار که شد، کوچه های باریک میان دانشکده های مختلف که با سنگ های سفید فرش شده را پیمودیم تا به رستوران دانشگاه برسیم؛ مسیر نسبتا طولانی بین انستیتو و رستوران که حواشی اش با گل های زیبایی تزئین شده، به دلیل ناهمواری های فراوانی که دیگر کم کم در ذهن من به مشخصه بارز بیت المقدس یا اورشلیم تبدیل شده، در بعضی قسمت ها نفس گیر می شد.

تا یادم نرفته بگویم که بیت المقدس روی مجموعه بی شماری از تپه های کوتاه و بلند بنا شده و همین پستی و بلندی شهر، در کنار بناهای سنگی سفیدش، شخصیت ویژه ای به آن می بخشد. فراز و فرود شهر، مسافری را که با ماشین در خیابان ها به سیر و سیاحت مشغول است، هر لحظه با نمایی تازه روبرو می کند، اما یک ویژگی دیگر شهر، نو شدن مکرر آن را تا حدی مخدوش می کند و آن استفاده در حد افراط از سنگ های سفید متحدالشکل در معماری تقریبا تمامی بناهای آن است. این سنگ های سفید که نامش را هم از اورشلیم گرفته و به Jerusalem Stone شناخته می شود، تنها مصالح مجاز در ساخت و ساز در بیت المقدس به شمار می رود.

بعد از ناهار، ترجیح دادیم با جوانان دانشجویی که در محوطه دانشگاه بودند همصحبت شویم و از نطراتشان راجع به ایران بشنویم که گزارش مفصلش را روزهای آینده در رادیو خواهید شنید.

یادم رفت بگویم که درو دیوار انستیتو ترومن، پر بود از تصاویر جنگ های بین اعراب و اسراییل و تلاش هایی که برای پایان دادن به آن رفته است و تاکید فراوان بر پیمان کمپ دیوید و دیدار جیمی کارتر، انور سادات و مناخیم بگین، رهبران وقت آمریکا، مصر و اسراییل در کمپ دیوید که در سال های دور در ایران هم از آنان در قالب شعار "مرگ بر این سه مفسدین، کارتر و سادات و بگین"، ذکر خیر فراوان می رفت.

وقایع اتفاقیه مدینات یسرائیل

2008-04-28T15:50:00.000+04:30

مهدی پرپنچی 17/04/2007, 12:08 AM

این که در لابی هتل بنشینی و در حال وبلاگیدن سیگار دود کنی و همکاران مثبتی مانند بهزاد و امید غیر سیگاری را حرص بدهی، نعمتی است که در هیچ کشور اروپایی نمی توان سراغی ازش گرفت؛ پس تا همین جایش یک هیچ به نفع قسمت فلسطینی نشین بیت المقدس.

ساعت 15:35 دقیقه به وقت اسراییل هواپیما در تل آویو بر زمین نشست و به فاصله دو ساعت پس از آن در لابی هتل در بیت المقدس یا اورشلیم نشستیم به برنامه ریزی برای روزهای آینده و بعد هم وبلاگ نویسی، اما هیچ کدام دوزاریمان نیفتاد که در قلب بخش عرب نشین شهر نشسته ایم. این که بیت المقدس دو بخش یهودی نشین و عرب نشین دارد را البته می دانستیم اما هیچ کدام نمی دانستیم که این دو بخش را دیوار یا مرز مشخصی از هم جدا نمی کند و اگر ناوارد باشی (که ما هستیم) به راحتی می توانی از بخشی به بخش دیگر بروی بدون آن که روحت خبردار شود.

کمی بعدتر با توضیحات دو ایرانی مطلع ساکن اورشلیم که مهربانانه تا پاسی از شب ما را در شهر گرداندند، کاشف به عمل آمد که حتی اگر قصدی برای مرز کشی بین بخش های مسلمان نشین و یهودی نشین شهر در کار باشد، این کار عملا امکان پذیر نیست، چرا که مثلا روستاهای فلسطینی نشینی که به فاصله چند صد متری از دیوار ندبه یا دیوار غربی (که مقدس ترین مکان مقدس یهودیان به شمار می رود) قرار دارد را چگونه می توان از پیکره اصلی شهر جدا کرد.

در گشت و گذار شبانه کوتاهی که در بیت المقدس یا اورشلیم داشتیم، اگر چه به تک و توک سربازان جوان مسلسل به دست اسراییلی برخوردیم، اما برداشت اولیه من از شهر با تصوری که پیش تر از آن داشتم فرسنگ ها تفاوت داشت. گمان می کردم برای تردد بین دو بخش عرب نشین و یهودی نشین شهر باید از پست های بازرسی متعددی عبور کرد، اما این طور نبود.

شگفت انگیزترین بخش داستان، دیدار از دیوار ندبه بود: ساعت یازده شب، یهودیان بسیاری با پیراهن های سفید و کت و شلوار مشکی و ریش بلند و کلاه بر سر، مقابل دیوار غربی، به عبادت و رازونیاز مشغول اند.

کنار دروازه ای که گویا سابقه اش به دوران حکومت عثمانی ها بر شهر می رسد تنها دو جوان که سنشان به زحمت به بیست و چند سال می رسد به قراول ایستاده اند. پسر یونیفورم پوشی که می گوید پدرش از اوروگوئه و مادرش مراکشی است، مسلسل سبکی به دست دارد و دختر غیر مسلح سیاه پوست زیبایی در یونیفورم آبی، در کنار او روی یک صندلی پلاستیکی لم داده. از دخترک درباره ملیتش که پرسیدیم؛ گفت حبشی است.

و این، کل نیروی پلیس مسلحی است که در آن دوروبر به چشم می خورد. از دروازه که رد شدیم، چند صد متر آن طرف تر، پسر جوان غیر مسلحی در کنار دستگاه فلزیابی ایستاده بود که زائران باید از آن برای نزدیک شدن به دیوار ندبه عبور می کردند. از پسر جوان هم درباره ملیت اصلی اش پرسیدیم و دانستیم که اوکراینی است.

پس از عبور از این مرحله، دیوار سه هزار ساله ندبه خودنمایی می کرد که به برکت پروژکتور های بزرگ پیرامونش، غرق نور بود و چند صد زائری که نیمه شبان در پایش ایستاده و به سبک یهودیان به رسم نیایش، تکان تکان می خوردند. و گاه هم صیحه ای شنیده می شد و عجز و لابه ای به درگاه خداوند که همراهانمان گفتند برخی آن را سندروم بیت المقدس می خوانند؛ در این معنی که گاه مومنانی در مقابل عظمتی که به آن باور دارند و در مقابلش ایستاده اند، عنان اختیار از کف داده و از خود بی خود شده و به فریاد می آیند.

به وقت اسراییل، پاسی از شب گذشته و فردا روز دراز دیگری در پیش است و بیش از این مجال نوشتن نیست، تنها این را بگویم که شب اول اقامت مان در بیت المقدس یا اورشلیم، رژه تاریخ چند هزار ساله این شهر را از پشت شیشه ماشین سان دیدیم.

اورشلیم به عبری به معنای شهر صلح است و طرفه این است که ما و پدران ما، نام این شهر را مرادف و تداعی گر جنگ و ستیزه و خونریزی می دانیم. درباره علت آن، بسیار گفته و نوشته اند که جای آن حرف ها در این یادداشت کوتاه نیست اما این قدر را می توان گفت که شهری به زیبایی بیت المقدس که برای هر سه دین اسلام و یهودیت و مسیحیت، به یک میزان مقدس است، سزاوار بیش از این ها بوده است. (بگذریم که بعضی ها گرفتاری این شهر را ناشی از همان قداست اش می دانند)

فلسطین، اسرائیل و ایرانی

2008-04-28T15:49:00.001+04:30

بهزاد بلور 16/04/2007, 06:15 PM

منم جزو تیم بی بی سی اومدم اینجا. یه چند ساعتیه که رسیدم
توو این چند ساعت یاد گرفتم که دو رو و حتی سه رو بشم.

حالا جریان چطوری شد که من اینجا، به این نتیجه رسیدم
برای رسیدن به هتلمون یه مینی بوس سوار شدیم که پراز مسافرای پاسپورت اسرائیلی بود. بیشتری آدمای مذهبی و سنتی یهودی بودن. مدل کلاه دار و زنای حجاب دار ( البته روسری نیست یا کلاه گیس میزارن یا یه کلاه کشی که تمام مو ور میپوشونه ، این مورد آخری بود) . اونجا ازمون پرسیدن که با وجود کشور اسرائیل مخالفیم یا نه ؟

که من از ترسم منومن کردم و دیدم اوضاع پسه معرکه اس.
توو اون مینی بوس کلا حق و به اسرائیلی ها دادم و طرفدار اسرائیل و پایداریش شدم.
بعد اومدیم هتل وسراغ شراب اسرائیلی رو از گارسون گرفتم، فوری بهم گفت : ما فقط شراب فلسطینی داریم. آقا اینقد خیط شرمنده شدم که نگو، آخه تا همین چند ساعت پیش کلمه فلسطین اشغالی از زبونم نمی افتاد!.
بعدش عمر ( اسم گارسونمونه) گفتش که فرودگاه اورشلیم رو روی زمینهای پدریش ساختن و حالا مجبوره توو هتل گارسونی کنه!
نتیجه اخلاقی
من اینجا یاد گرفتم که اول ازطرف مقابل بپرسم شما عربین یا عبرانی؟ بعدش بواسطه جوابش طرف، جهت عوض کنم. دلیلش هم خیلی واضحه اینجا موضوع مرز جغرافیائی و تنش یه مسئله ناموسیه، و جو اینجا خیلی با اون چیزی که پای تلویزیون نشستیم و اخبار میبینیم یا که شعار اینو و اونو میشنویم فرق داره، اینجا دو دسته هستن یهودیا و مسلمونا. و این بچه ها مثه دو تا آدم می مونن که با هم دعواشون شده ولی پلیس انداختتشون توویه سلول و حالا روبروی هم نشستن و دارن خودشونو کنترل میکنن.

نتیجه ملی

این وسط مشکل سوم هم پیش اومده !
اینکه من ایرانیم، و وقتی اینوبه مردم اورشلیم/بیت المقدس میگم، فوری فاصله شونو نسبت به من تغییر میدن !
بعضی ها به آدم دست میدن بعضی ها یه دست از آدم فاصله میگیرن.
حالا اینا بماند که تا آخر این سفبر من چقدر قراره جهت عوض کنم، بماند ولی یه چیزی مشخصه. بعد از این سفر ایرانی ها در برابر من و بقیه بچه ها جبهه خواهند گرفت.. یه عده از الان قهر کردن یه عده میگن چه جالب یه عده میگن مرتدی یه عده میگن کوروش کبیری... واقعا که این خاکی که توش فرود آمدیم حد وسط نداره آرامش رو میگیره دوست و دشمن رو لو میده
در حالیکه مرکز مذاهبیه که مردم رو به برابری و دوستی دعوت میکنه.
امشبم میریم با چند نفر شام ... حالا اونا فکر میکنن که حضور ماها از بخش فارسی بی بی سی به معنی اونه که کاسه ای زیر نیمکاسه اس وگرنه دلیل نداره ما از لندن پاشیم بیایم اینجا..

سفر به سرزمین مگو

2008-04-28T15:42:00.001+04:30

سفر به سرزمین مگو

اميد فراستی 13/04/2007, 16:44

از 28 سال پیش به این طرف در ایران، اسرائیل سرزمین مگو بوده است. هیچکس حق نداشته در باره این سرزمین چیزی بگوید و یا حتی اسمش را بنویسد. به جای اسرائیل بیشتر از واژه رژیم صهیونیستی و رژیم اشغالگر استفاده شده است. در چند سال گذشته البته بردن نام اسرائیل دیگر در ایران ممنوع نیست یا لااقل در روزنامه ها کم و بیش از اسرائیل هم استفاده می شود.
وقتی اسمش ممنوع بوده، کمتر کسی هم حق داشته در باره آن چیزی بنویسد یا بگوید.

سرزمین ناشناخته ای که برای بعضی ایرانی ها پر رمز و راز است. کمتر در باره شیوه حکومت و مردمانش چیزی شنیده ایم. نه فقط از یهودیان و مسلمانان ساکن آن سرزمین که حتی از ایرانی های مقیم آن کشور چیز زیادی نمی دانیم. درست است باورش سخت است در کشوری که بردن نامش ممنوع است مردمانی فارسی زبان زندگی می کنند.

همراه همکارانی از بخش فارسی بی بی سی برای ارائه تصویری از این کشور آماده سفر می شویم. آخرین هماهنگی ها انجام شده و چمدان ها را بسته ایم و ... به زودی گزارش هایمان را در همین وبلاگ، سایت و رادیوی فارسی بی بی سی خواهد دید و شنید.

سرزمین مقدس

اميد فراستی 16/04/2007, 17:38

با احساسی چند گانه از پنجره هواپیمای بوئینگ ۷۷۷ به تل آویو نگاه می کنم. حتی دو ماه پیش تصور سفر به اسرائیل برایم غیر ممکن می نمود. از دیشب که خبرهای بدی از الن جانستون، خبرنگار ربوده شده بی بی سی منتشر شد، مرتب چهره اش را مجسم می کنم. و احساس خوبی ندارم، نه از ترس که بیشتر از نوعی عذاب وجدان. چرا؟ اینکه احتمالا بدون خطر دارم به اسرائیل می روم و او که قرار بود همین روزها ماموریتش تمام شده باشد، معلوم نیست به چه گناهی گرفتار شده است.

حالا داریم در فرودگاه بن گورین فرود می آییم. گذر از کنترل پاسپورت بدون دردسر است. می گوییم برای تهیه گزارش آمده ایم و معرفی نام را تحویل می دهیم. کمتر از ۵ دقیقه بعد پاسپورت را تحویل گرفته ایم. از ورود به آمریکا هم ساده تر است، نه انگشت نگاری و نه عکسبرداری.

به جای تاکسی سوار مینی بوس کوچکی می شویم که هرچند غرغرهای بهزاد را به همراه دارد ولی تجربه بدی نیست. با دختری که از آمریکا آمده تا در اسرائیل زندگی کند گپ می زنیم. کار به احمدی نژاد می کشد و یهودی ستیزی و نهایتا انتقاد از بی بی سی در نحوه پوشش اخبار مناقشه اسرائیل و فلسطینیان.

به بیت المقدس می رسیم. شهری با پستی بلندی های زیاد. خانه های سنگی شبیه به هم و ترافیک. اتومبیل ها چندان کهنه نیستند ولی حس و حال اروپایی هم ندارند. در نگاه اول بیت المقدس شهری کاملا شرقی است با نشانه های یهودیت. پرچم های کوچک اسرائیل که احتمالا به مناسبت روز استقلال روی ماشین ها نصب شده اند و مردانی با یرموک (کلاهی شبیه عرقچین که به قول هم صحبتمان در مینی بوس یادآور این نکته است که خدا همیشه بالای سر ماست). مناطقی که از آنها رد می شویم ظاهرا یهودی نشینند که نشانه چندانی از اسلام نمی بینیم. بیت المقدس با اکثریت عرب مسلمانش باید چهره دیگری داشته باشد.

۴۵ شیقل (Sheqalim) می دهیم و وارد هتل می شویم. ده روز پر مشغله ای در پیش داریم.

سفر به اسرائیل

2008-04-28T15:39:00.002+04:30

از این به بعد میتوانید شرح سفر سه خبرنگار ایرانی بی بی سی پرشین که به اسرائیل سفر کر ده بودند را در اینجا بخوانید . همه مطالب این سفر نامه از وبلاگ بی بی سی است